<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://grothendieck.commutator.io/tei/grothendieck.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xml:lang="fr">
  <teiHeader>
    <fileDesc>
      <titleStmt>
        <title>Fonds Grothendieck, cote n° 77, pages 21–40 — transcription</title>
        <author>Alexandre Grothendieck</author>
        <respStmt>
          <resp>transcription automatique — première passe, non vérifiée contre les pages par une personne (<date when="2026-10-03">2026-10-03</date>)</resp>
          <name xml:id="pass" type="model">Opus 5.5 (claude-opus-5-5)</name>
        </respStmt>
        <respStmt>
          <resp>procédure, outillage, export TEI</resp>
          <orgName xml:id="ed">grothendieck.commutator.io (Commutator, Paris)</orgName>
        </respStmt>
      </titleStmt>
      <editionStmt>
        <edition>Édition de démonstration</edition>
      </editionStmt>
      <publicationStmt>
        <publisher>Commutator</publisher>
        <pubPlace>Paris</pubPlace>
        <date when="2026-10-03">2026-10-03</date>
        <availability status="restricted">
          <p>Le fonds Alexandre Grothendieck est sous droits. Cette transcription
          est une édition de démonstration, non autorisée, produite par une
          machine et non vérifiée ; aucune image du fonds n'est reproduite. La
          source LaTeX dont ce fichier dérive est publiée sous https://github.com/Commutator-IO/grothendieck-project.</p>
        </availability>
        <ref target="https://grothendieck.commutator.io/">https://grothendieck.commutator.io</ref>
      </publicationStmt>
      <sourceDesc>
        <msDesc>
          <msIdentifier>
            <country>France</country>
            <settlement>Montpellier</settlement>
            <repository>Université de Montpellier</repository>
            <collection>Fonds Alexandre Grothendieck (archives mathématiques, 1949–1991)</collection>
            <idno type="cote">77</idno>
          </msIdentifier>
          <head>Quadriques affines, extensions quadratiques : notes manuscrites (s.d.).</head>
          <msContents>
            <summary>Pages 21 à 40 de la cote, dans la
            numérotation des archivistes (crayon, en bas à gauche de chaque
            page) ; lot 2 de vingt pages.
            Les pages absentes de la transcription ne portent pas de
            mathématiques et sont omises ; le saut dans la numérotation en est
            le seul enregistrement.</summary>
          </msContents>
          <history><origin><origDate>[à partir de 1977]</origDate><note>Datation de l'inventaire de l'Université de Montpellier, reproduite telle quelle ; les crochets sont ceux des archivistes.</note></origin></history>
          <additional>
            <surrogates>
              <bibl>
                <ref target="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf">https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf</ref>
                <note>Fac-similé numérique de l'Université de Montpellier. Sa
                première page est une feuille de garde générée par
                l'université : la page <hi rend="italic">n</hi> des archivistes
                est la page <hi rend="italic">n</hi>+1 du PDF, et l'attribut
                <hi rend="monospace">facs</hi> de chaque
                <hi rend="monospace">pb</hi> tient compte de ce décalage.</note>
              </bibl>
            </surrogates>
          </additional>
        </msDesc>
      </sourceDesc>
    </fileDesc>
    <encodingDesc>
      <projectDesc>
        <p>Transcription mathématique du fonds, une passe de vingt pages par
        conversation avec un grand modèle multimodal, sous la procédure
        <hi rend="monospace">transcribe-grothendieck</hi> du dépôt. Le fichier
        LaTeX est la source de référence ; ce TEI en est dérivé mécaniquement
        par <hi rend="monospace">scripts/tei.mjs</hi> et n'a pas été relu.</p>
      </projectDesc>
      <editorialDecl>
        <p>L'édition n'est pas diplomatique : elle encode les mathématiques et
        l'apparat, rien du support. Correspondance avec l'apparat de la source :
        <hi rend="monospace">\ill</hi> devient <hi rend="monospace">gap[@reason='illegible']</hi>
        (jamais deviné) ; <hi rend="monospace">\uncertain</hi> devient
        <hi rend="monospace">unclear</hi> ; <hi rend="monospace">\supplied</hi> devient
        <hi rend="monospace">supplied</hi> (restitué par le transcripteur) ;
        <hi rend="monospace">\add</hi> devient <hi rend="monospace">add</hi>
        (ajout de l'auteur, en interligne ou sur un mot biffé) ;
        <hi rend="monospace">\struck</hi> devient
        <hi rend="monospace">del</hi> (biffé par l'auteur) ;
        <hi rend="monospace">\note</hi> devient <hi rend="monospace">note[@type='editorial']</hi>
        (du transcripteur) ; <hi rend="monospace">\drawing</hi> devient
        <hi rend="monospace">note[@type='drawing']</hi> (dessin de l'auteur, décrit par le
        transcripteur) ; <hi rend="monospace">\marginal</hi> devient
        <hi rend="monospace">note[@type='authorial'][@place='margin']</hi> (de l'auteur) ;
        <hi rend="monospace">\page</hi> devient <hi rend="monospace">pb</hi>.</p>
        <p>Restitution et ajout de l'auteur n'ont longtemps fait qu'une macro. Ils
        ont été séparés le 26 septembre 2026 par une règle vérifiable dans le
        fichier, non par une relecture : un ajout accolé au mot qu'il complète
        est une restitution (<hi rend="monospace">supplied</hi>), un ajout
        isolé est de l'auteur (<hi rend="monospace">add</hi>). Certains
        <hi rend="monospace">add</hi> sont donc encore des restitutions du
        transcripteur, que seuls les fac-similés départageront.</p>
        <p>Les mathématiques sont transportées en TeX dans
        <hi rend="monospace">formula[@notation='TeX']</hi>, les diagrammes
        commutatifs en <hi rend="monospace">formula[@notation='tikz-cd']</hi>,
        sans conversion. Une marque d'apparat située à l'intérieur d'une
        formule (un exposant illisible, un symbole biffé) reste dans le TeX de
        la formule, sous les mêmes macros.</p>
        <p>Orthographe, ponctuation et lapsus de l'auteur sont conservés ; une
        faute évidente est signalée par une note, jamais corrigée.</p>
      </editorialDecl>
      <appInfo>
        <application ident="grothendieck-tei" version="2">
          <label>scripts/tei.mjs</label>
          <ref target="https://github.com/Commutator-IO/grothendieck-project">https://github.com/Commutator-IO/grothendieck-project</ref>
        </application>
      </appInfo>
      <schemaRef type="ODD" url="https://grothendieck.commutator.io/tei/grothendieck.odd"/>
    </encodingDesc>
    <profileDesc>
      <langUsage>
        <language ident="fr">français, avec la notation mathématique de l'auteur</language>
      </langUsage>
    </profileDesc>
    <revisionDesc>
      <change when="2026-10-03" who="#ed">Export TEI depuis la source LaTeX.</change>
      <change when="2026-10-03" who="#pass">Première passe de transcription.</change>
    </revisionDesc>
  </teiHeader>
  <text>
    <body>
      <div type="batch" n="2">
<div type="section">
<head>Extensions quadratiques</head>
<p><note type="editorial" resp="#pass">Titre de sa main, en tête de la page 21 ; il ouvre une suite numérotée 1 à 6 (et « 5 bis ») et une numérotation continue des formules, de (1) à (66), qui court sur tout le lot. Notations fixées pour le lot : il souligne <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>, <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Sym}}</formula>, <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Hom}}</formula> ; on rend <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula> sans soulignement, et le fibré vectoriel (V à double barre, surmonté d'un accent) par <formula notation="TeX">\check{\mathbb{V}}</formula> ; <formula notation="TeX">\check{B}</formula>, <formula notation="TeX">\check{L}</formula>, <formula notation="TeX">\check{V}</formula> sont les duaux. Le discriminant, noté d'abord <formula notation="TeX">\Delta</formula> puis surchargé en une lettre gothique, est rendu <formula notation="TeX">\mathfrak{D}</formula>.</note></p>
<pb n="21" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=22"/><p>1. Un <del><gap reason="illegible"/></del> <add>revêtement</add> quadratique d'un schéma <formula notation="TeX">S</formula> est un <formula notation="TeX">S</formula>-schéma <formula notation="TeX">\Omega</formula> fini loc. libre de rang <formula notation="TeX">2</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula>. La catégorie de ces revêtements quadratiques (<formula notation="TeX">S</formula> fixé) est équivalente à celle des <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>-Algèbres (commut. unifères) <formula notation="TeX">B</formula> loc. libres de rang <formula notation="TeX">2</formula>, ou extensions quadratiques <add>dites aussi</add> de <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>. Pour <formula notation="TeX">S</formula> variable, on trouve une catégorie fibrée sur <formula notation="TeX">(\mathrm{Sch})_{/S}</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">(1)\qquad \Omega = \mathrm{Spec}(B)</formula>
Soit <del><gap reason="illegible"/></del>
<formula notation="TeX" rend="display">(2)\qquad \check{L} = B/\mathcal{O}_S \qquad 0 \to \mathcal{O}_S \xrightarrow{\;i\;} B \to \check{L} \to 0</formula>
module inversible. On a une structure d'extension
<formula notation="TeX" rend="display">(3)\qquad 0 \to L \to \check{B} \xrightarrow{\;\pi\;} \mathcal{O}_S \to 0</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">sur le <formula notation="TeX">L</formula> de (3) et de la ligne suivante, une tache d'encre au-dessus de la lettre, peut-être un accent effacé.</note>
i.e. un fibré affine de rang <formula notation="TeX">1</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula>, ayant <formula notation="TeX">L</formula> comme module des translations, <del>les splittings</del> <add>scindages</add> sont
<formula notation="TeX" rend="display">(4)\qquad E = \check{\mathbb{V}}(\check{B}) \simeq \mathbb{V}(B) = \mathrm{Spec}\bigl(\underline{\mathrm{Sym}}_{\mathcal{O}_S}(B)\bigr)
= \mathrm{Spec}\bigl(\underline{\mathrm{Sym}}_{\mathcal{O}_S} B/(e_B - 1)\bigr)</formula>
où <formula notation="TeX">e</formula> désigne la section unité de <formula notation="TeX">B</formula>. Les sections de <formula notation="TeX">E</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula> correspondent aux scindages de (3), ou aux homs de <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>-modules <formula notation="TeX">B \to \mathcal{O}_S</formula> qui transforment <formula notation="TeX">e_B</formula> en <formula notation="TeX">1_S</formula>, i.e. inverses à gauche de <formula notation="TeX">i</formula>. Parmi ceux-ci il y a les <del>scindages</del> homs de <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>-Algèbres. <unclear>Donc</unclear> <gap reason="illegible"/> que l'<del><gap reason="illegible"/></del> application inj.
