<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-model href="https://grothendieck.commutator.io/tei/grothendieck.rng" type="application/xml" schematypens="http://relaxng.org/ns/structure/1.0"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xml:lang="fr">
  <teiHeader>
    <fileDesc>
      <titleStmt>
        <title>Fonds Grothendieck, cote n° 64, pages 41–60 — transcription</title>
        <author>Alexandre Grothendieck</author>
        <respStmt>
          <resp>transcription automatique — première passe, non vérifiée contre les pages par une personne (<date when="2026-09-27">2026-09-27</date>)</resp>
          <name xml:id="pass" type="model">Opus 5.5 (claude-opus-5-5)</name>
        </respStmt>
        <respStmt>
          <resp>procédure, outillage, export TEI</resp>
          <orgName xml:id="ed">grothendieck.commutator.io (Commutator, Paris)</orgName>
        </respStmt>
      </titleStmt>
      <editionStmt>
        <edition>Édition de démonstration</edition>
      </editionStmt>
      <publicationStmt>
        <publisher>Commutator</publisher>
        <pubPlace>Paris</pubPlace>
        <date when="2026-09-27">2026-09-27</date>
        <availability status="restricted">
          <p>Le fonds Alexandre Grothendieck est sous droits. Cette transcription
          est une édition de démonstration, non autorisée, produite par une
          machine et non vérifiée ; aucune image du fonds n'est reproduite. La
          source LaTeX dont ce fichier dérive est publiée sous https://github.com/Commutator-IO/grothendieck-project.</p>
        </availability>
        <ref target="https://grothendieck.commutator.io/">https://grothendieck.commutator.io</ref>
      </publicationStmt>
      <sourceDesc>
        <msDesc>
          <msIdentifier>
            <country>France</country>
            <settlement>Montpellier</settlement>
            <repository>Université de Montpellier</repository>
            <collection>Fonds Alexandre Grothendieck (archives mathématiques, 1949–1991)</collection>
            <idno type="cote">64</idno>
          </msIdentifier>
          <head>Modules courbes elliptiques en caractéristiques ≠2 : notes manuscrites (s.d.)</head>
          <msContents>
            <summary>Pages 41 à 60 de la cote, dans la
            numérotation des archivistes (crayon, en bas à gauche de chaque
            page) ; lot 3 de vingt pages.
            Les pages absentes de la transcription ne portent pas de
            mathématiques et sont omises ; le saut dans la numérotation en est
            le seul enregistrement.</summary>
          </msContents>
          <history><origin><origDate>[à partir de 1980- 1982]</origDate><note>Datation de l'inventaire de l'Université de Montpellier, reproduite telle quelle ; les crochets sont ceux des archivistes.</note></origin></history>
          <additional>
            <surrogates>
              <bibl>
                <ref target="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf">https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf</ref>
                <note>Fac-similé numérique de l'Université de Montpellier. Sa
                première page est une feuille de garde générée par
                l'université : la page <hi rend="italic">n</hi> des archivistes
                est la page <hi rend="italic">n</hi>+1 du PDF, et l'attribut
                <hi rend="monospace">facs</hi> de chaque
                <hi rend="monospace">pb</hi> tient compte de ce décalage.</note>
              </bibl>
            </surrogates>
          </additional>
        </msDesc>
      </sourceDesc>
    </fileDesc>
    <encodingDesc>
      <projectDesc>
        <p>Transcription mathématique du fonds, une passe de vingt pages par
        conversation avec un grand modèle multimodal, sous la procédure
        <hi rend="monospace">transcribe-grothendieck</hi> du dépôt. Le fichier
        LaTeX est la source de référence ; ce TEI en est dérivé mécaniquement
        par <hi rend="monospace">scripts/tei.mjs</hi> et n'a pas été relu.</p>
      </projectDesc>
      <editorialDecl>
        <p>L'édition n'est pas diplomatique : elle encode les mathématiques et
        l'apparat, rien du support. Correspondance avec l'apparat de la source :
        <hi rend="monospace">\ill</hi> devient <hi rend="monospace">gap[@reason='illegible']</hi>
        (jamais deviné) ; <hi rend="monospace">\uncertain</hi> devient
        <hi rend="monospace">unclear</hi> ; <hi rend="monospace">\supplied</hi> devient