<formula notation="TeX" rend="display">(5)\qquad \Omega(S) \hookrightarrow E(S)</formula>
ainsi définie commute à tt chgt de base <formula notation="TeX">S' \to S</formula>,</p>
<pb n="22" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=23"/><p>on trouve une <del>plongement</del> immersion canonique
<formula notation="TeX" rend="display">(6)\qquad \Omega \hookrightarrow E</formula>
également compatible à tt chgt de base. Soit <del><gap reason="illegible"/> <unclear>plongement</unclear></del> <formula notation="TeX">\to</formula> <formula notation="TeX">F</formula> un fibré affine sous un fibré vectoriel <formula notation="TeX">\check{\mathbb{V}}(V)</formula>, <del>et considérons une</del> <add><unclear>défini par une</unclear></add> structure d'extension <del><gap reason="illegible"/></del>
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{aligned}
&amp;(7) &amp;&amp; 0 \to V \to \check{C} \to \mathcal{O}_S \to 0\\
&amp;\text{\struck{(8)}} &amp;&amp; 0 \to \mathcal{O}_S \to \check{C} \to \check{V} \to 0
\end{aligned}</formula>
avec
<formula notation="TeX" rend="display">F = \mathrm{Spec}\bigl(\underline{\mathrm{Sym}}\, \check{C}/(e_C - 1)\bigr)</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">dans la seconde ligne et dans la formule de <formula notation="TeX">F</formula>, l'accent de <formula notation="TeX">\check{C}</formula> est noyé sous une tache ; la suite écrit <formula notation="TeX">C</formula> sans accent.</note>
où <formula notation="TeX">e_C</formula> est l'image <add>dans <formula notation="TeX">C</formula></add> de la section <formula notation="TeX">1</formula> de <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>. Mais les homs
<formula notation="TeX" rend="display">\Omega \longrightarrow F</formula>
correspondent aux homs de <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>-algèbres
<formula notation="TeX" rend="display">\underline{\mathrm{Sym}}(C)/(e_C - 1) \longrightarrow B</formula>
ou encore aux homs de <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>-Modules
<formula notation="TeX" rend="display">C \xrightarrow{\;\varphi\;} B</formula>
tels que
<formula notation="TeX" rend="display">\varphi(e_C) = e_B</formula>
ou, par transposition, aux homs d'extensions de (3) dans (7), i.e. aux <hi rend="italic">homs de fibrés affines</hi> <formula notation="TeX">E \to F</formula>. Donc on trouve une isom. canonique
<formula notation="TeX" rend="display">(9)\qquad \mathrm{Hom}_S(\Omega, F) \simeq \mathrm{Homaff}_S(E, F)</formula>
(ce qui justifie le nom d'<hi rend="italic">enveloppe affine de <formula notation="TeX">\Omega</formula></hi> donné à <formula notation="TeX">E</formula>), d'où par chgt de base
<formula notation="TeX" rend="display">\text{\struck{\ill{}}}\ (10)\qquad \underline{\mathrm{Hom}}_S(\Omega, F) \simeq \underline{\mathrm{Homaff}}_S(E, F) .</formula></p>
<pb n="23" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=24"/><p>2. Si on se donne une section <formula notation="TeX">s</formula> de l'enveloppe affine, i.e. un splitting de (3), i.e. un iso de <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>-Modules
<formula notation="TeX" rend="display">(11)\qquad B \simeq \mathcal{O}_S \oplus \check{L} ,</formula>
alors la structure de <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>-Algèbre de <formula notation="TeX">B</formula> est déterminée par la donnée de la multiplication
<formula notation="TeX" rend="display">\check{L} \otimes \check{L} \longrightarrow B \simeq \mathcal{O}_S + \check{L}</formula>
qui sera donnée elle-même par deux homs
<formula notation="TeX" rend="display">(12)\qquad
\begin{cases}
b \in \Gamma\,\underline{\mathrm{Hom}}(L^{\otimes(-2)}, L^{-1}) \simeq \Gamma L\\
c \in \Gamma\,\underline{\mathrm{Hom}}(L^{\otimes(-2)}, \mathcal{O}_S) \simeq \Gamma L^{\otimes 2} .
\end{cases}</formula>
De façon précise, on aura
<formula notation="TeX" rend="display">(13)\qquad
\begin{cases}
(\lambda \oplus s(u))(\mu \oplus s(v)) = (\lambda\mu - cuv) \oplus s(\lambda v + \mu u + buv) .\\
\text{i.e. } s(u)s(v) = -cuv \oplus s(buv)
\end{cases}</formula>
<note type="authorial" place="margin"><unclear>attention</unclear> : <unclear>convention de signe</unclear> ?</note>
<note type="editorial" resp="#pass">le signe devant <formula notation="TeX">cuv</formula> et celui devant <formula notation="TeX">buv</formula> sont surchargés ; une flèche relie le premier à la note marginale.</note>
<del>On aura</del> Calculons <formula notation="TeX">\mathrm{tr}_{\Omega/S}(\lambda + u)</formula> et <formula notation="TeX">N_{\Omega/S}(\lambda + u)</formula>.</p>
<p><del>(14)</del> On aura
<formula notation="TeX" rend="display">\mathrm{tr}(\lambda + u) = 2\lambda + \mathrm{tr}\, u</formula>
Or la multiplication <formula notation="TeX">\mu_u</formula> par <formula notation="TeX">u</formula> est donnée par
<formula notation="TeX" rend="display">\mu \oplus v \longmapsto -cuv \oplus s(\mu u + buv)</formula>
<note type="authorial" place="margin">signe <formula notation="TeX">-</formula> !</note>
i.e. par la matrice
<formula notation="TeX" rend="display">\mu_u = \begin{pmatrix} 0 &amp; -cu\\ \uncertain{u} &amp; -bu \end{pmatrix} ,
\qquad
\mu_{\lambda \oplus u} = \begin{pmatrix} \lambda &amp; -cu\\ u &amp; \lambda + bu \end{pmatrix}</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">le <formula notation="TeX">0</formula> de la première matrice est une tache d'encre, et le terme sous lui se lit mal ; la première matrice porte <formula notation="TeX">-bu</formula> là où la seconde porte <formula notation="TeX">+bu</formula>.</note>
donc
<formula notation="TeX" rend="display">(14)\qquad
\begin{cases}
\mathrm{tr}\, u = bu\\
N u = cu^2
\end{cases}</formula>
d'où
<formula notation="TeX" rend="display">(15)\qquad
\begin{cases}
\mathrm{tr}(\lambda \oplus u) = 2\lambda + bu\\
N(\lambda \oplus u) = \lambda^2 + \lambda bu + cu^2
\end{cases}</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">dans (14) et (15), les signes devant <formula notation="TeX">bu</formula> et <formula notation="TeX">cu^2</formula> sont surchargés d'une tache ; on lit <formula notation="TeX">+</formula>.</note></p>
<p><note type="authorial" place="margin">En termes <unclear>des</unclear> <formula notation="TeX">s</formula> <unclear>définissant</unclear> un iso <formula notation="TeX">\uncertain{F} \simeq \check{\mathbb{V}}(L)</formula>, <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">B</formula>) <gap reason="illegible"/> un plongement <formula notation="TeX">\Omega \subset \check{\mathbb{V}}(L)</formula> et <formula notation="TeX">\Omega</formula> est caractérisé dans <formula notation="TeX">\check{\mathbb{V}}(L)</formula> comme le ss-schéma des sections <formula notation="TeX">x</formula> telles que
<formula notation="TeX" rend="display">\boxed{x^2 - bx + c = 0}</formula>
</note>
<note type="authorial" place="margin">La cat. des <formula notation="TeX">\Omega</formula> (ou <formula notation="TeX">B</formula>) munis d'un scindage <unclear>équivalente</unclear> à celle des triples <formula notation="TeX">(L, b, c)</formula>.</note>
<note type="editorial" resp="#pass">les deux notes ci-dessus sont dans la moitié droite du bas de la page : la première encadrée d'un trait, la seconde écrite verticalement le long du bord droit.</note></p>
<p>Voyons la dépendance de <formula notation="TeX">b = b(s)</formula> et <formula notation="TeX">c = c(s)</formula> par rapport à <formula notation="TeX">s</formula>. Soit <del><gap reason="illegible"/></del>
<formula notation="TeX" rend="display">(16)\qquad s' = s + \tau \qquad \tau \in \Gamma(E) \qquad \text{i.e. } s'(u) = s(u) + \tau u \ \text{pour } u \in \Gamma\check{L}</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">on lit <formula notation="TeX">\Gamma(E)</formula> ; la suite traite <formula notation="TeX">\tau</formula> comme une section de <formula notation="TeX">L</formula>.</note></p>
<pb n="24" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=25"/><p>considérons
<formula notation="TeX" rend="display">b' = b(s'), \qquad c' = c(s')</formula>
définis par
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{aligned}
s'(u)s'(v) &amp;= -c'uv + s'(b'uv) = -c'uv + s(b'uv) + \tau b'uv\\
&amp;= (\tau b' - c')uv \oplus s(b'uv)
\end{aligned}</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{aligned}
\Vert\qquad&amp;\\
(s(u) \oplus \tau u)(s(v) \oplus \tau v) &amp;= s(u)s(v) + (\tau u)s v + \tau(v) s u + \text{\struck{$(\tau u)(\tau v)$}}\\
&amp;= \text{\struck{\ill{}}}\\
&amp;= (\tau^2 - c)uv \oplus s\bigl((b + 2\tau\ \text{\struck{\ill{}}})uv\bigr)
\end{aligned}</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">au-dessus et au-dessous de la deuxième ligne, il note les valeurs des termes : <formula notation="TeX">s(u)s(v) = -cuv + s(buv)</formula>, <formula notation="TeX">(\tau u)sv + \tau(v)su = s(2\tau uv)</formula>, et <formula notation="TeX">\tau^2 uv</formula> au-dessus du terme biffé.</note>
donc
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{cases}
b' = b + 2\tau\\
\tau b' - c' = \tau^2 - c
\end{cases}
\qquad
\begin{aligned}
\text{i.e. } c' &amp;= c + \tau b' - \tau^2\\
&amp;= c + \tau b + 2\tau^2 - \tau^2\\
&amp;= c + \tau b + \tau^2
\end{aligned}</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">(17)\qquad
\begin{cases}
b' = b + 2\tau\\
c' = c + \tau b + \tau^2 .
\end{cases}</formula></p>
<p>3. Considérons
<formula notation="TeX" rend="display">(18)\qquad \mathfrak{D} = b^2 - 4c \in \Gamma(S, L^{\otimes 2}) ,</formula>
<note type="editorial" resp="#pass"><formula notation="TeX">\mathfrak{D}</formula> est écrit sur un <formula notation="TeX">\Delta</formula>, et suivi d'un « <formula notation="TeX">= \Delta</formula> » noirci.</note>
on a alors
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{aligned}
\mathfrak{D}(s') &amp;= (b + 2\tau)^2 - 4(c + \tau b + \tau^2)\\
&amp;= b^2 + (4\tau^2 + 4\tau b) - 4(c + \tau b + \tau^2)\\
&amp;= b^2 - 4c = \mathfrak{D}(s)
\end{aligned}</formula>
donc <formula notation="TeX">\Delta</formula> est un invariant de <formula notation="TeX">\Omega</formula>, indépendant des splittings <formula notation="TeX">s</formula>, on l'appelle le <hi rend="italic">discriminant</hi> du revêtement quadratique <formula notation="TeX">\Omega</formula> de <formula notation="TeX">S</formula>, ou encore de l'Algèbre quadratique <formula notation="TeX">B</formula>, <add>noté <formula notation="TeX">\mathfrak{D}(\Omega/S)</formula></add>. On va <del>voir qu'il est égal à <formula notation="TeX">-\delta(N_{\Omega/S})</formula></del> <add><gap reason="illegible"/></add> discriminant de la forme quadratique <formula notation="TeX">N_{\Omega/S}</formula> : <del><gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> la forme</del> <del>(19) <formula notation="TeX">\Delta(N_{\Omega/S}) = -4\mathfrak{D}(\Omega/S)</formula></del> <del>bilinéaire associée à <formula notation="TeX">N_{\Omega/S}</formula> est <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">\mathrm{tr}(uv)</formula></del></p>
<p><note type="editorial" resp="#pass">Le reste de la page, encadré, est annulé par des traits obliques ; il se lit :</note>
<del>i.e.</del> <del>(19)</del>
<formula notation="TeX" rend="display">\text{\struck{$N(\xi + \eta) = N(\xi) + N(\eta) + \mathrm{tr}(\xi\eta)$}}</formula>
<del><gap reason="illegible"/> on peut choisir un splitting <formula notation="TeX">s</formula>, et on a, si <formula notation="TeX">\xi = \lambda \oplus u</formula>, <formula notation="TeX">\eta = \mu \oplus v</formula>, <formula notation="TeX">\xi\eta = (\lambda\mu - cuv)</formula> <formula notation="TeX">\oplus (\lambda v + \mu u + buv)</formula>,</del>
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{aligned}
&amp;\text{\struck{$N(\xi + \eta) = (\lambda + \mu)^2 + b(\lambda + \mu)(u + v) + c(u + v)^2$}}\\
&amp;\text{\struck{$\quad = (\lambda^2 + b\lambda u + cu^2) + (\mu^2 + b\mu v + cv^2) + 2cuv + 2\lambda\mu + b(\lambda v + \mu u)$}}\\
&amp;\text{\struck{$\quad = N(\xi) + N(\eta) + 2cuv + 2\lambda\mu + b(\lambda v + \mu u)$}}
\end{aligned}</formula></p>
<pb n="25" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=26"/><p><formula notation="TeX" rend="display">(19)\qquad \Delta(N_{\Omega/S}) = -\text{\struck{$4$}}\,\mathfrak{D}(\Omega/S)</formula>
Pour ceci, on va d'abord calculer la forme bil. <formula notation="TeX">\varphi</formula> associée à <formula notation="TeX">N</formula>, on trouve
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{aligned}
&amp;(20) &amp;&amp; \varphi_{\Omega/S}(\xi, \eta) = \mathrm{tr}\,\xi\, \mathrm{tr}\,\eta - \mathrm{tr}(\xi\eta)\\
&amp;\text{[ou variante (21)} &amp;&amp; \varphi_{\Omega/S}(\xi, 1) = \mathrm{tr}\,\xi\ ]
\end{aligned}</formula>
i.e.
<formula notation="TeX" rend="display">(22)\qquad N(\xi + \eta) = N(\xi) + N(\eta) + \bigl(\mathrm{tr}\,\xi\,\mathrm{tr}\,\eta - \mathrm{tr}(\xi\eta)\bigr) .</formula>
Pour vérifier la formule (21), on peut choisir un splitting et calculer avec <formula notation="TeX">b</formula>, <formula notation="TeX">c</formula>. On peut aussi considérer comme <del><gap reason="illegible"/></del> <add>en vérification</add> une formule plus générale, valable pour <formula notation="TeX">\xi, \eta \in \mathrm{End}(B)</formula>, où <formula notation="TeX">B</formula> est un fibré vectoriel de rang <formula notation="TeX">2</formula> quelconque…</p>
<p>On conclut de (20) <del>que</del> la forme discriminante <del>est</del> donnée par
<formula notation="TeX" rend="display">\wedge^2\varphi(\xi \wedge \xi', \eta \wedge \eta') = \det\begin{pmatrix} \varphi(\xi, \eta) &amp; \varphi(\xi, \eta')\\ \varphi(\xi', \eta) &amp; \varphi(\xi', \eta') \end{pmatrix}</formula>
on va prendre <formula notation="TeX">\xi' = e_B</formula>, <formula notation="TeX">\eta' = e_B</formula>, <del>et</del> <add><formula notation="TeX">\xi = \eta</formula></add>, on trouve
<formula notation="TeX" rend="display">\wedge^2\varphi(e_B \wedge \xi, e_B \wedge \xi) = \det\begin{pmatrix} (\mathrm{tr}\,\xi)^2 - \mathrm{tr}(\xi^2) &amp; \mathrm{tr}\,\xi\\ \mathrm{tr}\,\xi &amp; 2 \end{pmatrix} = \text{\struck{$2$}}(\mathrm{tr}\,\xi)^2 - 2\,\mathrm{tr}(\xi^2)</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">\text{\struck{$= (\mathrm{tr}\,\xi)^2 \ldots - (\mathrm{tr}\,\eta)^2$}}</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">dans la matrice, des <formula notation="TeX">\eta</formula> sont surchargés en <formula notation="TeX">\xi</formula>, et le <formula notation="TeX">2</formula> est écrit sur une lettre noircie.</note>
On veut vérifier que ceci est égal à <formula notation="TeX">-</formula><del><formula notation="TeX">4</formula></del><formula notation="TeX">\,\mathfrak{D}\cdot u^2</formula>, où <formula notation="TeX">u, v</formula> sont les images de <formula notation="TeX">\xi, \eta</formula> dans <formula notation="TeX">\Gamma\check{L}</formula>. Pour ceci, OPS <note type="editorial" resp="#pass">« on peut supposer »</note> l'<unclear>existence</unclear> d'un scindage <formula notation="TeX">s</formula>, et que <formula notation="TeX">\xi = s(u)</formula> <del><gap reason="illegible"/></del> ; on trouve, comme
<formula notation="TeX" rend="display">\xi^2 = s(u)^2 = -cu^2 \oplus s(bu^2), \qquad \mathrm{tr}\,\xi^2 = -2cu^2 + b^2u^2</formula>
et on a
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{aligned}
\wedge^2\varphi(1 \wedge s(u), 1 \wedge s(u)) &amp;= \text{\struck{\ill{}}}\ (bu)^2 - 2(-2cu^2 + b^2u^2)\\
&amp;= (4c - b^2)u^2 = -\mathfrak{D}u^2 , \quad \text{cqfd.}
\end{aligned}</formula></p>
<pb n="26" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=27"/><p>4. Supposons qu'on se donne une trivialisation
<formula notation="TeX" rend="display">(23)\qquad L \xrightarrow[\sim]{\;\alpha\;} \mathcal{O}_S</formula>
i.e. une section <formula notation="TeX">\alpha^{-1}</formula> <add><formula notation="TeX">\alpha'</formula></add> de <formula notation="TeX">\check{L}</formula>. Alors la donnée d'un scindage équivaut à la donnée d'une section <formula notation="TeX">t</formula> de <formula notation="TeX">B</formula> au-dessus de <formula notation="TeX">\alpha^{-1}</formula>, la donnée d'un isom. (23) et d'un scindage équivaut à la donnée d'une trivialisation complète du fibré affine <formula notation="TeX">E = E_\Omega</formula>, i.e. d'un isom. de fibrés affines
<formula notation="TeX" rend="display">E_\Omega \xrightarrow{\;\sim\;} \mathbb{E}^1_S ,</formula>
ou encore : la donnée d'une section <formula notation="TeX">t</formula> de <formula notation="TeX">B</formula> qui, avec la section unité <formula notation="TeX">e_B \in B</formula>, <del><unclear>Alors</unclear> <formula notation="TeX">b</formula> et <formula notation="TeX">c</formula> <gap reason="illegible"/></del> <add>i.e. telle que <formula notation="TeX">(1, t)</formula></add> soit une <hi rend="italic">base</hi> de <formula notation="TeX">B</formula> sur <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>. On peut <add>alors</add> identifier <formula notation="TeX">b</formula> et <formula notation="TeX">c</formula> à des sections de <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>, et celles-ci sont définies par la condition (déduite de 2 (13) en y faisant <formula notation="TeX">u = v = t</formula>)
<formula notation="TeX" rend="display">(24)\qquad t^2 - bt + c = 0</formula>
on trouve
<formula notation="TeX" rend="display">(25)\qquad b = \mathrm{tr}\, t, \qquad c = N(t) .</formula>
L'formule n° 23, <unclear>autre version</unclear> :
<formula notation="TeX" rend="display">L^{\otimes 2} \xrightarrow[\sim]{\;s^2\;} \mathcal{O}_S</formula>
et on a alors
<formula notation="TeX" rend="display">(26)\qquad \mathfrak{D}(\Omega/S) = (b^2 - 4c)s^2 \qquad \text{identifié, par } s, \text{ à } b^2 - 4c .</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">(24) s'écrit avec <formula notation="TeX">+c</formula>, alors que (13) donnait <formula notation="TeX">s(u)s(v) = -cuv \oplus s(buv)</formula> : le signe de <formula notation="TeX">c</formula> n'est pas le même qu'en (13).</note></p>
<pb n="27" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=28"/><p>5. La donnée d'un revêtement quadratique <formula notation="TeX">\Omega</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula>, <unclear>grâce à</unclear> la considération des plongements canoniques de <formula notation="TeX">\Omega</formula> dans son enveloppe affine <formula notation="TeX">E</formula>, revient à la donnée :</p>
<p>a) d'un fibré affine de rang <formula notation="TeX">1</formula> <formula notation="TeX">E</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula>,</p>
<p>b) d'un diviseur relatif de <formula notation="TeX">\Omega</formula> dans <formula notation="TeX">E/S</formula>, i.e. d'une section de <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Div}}^{+2}_{E/S} \simeq \Sigma^2(E) = E \times_S E/\mathfrak{S}_2</formula>.</p>
<p>On sait que <del><gap reason="illegible"/></del> les <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Div}}^{n}_{E/S}</formula> <add><formula notation="TeX">\simeq (E_{/S})^n/\mathfrak{S}_n</formula></add> <del>sont</del> des fibrés affines sur <formula notation="TeX">S</formula>, de rangs respectifs <formula notation="TeX">n</formula>, <unclear>précisons</unclear> par exemple la <unclear>structure</unclear> obtenue ainsi. On regarde d'abord le cas où <formula notation="TeX">E</formula> est trivialisé par une section <formula notation="TeX">s</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">(27)\qquad E \xleftarrow[\sim]{\;\alpha_s\;} \check{\mathbb{V}}L</formula>
et on a alors un iso
<formula notation="TeX" rend="display">\Sigma^n(\alpha_s) : \Sigma^n \check{\mathbb{V}}(L) = \check{\mathbb{V}}\Bigl(\sum_{1 \le i \le n} L^{\otimes i}\Bigr) \xrightarrow{\;\sim\;} \Sigma^n E</formula>
où l'iso
<formula notation="TeX" rend="display">(28)\qquad \Sigma^n \check{\mathbb{V}}L \simeq \check{\mathbb{V}}L^n/\mathfrak{S}_n \longrightarrow \check{\mathbb{V}}\Bigl(\sum_{1 \le i \le n} L^{\otimes i}\Bigr)</formula>
est défini par passage au quotient : partir de
<formula notation="TeX" rend="display">(29)\qquad \sigma_n : \check{\mathbb{V}}(L^n) \longrightarrow \check{\mathbb{V}}\Bigl(\sum_{1 \le i \le n} L^{\otimes i}\Bigr)</formula>
donné par
<formula notation="TeX" rend="display">(30)\qquad \sigma_n = (\sigma_i)_{1 \le i \le n} \qquad \sigma_i(x_1, \ldots, x_n) = \sum x_1 x_2 \cdots x_i</formula>
(<formula notation="TeX">i</formula>-ème fonction symétrique élémentaire). Si on <unclear>change</unclear> <formula notation="TeX">s</formula> en
<formula notation="TeX" rend="display">s' = s + \tau \qquad (\tau \in \Gamma L)</formula>
i.e.
<formula notation="TeX" rend="display">\alpha_{s'} = \alpha_s + \mathrm{trans}(\tau)</formula>
d'où</p>
<pb n="28" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=29"/><p><formula notation="TeX" rend="display">(31)\qquad \Sigma^n(\alpha_{s'}) = \Sigma^n(\alpha_s)\,\underbrace{\Sigma^n(\mathrm{trans}\,\tau)}_{\varphi_n(\tau)}</formula>
et on trouve que
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{aligned}
\varphi_n(\tau) : \Sigma^n(\check{\mathbb{V}}L) &amp;\xrightarrow{\;\sim\;} \Sigma^n \check{\mathbb{V}}L\\
\Vert\qquad&amp;\qquad\qquad \Vert\\
\textstyle\sum L^{\otimes i} &amp;\longrightarrow \textstyle\sum L^{\otimes i}
\end{aligned}</formula>
est défini par la commutativité du <del><gap reason="illegible"/></del> diagramme</p>
<p><figure type="diagram"><formula notation="tikz-cd">\begin{tikzcd}
\check{\mathbb{V}}\sum_{1 \le i \le n} L^{\otimes i} \arrow[r, "\varphi_n(\tau)"] &amp; \check{\mathbb{V}}\sum_{1 \le i \le n} L^{\otimes i}\\
\check{\mathbb{V}}L^n \arrow[u, "\sigma_n"] \arrow[r, "(\mathrm{trans}\,\tau)^n"] &amp; \check{\mathbb{V}}(L^n) \arrow[u, "\sigma_n"']
\end{tikzcd}</formula></figure></p>
<p>i.e.
<formula notation="TeX" rend="display">\Bigl(\sum (x_1 + \tau)(x_2 + \tau) \cdots (x_i + \tau)\Bigr)_{1 \le i \le n} = \varphi_n(\tau)\bigl(\underbrace{\textstyle\sum x_1 \cdots x_i}_{\sigma_i(x)}\bigr)_i</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">le premier membre est écrit en partie sur des lettres surchargées ; on transcrit <formula notation="TeX">\sum (x_1+\tau)\cdots(x_i+\tau)</formula>, ce qui est <formula notation="TeX">\sigma_i(x_1+\tau, \ldots, x_n+\tau)</formula>.</note>
<formula notation="TeX" rend="display">\Vert</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">\text{\struck{$\sigma_1(x) + n\tau,\ \sigma_2(x) + (n-1)\tau\sigma_1(x) + \tfrac{n(n-1)}{2}\tau^2,\ \sigma_3(x) + \ldots$}}</formula>
<note type="authorial" place="margin">N.B. On pose <formula notation="TeX">\sigma_0 = 1</formula>.</note>
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{aligned}
\Bigl(\prod_{1 \le i \le n} (1 + X\tau + X_i)\Bigr) - 1 &amp;= \Bigl(\sum_{0 \le p \le n} (1 + \tau)^{n-p}\sigma_p\Bigr) - 1\\
&amp;= \text{\struck{\ill{}}} \sum_{\substack{0 \le p, q \le n\\ p + q &gt; 0}} \frac{(n-p)!}{q!\,(n-p-q)!}\,\tau^q\sigma_p
\end{aligned}</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">devant le produit, une lettre noircie ; on lit <formula notation="TeX">X\tau + X_i</formula> tel quel, la variable <formula notation="TeX">X</formula> servant visiblement à séparer les degrés.</note>
donc
<formula notation="TeX" rend="display">(32)\qquad \varphi_n(\tau)(\sigma_1, \ldots, \sigma_n) = \bigl(\varphi_n(\tau)_i(\sigma_1, \ldots, \sigma_n)\bigr)_{1 \le i \le n}</formula>
avec
<formula notation="TeX" rend="display">(33)\qquad \varphi_n(\tau)_i(\sigma_1, \ldots, \sigma_n) = \sum_{\substack{p, q \ge 0\\ p + q = i}} \frac{(n-p)!}{(n-i)!\,q!}\,\tau^q\sigma_p \ \text{\struck{$= \ldots$}}</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">sous (33), une ligne biffée et illisible, reliée par une accolade.</note>
On voit que les <formula notation="TeX">\varphi_n(\tau)</formula> sont des transformations affines</p>
<pb n="29" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=30"/><p>et on trouve donc un hom de groupes <del><gap reason="illegible"/></del>
<formula notation="TeX" rend="display">\check{\mathbb{V}}(L) \xrightarrow{\;\varphi_n\;} \mathrm{Aff}\Bigl(\check{\mathbb{V}}\bigl(\textstyle\sum_{1 \le i \le n} L^{\otimes i}\bigr)\Bigr)</formula>
et un hom
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{cases}
s \longmapsto \Sigma^n(\alpha_s)\\
E \longrightarrow \mathrm{Isom}\Bigl(\check{\mathbb{V}}\bigl(\sum_{1 \le i \le n} L^{\otimes i}\bigr), \Sigma^n(E)\Bigr)
\end{cases}</formula>
induisant un <del>isomorphisme</del> isom.
<formula notation="TeX" rend="display">(34)\qquad E \wedge^{\check{\mathbb{V}}(L)} \check{\mathbb{V}}\Bigl(\sum_{1 \le i \le n} L^{\otimes i}\Bigr) \simeq \Sigma^n(E)</formula>
permettant de transporter sur <formula notation="TeX">\Sigma^n(E)</formula> la structure affine de <formula notation="TeX">\check{\mathbb{V}}\bigl(\sum_{1 \le i \le n} L^{\otimes i}\bigr)</formula>.</p>
<p>En particulier, on trouve
<formula notation="TeX" rend="display">(35)\qquad \varphi_2(\tau)(\sigma_1, \sigma_2) = (\sigma_1 + 2\tau,\ \sigma_2 + \tau\sigma_1 + \tau^2)</formula>
la transformation linéaire <del>affine</del> correspondante est
<formula notation="TeX" rend="display">(36)\qquad \varphi_2^0(\tau)(\sigma_1, \sigma_2) = (\sigma_1,\ \sigma_2 + \tau\sigma_1)</formula>
où on interprète <formula notation="TeX">\tau = s \in \Gamma L</formula> comme un <gap reason="illegible"/></p>
<p><note type="editorial" resp="#pass">La suite de la page, encadrée, est annulée par deux grandes diagonales et, en tête, par des traits horizontaux ; on en lit :</note>
<del>qui est constitué</del> <del>on se considère d'action de <formula notation="TeX">\mathrm{trans}(\tau)</formula> sur</del> <del><formula notation="TeX">F</formula> donc sur le module <gap reason="illegible"/> (<unclear>notation</unclear> <formula notation="TeX">\check{B}</formula> ou <formula notation="TeX">\mathfrak{E}</formula>), extension de <formula notation="TeX">\check{E}</formula> <unclear><formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula></unclear> par <formula notation="TeX">L</formula>, <unclear>on trouve que</unclear> <formula notation="TeX">\mathrm{id}_E</formula>, <unclear>considéré par transmutation</unclear> une extension sur <formula notation="TeX">L</formula> par <formula notation="TeX">L^{\otimes 2}</formula>, <unclear>définit</unclear> <formula notation="TeX">L \otimes \check{B}</formula>, extension de <gap reason="illegible"/></del> <del>(37) <formula notation="TeX">\psi(\tau) \in \ill{}</formula> <unclear>Hom d'ext</unclear> <formula notation="TeX">(L \otimes \check{B})</formula></del></p>
<pb n="30" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=31"/><p><note type="editorial" resp="#pass">Les trois premières lignes de la page sont encadrées d'un trait, et une ligne ondulée court sur la formule ; on ne peut dire si l'encadré les annule.</note>
d'où une injection
<formula notation="TeX" rend="display">\psi : \check{\mathbb{V}}(L) \longrightarrow \underline{\mathrm{Autom}}\ \text{d'ex}\bigl(0 \to L^{\otimes 2} \to L \otimes \check{B} \to L \to 0\bigr)</formula>
et on a un <gap reason="illegible"/></p>
<p><unclear>On interprète les</unclear> scindages de <del><gap reason="illegible"/></del> l'extension
<formula notation="TeX" rend="display">(37)\qquad 0 \to L \to \check{B} \to \mathcal{O}_S \to 0</formula>
(qui définit le fibré affine <formula notation="TeX">E</formula>), i.e. comme un iso
<formula notation="TeX" rend="display">\check{B} \simeq \text{\struck{$L$}}\ \mathcal{O}_S \oplus L</formula>
i.e. comme un isom. d'<hi rend="italic">extensions</hi>
<formula notation="TeX" rend="display">(38)\qquad \tilde{\alpha}_s : \check{B} \otimes L \simeq L \oplus L^{\otimes 2}</formula>
On trouve que … et que <formula notation="TeX">\alpha_s</formula> transforme … un iso. canonique entre <unclear>le groupe</unclear> des translations de l'espace affine <formula notation="TeX">\Sigma^2(F)</formula> <del><gap reason="illegible"/></del>
<formula notation="TeX" rend="display">\text{Donc } \Sigma^2(F) = F \wedge^{\check{\mathbb{V}}(L), \varphi_2^0} \check{\mathbb{V}}(L + L^{\otimes 2})</formula>
avec <formula notation="TeX">\check{B} \otimes L</formula>. … Donc</p>
<p><hi rend="italic">Proposition</hi> <del><gap reason="illegible"/></del> Si <formula notation="TeX">F</formula> est un fibré affine de rang <formula notation="TeX">1</formula>, <del><formula notation="TeX">\Sigma^2 F</formula></del> correspondant à l'extension (37), alors <formula notation="TeX">\Sigma^2(F)</formula> est canoniquement muni d'une structure de fibré affine sous le groupe vectoriel <formula notation="TeX">\check{B} \otimes L</formula> (extension de <formula notation="TeX">L</formula> par <formula notation="TeX">L^{\otimes 2}</formula>). Le fibré <del>associé</del> affine de</p>
<pb n="31" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=32"/><p>rang <formula notation="TeX">1</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">\Sigma^2(F)/\mathbb{V}(L^{\otimes 2})</formula>
est canoniquement isomorphe : <formula notation="TeX">2F</formula> <unclear>dans</unclear> <formula notation="TeX">\check{\mathbb{V}}(\check{B}) = \mathbb{V}(B)</formula>, image inverse dans <formula notation="TeX">\check{\mathbb{V}}(\check{B})</formula> de la section <formula notation="TeX">2</formula> de <formula notation="TeX">\check{\mathbb{V}}(\mathcal{O}_S)</formula> ; i.e.
<formula notation="TeX" rend="display">(39)\qquad \Sigma^2(F)/\mathbb{V}(L^{\otimes 2}) \simeq 2F</formula></p>
<p><del>Ainsi</del> La donnée d'une section <formula notation="TeX">\sigma</formula> de <formula notation="TeX">\Sigma^2(F)</formula>, ou encore d'un diviseur quadratique <formula notation="TeX">\Omega \subset F</formula>, <del><gap reason="illegible"/></del> définit donc une section de <formula notation="TeX">2F</formula>, qu'on <del>appelle la fonction</del> dénote par <formula notation="TeX">\underline{b}_\Omega</formula>. <del><gap reason="illegible"/></del> Le morphisme
<formula notation="TeX" rend="display">(40)\qquad \Sigma^2(F) \xrightarrow{\;\underline{b}\;} 2F</formula>
est caractérisé par la condition de commuter aux chgts de base, et de transformer la section de <formula notation="TeX">\Sigma^2(F)</formula> image d'une section <formula notation="TeX">(s_1, s_2)</formula> de <formula notation="TeX">F^2</formula>, en la section <formula notation="TeX">s_1 + s_2</formula> de <formula notation="TeX">2F</formula> (<unclear>ainsi</unclear> <formula notation="TeX">\underline{b}</formula> est une sorte de <hi rend="italic">trace universelle</hi>) ;
<note type="editorial" resp="#pass">entre « est » et « une sorte », un mot court illisible.</note>
en termes de <formula notation="TeX">\Omega</formula>, et on peut aussi dire que <formula notation="TeX">\underline{b}</formula> (i.e. la variété en termes de <formula notation="TeX">\Omega \mapsto \underline{b}_\Omega</formula>) est défini par la condition de compatibilité avec chgts de base, et que <del><unclear>pour les</unclear> schémas relatifs</del> les diviseurs quadratiques</p>
<pb n="32" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=33"/><p><formula notation="TeX">\Omega(s_1, s_2)</formula>, défini par le couple de sections <formula notation="TeX">(s_1, s_2)</formula>, <unclear>i.e.</unclear> l'idéal <formula notation="TeX">\mathcal{J}(s_1)\cdot\mathcal{J}(s_2) \subset \mathcal{O}_F</formula>, en la section
<formula notation="TeX" rend="display">(41)\qquad \underline{b}_{\Omega(s_1, s_2)} = s_1 + s_2 \quad (\in \Gamma(2F)) .</formula>
En termes d'un <formula notation="TeX">\Omega</formula> quelconque, on peut aussi dire que <formula notation="TeX">\underline{b}_\Omega</formula> est caractérisé par la condition suivante : pour toute <add>section</add> <del><gap reason="illegible"/></del> (<unclear>soit locale</unclear>) <formula notation="TeX">s</formula> de <formula notation="TeX">F</formula>, envisageons la section <formula notation="TeX">2s</formula> de <formula notation="TeX">2F</formula>, on a
<formula notation="TeX" rend="display">(42)\qquad b(s) = \underline{b}(s) - 2s</formula>
Si <formula notation="TeX">\Omega = \Omega(s_1, s_2)</formula>, cela donne bien
<formula notation="TeX" rend="display">(43)\qquad b(s) = s_1 + s_2 - 2s = (s_1 - s) + (s_2 - s)</formula></p>
<p>On peut donc dire que la donnée d'une section <formula notation="TeX">\sigma</formula> de <formula notation="TeX">\Sigma^2(F)</formula> — i.e. d'un diviseur quadratique <formula notation="TeX">\Omega \subset F</formula> — revient à la donnée successive</p>
<p>a) d'une section <formula notation="TeX">\underline{b}</formula> de <formula notation="TeX">2F</formula> — d'où par <del><gap reason="illegible"/></del> image inverse un fibré affine de <unclear>rang</unclear> <formula notation="TeX">1</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">(44)\qquad \Sigma(\underline{b}) \ \text{\struck{\ill{}}}</formula>
sous le groupe des translations <formula notation="TeX">L^{\otimes 2}</formula> ; et</p>
<p>b) d'une section <formula notation="TeX">\sigma</formula> de <formula notation="TeX">\Sigma(\underline{b})</formula>.
<note type="editorial" resp="#pass"><formula notation="TeX">\Sigma</formula> rend ici un signe tracé en sablier (<formula notation="TeX">X</formula> fermé haut et bas par deux barres), plus appuyé que les <formula notation="TeX">\Sigma</formula> des pages précédentes ; la page 33 écrit <formula notation="TeX">\mathrm{cl}(\Sigma(\underline{b}))</formula> d'un <formula notation="TeX">\Sigma</formula> ordinaire. Au-dessus de (44), une flèche <formula notation="TeX">\hookrightarrow</formula> chiffrée <formula notation="TeX">1</formula>, sans but visible.</note></p>
<pb n="33" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=34"/><p>L'ens. des sections de <formula notation="TeX">2F</formula> <del>(qui est <gap reason="illegible"/></del> <del><gap reason="illegible"/>)</del> <del><unclear>torseur</unclear> sous <formula notation="TeX">\Gamma(S, L)</formula></del> est vide ssi la classe <formula notation="TeX">2\,\mathrm{cl}(F) = \mathrm{cl}(2F)</formula> dans <formula notation="TeX">H^1(S, L)</formula> est <formula notation="TeX">\neq 0</formula>. Alors c'est un torseur sous <formula notation="TeX">H^0(S, L)</formula> (qui exprime la première indétermination). La section <formula notation="TeX">\underline{b}</formula> étant choisie, l'ens. des <formula notation="TeX">\sigma</formula> <unclear>correspondants</unclear> de <formula notation="TeX">\underline{b}</formula> est non vide ssi la classe
<formula notation="TeX" rend="display">c(\underline{b}) = \mathrm{cl}(\Sigma(\underline{b})) \in H^1(S, L^{\otimes 2})</formula>
est <formula notation="TeX">= 0</formula> ; et alors c'est un torseur sous <formula notation="TeX">H^0(S, L^{\otimes 2})</formula>.
<note type="editorial" resp="#pass">dans la première ligne, « <formula notation="TeX">\neq 0</formula> » est écrit sur un « <formula notation="TeX">= 0</formula> » : la phrase, telle qu'elle est corrigée, dit « vide ssi <formula notation="TeX">\ldots \neq 0</formula> », ce qui revient au même que la leçon primitive « non vide ssi <formula notation="TeX">= 0</formula> » de la ligne suivante.</note></p>
<p>On peut considérer que <formula notation="TeX">\Sigma^2(F)</formula>, torseur affine sous <formula notation="TeX">\check{B} \otimes L</formula>, est donné par une structure d'extension
<formula notation="TeX" rend="display">(45)\qquad 0 \to \check{B} \otimes L \longrightarrow V^{(2)} \longrightarrow \mathcal{O}_S \to 0</formula>
(où on considère <formula notation="TeX">\check{B}</formula> comme <formula notation="TeX">V^{(1)}</formula>). En effet, on <unclear>a</unclear> <formula notation="TeX">\mathrm{Sym}^2(\check{B}) = \mathrm{Sym}^2(V^{(1)})</formula> est une extension de <formula notation="TeX">\mathrm{Sym}^2(\mathcal{O}_S) = \mathcal{O}_S</formula> par <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S \otimes V^{(1)} = V^{(1)}</formula>. En fait, la proposition précédente se précise en
<formula notation="TeX" rend="display">(46)\qquad \Sigma^2(F) = \text{fibré affine associé à l'extension } V^{(2)} = \mathrm{Sym}^2(\check{B}) \text{ de } \mathcal{O}_S \text{ par } V^{(1)} = \check{B} .</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">les exposants <formula notation="TeX">(1)</formula> et <formula notation="TeX">(2)</formula> de <formula notation="TeX">V</formula> sont petits et se confondent parfois ; on les lit d'après l'argument. Dans (46), le « <formula notation="TeX">=</formula> » est repassé.</note></p>
<pb n="34" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=35"/><p>(5 <hi rend="italic">bis</hi>) <hi rend="italic">Détermination de <formula notation="TeX">\Sigma^n(F)</formula></hi> (2ème <unclear>mouture</unclear> …)</p>
<p>Considérons l'extension vectorielle définissant <add>un fibré affine de rang <formula notation="TeX">1</formula></add> <formula notation="TeX">F</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">(47)\qquad 0 \to L \xrightarrow{\;i_1\;} V \xrightarrow{\;\pi_1\;} \mathcal{O}_S \to 0 \qquad (V = \check{B})</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">(48)\qquad F = \pi_1^{-1}(1) \subset \check{\mathbb{V}}(V)</formula>
on en déduit, pour tout <formula notation="TeX">n \ge 1</formula>, une structure d'extension
<formula notation="TeX" rend="display">(49)\qquad 0 \to L \otimes \underline{\mathrm{Sym}}^{n-1}(V) \xrightarrow{\;i_n\;} \underline{\mathrm{Sym}}^n(V) \xrightarrow{\;\pi_n\;} \mathcal{O}_S \to 0</formula>
(en <unclear>théorie</unclear>) qui vient <del><gap reason="illegible"/></del> sur <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Sym}}^n(V)</formula> une filtration décroissante par les
<formula notation="TeX" rend="display">(50)\qquad \underbrace{L^{i} \otimes \underline{\mathrm{Sym}}^{n-i}(V)}_{\mathrm{Fil}^i\, \mathrm{Sym}^n(V)} \subset \underline{\mathrm{Sym}}^n(V) \quad (0 \le i \le n)</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">dans (47), le <formula notation="TeX">V</formula> est écrit sur une lettre noircie, avec un « <formula notation="TeX">\leq</formula> » au-dessus. Dans (49), le <formula notation="TeX">V</formula> de <formula notation="TeX">\mathrm{Sym}^{n-1}</formula> et celui de <formula notation="TeX">\mathrm{Sym}^n</formula> sont surchargés.</note></p>
<p><note type="editorial" resp="#pass">La suite de la page, encadrée en marge d'un trait vertical, est annulée par trois longues diagonales ; elle se lit :</note>
<del>Conséquences</del>
<formula notation="TeX" rend="display">\text{\struck{(51)\quad $\Sigma^n F = \pi_n^{-1}(1) \subset \check{\mathbb{V}}(\underline{\mathrm{Sym}}^n V)$}}</formula>
<del>le fibré affine associé à l'extension (50). Ceci se déduit d'un isomorphisme canonique</del>
<formula notation="TeX" rend="display">\text{\struck{(52)\quad $\underbrace{\Sigma^n(F)}_{\text{\uncertain{puissance} symétrique}} \xrightarrow[\sim]{\;\varphi_n\;} \Sigma^n$}}</formula>
<del>6) Description « fonctorielle ». On définit la morphisme de passage au quotient des</del>
<formula notation="TeX" rend="display">\text{\struck{(53)\quad $\Psi_n : F^n \longrightarrow \Sigma^n,\quad \Psi_n(x_1, \ldots, x_n) = x_1$}}</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">le numéro 6) est écrit sur un autre chiffre ; la ligne qui le précède, tirée sur toute la largeur, sépare le passage de ce qui précède.</note></p>
<pb n="35" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=36"/><p>Considérons aussi la suite exacte transposée de (47)
<formula notation="TeX" rend="display">(51)\qquad 0 \to \mathcal{O}_S \xrightarrow{\;i'_1\;} \check{V} \xrightarrow{\;\pi'_1\;} \check{L} \to 0 \qquad (\check{V} = B)</formula>
et notons <unclear>tout</unclear> de suite que, comme <formula notation="TeX">V</formula> est de rang <formula notation="TeX">2</formula>, on a un isom. canonique
<formula notation="TeX" rend="display">(52)\qquad \check{V} \simeq V \otimes (\det V)^{-1}</formula>
déduit de l'accouplement <del>symétrique</del> <add>alterné</add>
<formula notation="TeX" rend="display">(53)\qquad V \otimes V \longrightarrow \det V, \qquad x \otimes y \longmapsto x \wedge y ;</formula>
d'ailleurs la suite exacte (47), définit un isom. canonique
<formula notation="TeX" rend="display">(54)\qquad \det V \xrightarrow[\sim]{\;\alpha\;} L</formula>
<del><unclear>en associant</unclear></del> par la condition
<formula notation="TeX" rend="display">(55)\qquad \alpha(i_1(\lambda) \wedge x) = \lambda\, \pi_1(x) \qquad \lambda \in \Gamma(-, L),\ x \in \Gamma(-, V)</formula>
En conjuguant (52) et (54), on trouve un iso canonique
<formula notation="TeX" rend="display">(56)\qquad \check{V} \xleftarrow[\sim]{\;\alpha\;} V \otimes L^{-1}</formula>
<del>par la condition</del> … associé : l'accouplement <hi rend="italic">alterné</hi>
<formula notation="TeX" rend="display">(57)\qquad
\begin{cases}
(V \otimes L^{-1}) \otimes V \xrightarrow{\;\varphi\;} \mathcal{O}_S\\
\quad \simeq (V \otimes V) \otimes L^{-1}
\end{cases}</formula>
défini par la condition que
<formula notation="TeX" rend="display">(58)\qquad \varphi(i_1(\lambda) \otimes x \otimes \mu) = \lambda\mu\, \pi_1(x)
\qquad \lambda \in \Gamma L,\ x \in \Gamma V,\ \mu \in \Gamma V</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">dans (56), la flèche est repassée en noir ; dans (58), l'argument <formula notation="TeX">i_1(\lambda)</formula> est en partie noirci. Les appartenances sont écrites sous chaque facteur ; « <formula notation="TeX">\mu \in \Gamma V</formula> » est tel quel, alors que <formula notation="TeX">\mu</formula> figure ensuite comme scalaire.</note></p>
<pb n="36" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=37"/><p>On peut encore dire que l'iso <formula notation="TeX">\alpha</formula> <unclear>(56)</unclear> est défini par l'accouplement <hi rend="italic">alterné</hi>
<formula notation="TeX" rend="display">(57\,\text{bis})\qquad V \otimes V \xrightarrow{\;\varphi\;} L</formula>
défini par la condition que l'on a
<formula notation="TeX" rend="display">(58\,\text{bis})\qquad \varphi(i_1(\lambda) \otimes x) = \lambda\, \pi_1(x) \qquad \lambda \in \Gamma L,\ x \in \Gamma V</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">dans (57 bis), au-dessus du premier <formula notation="TeX">V</formula>, un signe noirci ; dans (58 bis), l'argument <formula notation="TeX">i_1(\lambda)</formula> est en partie noirci.</note></p>
<p>Ceci dit, <del>la filt</del> transposons (57) par <formula notation="TeX">L^{-1}</formula>, on trouve sur <formula notation="TeX">L^{-1} \otimes V</formula> une structure d'extension
<formula notation="TeX" rend="display">(59)\qquad 0 \to \mathcal{O}_S \xrightarrow{\;i'\;} L^{-1} \otimes V \xrightarrow{\;\pi'\;} \check{L} \to 0</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">sous <formula notation="TeX">L^{-1} \otimes V</formula> est écrit <formula notation="TeX">\wr\,\alpha</formula>, puis <formula notation="TeX">\check{V}</formula> : l'iso (56).</note>
qui, compte tenu de l'iso (56), n'est autre que la structure d'extension (51) [i.e. <formula notation="TeX">\alpha</formula> transforme <formula notation="TeX">i'_1</formula> en <formula notation="TeX">i'</formula>, <formula notation="TeX">\pi'_1</formula> en <formula notation="TeX">\pi'</formula>].
<note type="authorial" place="margin"><gap reason="illegible"/> <unclear>équivalent</unclear> <gap reason="illegible"/> (49) <gap reason="illegible"/> <unclear>transposée</unclear> …</note>
<note type="editorial" resp="#pass">note écrite en oblique dans la marge gauche, à la hauteur de (59).</note></p>
<p>Considérons l'hom canonique</p>
<p><figure type="diagram"><formula notation="tikz-cd">\begin{tikzcd}[column sep=small, row sep=normal, nodes={font=\small}]
\mathrm{Sym}^n(\check{V}) \arrow[r, hook] &amp; \mathrm{Sym}^*(\check{V}) = \mathrm{Algaff}\,\check{\mathbb{V}}(V) \arrow[r] &amp; \mathrm{Sym}^*(\check{V})/(e_V - 1) \arrow[d, no head, "\Vert" description]\\
L^{\otimes(-n)} \otimes \underline{\mathrm{Sym}}^n(V) \arrow[u, "{\mathrm{Sym}^n(\alpha) = \alpha_n}", "\wr"'] \arrow[d, "{\mathrm{Sym}^n(\alpha) = \alpha_n}"', "\wr"] &amp; &amp; \mathrm{Algaff}(F)\\
\underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V}) \arrow[r, "J_n"] &amp; \mathrm{Algaff}(F) &amp;
\end{tikzcd}</formula></figure></p>
<p><note type="editorial" resp="#pass">La dernière ligne est numérotée (60) dans la marge, où est aussi écrit « suite ». Sous <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V})</formula> : « <formula notation="TeX">=</formula> faisceau des formes <unclear>sur</unclear> <formula notation="TeX">V</formula> ».</note></p>
<pb n="37" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=38"/><p><hi rend="italic">Proposition</hi> 61 <add><formula notation="TeX">\forall n \in \mathbb{N}</formula></add> L'hom <formula notation="TeX">J_n</formula> est injectif, et on a commutativité dans le diagramme</p>
<p><figure type="diagram"><formula notation="tikz-cd">\begin{tikzcd}[column sep=normal, row sep=large]
L^{\otimes -n} \otimes \underline{\mathrm{Sym}}^n(V) \arrow[r, "\alpha_n", "\sim"'] \arrow[d, "i_n"', "{\mathrm{id}_{L^{\otimes(-n-1)}} \otimes \ldots}"] &amp; \underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V}) \arrow[r, hook, "J_n"] \arrow[d, "{\text{mult. par } e_{\check{V}} = i'_1(1)}"] &amp; \underline{\mathrm{Algaff}}(F) \arrow[d, no head, "\Vert" description]\\
L^{\otimes(-n-1)} \otimes \underline{\mathrm{Sym}}^{n+1}(V) \arrow[r, "\sim", "\alpha_{n+1}"'] &amp; \underline{\mathrm{Sym}}^{n+1}(\check{V}) \arrow[r, hook, "J_{n+1}"] &amp; \mathrm{Algaff}(F)
\end{tikzcd}</formula></figure></p>
<p><note type="editorial" resp="#pass">La flèche verticale de gauche porte <formula notation="TeX">i_n</formula> à droite et, à gauche, « <formula notation="TeX">\mathrm{id}_{L^{\otimes(-n-1)}} \otimes</formula> » suivi d'un mot biffé et noirci, rendu ici par « <formula notation="TeX">\ldots</formula> » ; dans la marge gauche, à la même hauteur, un autre signe noirci.</note></p>
<p>Enfin, <formula notation="TeX">\mathrm{Algaff}(F)</formula> est isomorphe à la limite inductive des <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V}) \simeq L^{\otimes(-n)} \otimes \underline{\mathrm{Sym}}^n(V)</formula>.</p>
<p><hi rend="italic">NB</hi> Les sections de <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V})</formula>, identifiées à des fonctions sur <formula notation="TeX">F</formula>, s'identifient aux fonctions <add><unclear>polynômiales</unclear></add> de degré <formula notation="TeX">\le n</formula>. [Comme <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> celles-ci et des formes sur <formula notation="TeX">V</formula> (<formula notation="TeX">= \check{\mathbb{V}}(V)</formula>) de degré <formula notation="TeX">n</formula>. <unclear>Pour une</unclear> telle <formula notation="TeX">f</formula>, sa classe modulo <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Sym}}^{n-1}(\check{V})</formula> (fonctions polynômiales de degré <formula notation="TeX">\le n - 1</formula>) s'appelle le <hi rend="italic">terme dominant</hi> de <formula notation="TeX">f</formula>, et s'identifie à une section de <formula notation="TeX">L^{\otimes(-n)}</formula> ; <del>ainsi</del> <add>elle s'identifie</add> aussi : à la <unclear>restriction</unclear> à <formula notation="TeX">L</formula> de la <formula notation="TeX">n</formula>-forme sur <formula notation="TeX">V</formula> associée à <formula notation="TeX">f</formula>.
<note type="authorial" place="margin">!</note>
On notera <unclear>que dans cette</unclear> propriété, interviennent <unclear>de façon cruciale</unclear> des <gap reason="illegible"/> <add><unclear>relatives</unclear></add> sur les fibrés affines de rang quelconque, et aussi <unclear>spéciaux aux</unclear> fibrés de rang <formula notation="TeX">1</formula>, liés à la dualité (52).
<note type="editorial" resp="#pass">Les quatre dernières lignes sont réunies par une accolade dans la marge gauche, devant laquelle il a mis « ! ». Le crochet ouvert après « <formula notation="TeX">\le n</formula> » n'est pas refermé sur la page.</note></p>
<pb n="38" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=39"/><p>Soit maintenant (pour <formula notation="TeX">n \ge 1</formula> fixé) <formula notation="TeX">D</formula> un <hi rend="italic">diviseur relatif</hi> de rang <formula notation="TeX">n</formula> sur <formula notation="TeX">F</formula>. Soit
[<formula notation="TeX">M_D \subset \underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V})</formula>] le <del>faisceau des</del> sous-Module des fonctions polynômiales sur <formula notation="TeX">F</formula> de degré <formula notation="TeX">\le n</formula> <unclear>s'annulant sur</unclear> <formula notation="TeX">D</formula>.
<note type="editorial" resp="#pass">les crochets qui entourent « <formula notation="TeX">M_D \subset \underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V})</formula> » sont reliés par un trait au mot « relatif » de la ligne précédente.</note></p>
<p><hi rend="italic">Proposition</hi> <formula notation="TeX">M_D</formula> est un supplémentaire de <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Sym}}^{n-1}(\check{V})</formula> dans <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V})</formula>, i.e. la composée
<formula notation="TeX" rend="display">M_D \hookrightarrow \underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V}) \longrightarrow \underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V})/\underline{\mathrm{Sym}}^{n-1}(\check{V}) \simeq L^{\otimes -n}</formula>
est un iso. L'application
<formula notation="TeX" rend="display">D \longmapsto M_D</formula>
est une bijection de l'ens. des diviseurs relatifs sur <formula notation="TeX">F</formula> de degré <formula notation="TeX">n</formula> avec l'ens. des sous-Modules <formula notation="TeX">M_D</formula> de <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Sym}}^n(V)</formula> satisfaisant la condition précédente. Cette bijection est compatible avec les chgts de base, et définit un isomorphisme</p>
<p><figure type="diagram"><formula notation="tikz-cd">\begin{tikzcd}[column sep=small, row sep=normal, nodes={font=\small}]
\underline{\mathrm{Div}}^{+n}_{F/S} \arrow[r, "\sim"] &amp; \underline{\mathrm{Splittings}}\ \text{de}\ \bigl(0 \to \underline{\mathrm{Sym}}^{n-1}(\check{V}) \to \underline{\mathrm{Sym}}^n(\check{V}) \to L^{\otimes -n} \to 0\bigr)\\
\Sigma^n(F/S) \arrow[u, "\wr"] &amp; \underline{\mathrm{splittings}}\ \text{de}\ L^{\otimes \ldots}\ \ldots \arrow[u, no head, "\wr" description]
\end{tikzcd}</formula></figure></p>
<p><note type="editorial" resp="#pass">Sous <formula notation="TeX">\Sigma^n(F/S)</formula> : « puissance sym. <formula notation="TeX">n</formula>-ième ». Le coin inférieur droit est un griffonnage dense : on lit « splittings de <formula notation="TeX">L^{\otimes \ldots}</formula> », un mot surchargé (<unclear>tels que</unclear>), puis « de la suite exacte, i.e. » et une suite biffée <del><formula notation="TeX">0 \to L \otimes \mathrm{Sym}^{n-1}(V)</formula> <formula notation="TeX">\to \mathrm{Sym}^n(V) \to \mathcal{O}_S \to 0</formula></del>. L'argument continue sans doute au-delà de la page.</note></p>
<pb n="39" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=40"/><p>On trouve ainsi un isom. canonique
<formula notation="TeX" rend="display">\begin{aligned}
(62)\qquad \Sigma^n(F/S) \simeq{} &amp; \text{fibré affine associé à l'extension}\\
&amp; 0 \to \underline{\mathrm{Sym}}^{n-1}(V) \otimes L \to \underline{\mathrm{Sym}}^n(V) \to \mathcal{O}_S \to 0\\
&amp; \bigl(\text{donc le fibré des translations } \to \underline{\mathrm{Sym}}^{n-1}(V) \otimes L\bigr)
\end{aligned}</formula>
Cette suite exacte s'interprète comme celle <add>associée à l'hom</add> des formes de degré <formula notation="TeX">n</formula> sur <formula notation="TeX">\check{V}</formula> <add><formula notation="TeX">\simeq V \otimes L^{-1}</formula></add> <add>vers <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula></add>, par la « valeur en <formula notation="TeX">e_{\check{V}} = e_B</formula> ». Donc la donnée d'une section de <formula notation="TeX">\Sigma^n(F/S)</formula>, i.e. d'un diviseur relatif de degré <formula notation="TeX">n</formula> sur <formula notation="TeX">F</formula>, équivaut à la donnée d'une forme de degré <formula notation="TeX">n</formula> sur <formula notation="TeX">B = \check{V}</formula>, prenant la valeur <formula notation="TeX">1</formula> en <formula notation="TeX">e_B</formula>.</p>
<p>6. Spécialisons ceci au cas de <formula notation="TeX">n = 2</formula>. On trouve</p>
<p><hi rend="italic">Théorème</hi> Soit <formula notation="TeX">F</formula> fibré affine, associé à l'ext. (47) de <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula> par <del>fibré</del> <add>« espace</add> des translations » <formula notation="TeX">L</formula>, ou ext. <formula notation="TeX">B</formula> de <formula notation="TeX">\check{L}</formula> par <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>, correspondant par dualité : la donnée, dans le Module loc. libre <add><formula notation="TeX">B</formula></add> de rang <formula notation="TeX">2</formula>, d'une section <formula notation="TeX">e_B</formula> non nulle <unclear>en chaque fibre</unclear>. Il y a donc une corr. biunivoque entre</p>
<list rend="itemize">
<label>a)</label><item>Les structures d'Algèbres commutatives unifères sur <formula notation="TeX">B</formula> admettant <formula notation="TeX">e_B</formula> comme élément unité.</item>
<label>b)</label><item>Les diviseurs relatifs <add><del><gap reason="illegible"/></del> sur <formula notation="TeX">F</formula></add> (de degré <formula notation="TeX">2</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula>)</item>
<label>c)</label><item>Les sections de <formula notation="TeX">\Sigma^2(F/S)</formula></item>
</list>
<pb n="40" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/77.pdf#page=41"/>
<list rend="itemize">
<label>d)</label><item>Les formes quadratiques <formula notation="TeX">q</formula> sur <formula notation="TeX">B</formula> satisfaisant la condition
<formula notation="TeX" rend="display">(63)\qquad q(e_B) = 1</formula></item>
</list>
<p>Les équivalences entre b), c), d) viennent d'être explicitées, celle entre a) et b) a été vue dans 5). Il reste à expliciter (<unclear>i.e. pour un</unclear> <gap reason="illegible"/> a) et b)) la relation
<formula notation="TeX" rend="display">(64)\qquad \Omega = \mathrm{Spec}(B) ,</formula>
lorsque <formula notation="TeX">\Omega</formula> <add><formula notation="TeX">\subset F</formula></add> et une structure d'Algèbre sur <formula notation="TeX">B</formula> se correspondent. Enfin, on aura
<formula notation="TeX" rend="display">(65)\qquad q = N_{B/\mathcal{O}_S}</formula></p>
<p>[[Pour vérifier ce dernier point, nous allons le reformuler pour <formula notation="TeX">n</formula> quelconque. Notons que la donnée d'une section de <formula notation="TeX">\Sigma^n(F/S)</formula>, ou ce qui revient au même, d'une <formula notation="TeX">n</formula>-forme <formula notation="TeX">f_n</formula> sur <formula notation="TeX">B</formula> telle que <formula notation="TeX">f_n(e_B) = 1</formula>, ou encore d'un <formula notation="TeX">n</formula>-diviseur relatif <formula notation="TeX">\Omega_n</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula> équivaut : la donnée d'une <add>loc. libre</add> <formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>-Algèbre <formula notation="TeX">C_n</formula> de rang <formula notation="TeX">n</formula>, et d'un hom <add>surj.</add></p>
<p><figure type="diagram"><formula notation="tikz-cd">\begin{tikzcd}
\underline{\mathrm{Algaff}}(F) \arrow[r] &amp; C_n\\
\underline{\mathrm{Sym}}^*(B)/(e_B - 1) \arrow[u, "\wr"']
\end{tikzcd}</formula></figure></p>
<p>ou ce qui revient au même, d'un hom de <add><formula notation="TeX">\mathcal{O}_S</formula>-Mod.</add>
<formula notation="TeX" rend="display">(66)\qquad B \xrightarrow{\;g\;} C_n</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">Le crochet double ouvert avant « Pour vérifier » n'est pas refermé sur la page, et la phrase s'interrompt en bas du feuillet : l'argument se poursuit au-delà du lot.</note></p>
</div>
      </div>
    </body>
  </text>
</TEI>