        <hi rend="monospace">supplied</hi> (restitué par le transcripteur) ;
        <hi rend="monospace">\add</hi> devient <hi rend="monospace">add</hi>
        (ajout de l'auteur, en interligne ou sur un mot biffé) ;
        <hi rend="monospace">\struck</hi> devient
        <hi rend="monospace">del</hi> (biffé par l'auteur) ;
        <hi rend="monospace">\note</hi> devient <hi rend="monospace">note[@type='editorial']</hi>
        (du transcripteur) ; <hi rend="monospace">\marginal</hi> devient
        <hi rend="monospace">note[@type='authorial'][@place='margin']</hi> (de l'auteur) ;
        <hi rend="monospace">\page</hi> devient <hi rend="monospace">pb</hi>.</p>
        <p>Restitution et ajout de l'auteur n'ont longtemps fait qu'une macro. Ils
        ont été séparés le 26 septembre 2026 par une règle vérifiable dans le
        fichier, non par une relecture : un ajout accolé au mot qu'il complète
        est une restitution (<hi rend="monospace">supplied</hi>), un ajout
        isolé est de l'auteur (<hi rend="monospace">add</hi>). Certains
        <hi rend="monospace">add</hi> sont donc encore des restitutions du
        transcripteur, que seuls les fac-similés départageront.</p>
        <p>Les mathématiques sont transportées en TeX dans
        <hi rend="monospace">formula[@notation='TeX']</hi>, les diagrammes
        commutatifs en <hi rend="monospace">formula[@notation='tikz-cd']</hi>,
        sans conversion. Une marque d'apparat située à l'intérieur d'une
        formule (un exposant illisible, un symbole biffé) reste dans le TeX de
        la formule, sous les mêmes macros.</p>
        <p>Orthographe, ponctuation et lapsus de l'auteur sont conservés ; une
        faute évidente est signalée par une note, jamais corrigée.</p>
      </editorialDecl>
      <appInfo>
        <application ident="grothendieck-tei" version="2">
          <label>scripts/tei.mjs</label>
          <ref target="https://github.com/Commutator-IO/grothendieck-project">https://github.com/Commutator-IO/grothendieck-project</ref>
        </application>
      </appInfo>
      <schemaRef type="ODD" url="https://grothendieck.commutator.io/tei/grothendieck.odd"/>
    </encodingDesc>
    <profileDesc>
      <langUsage>
        <language ident="fr">français, avec la notation mathématique de l'auteur</language>
      </langUsage>
    </profileDesc>
    <revisionDesc>
      <change when="2026-09-27" who="#ed">Export TEI depuis la source LaTeX.</change>
      <change when="2026-09-27" who="#pass">Première passe de transcription.</change>
    </revisionDesc>
  </teiHeader>
  <text>
    <body>
      <div type="batch" n="3">
<pb n="41" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=42"/><p><hi rend="bold">Prop.</hi> <formula notation="TeX">V</formula> vectoriel de <unclear>dim</unclear> 2 sur <formula notation="TeX">\mathbb{F}_2</formula>, donc
<formula notation="TeX">V \simeq V_J(\mathbb{F}_2)</formula>, où <formula notation="TeX">J = V^*</formula> ens. à trois éléments,
<formula notation="TeX">\operatorname{Aut}(V) \xrightarrow{\;\sim\;} \mathfrak{S}_J</formula>. Posons
<formula notation="TeX">\operatorname{Aut}^{\pm}(V) \simeq \mathfrak{S}_J^{\pm}</formula>.
<unclear>Considérons</unclear> <formula notation="TeX">\operatorname{Aut}(V) \subset \operatorname{End}(V) = M</formula>
<del><gap reason="illegible"/></del> (alg. d'Azumaya).
<note type="editorial" resp="#pass">les exposants de <formula notation="TeX">\operatorname{Aut}(V)</formula> et de <formula notation="TeX">\mathfrak{S}_J</formula> dans
« Posons … » sont de petits traits superposés, lus <formula notation="TeX">\pm</formula> d'après la suite
(<formula notation="TeX">\operatorname{Aut}^-</formula>, <formula notation="TeX">\operatorname{Aut}^+</formula>). Sous « <formula notation="TeX">\operatorname{Aut}(V)</formula> »
de la ligne précédente, une accolade renvoie au mot « Considérons », lui-même
surchargé. La lettre <formula notation="TeX">M</formula> après <formula notation="TeX">\operatorname{End}(V) =</formula> est suivie de lettres
biffées ; c'est la notation reprise p. 42.</note></p>
<p>Alors :</p>
<p>1) <formula notation="TeX">\operatorname{Aut}^-(V) = V'^{*}</formula> <del><gap reason="illegible"/></del>, i.e.
<formula notation="TeX" rend="display">V' \subset \operatorname{End}(V), \qquad
  V' = \operatorname{Aut}^-(V) \cup \{0\}</formula>
est un sous-espace vectoriel de rg 2 commutatif, canoniquement isomorphe à <formula notation="TeX">V</formula>,
en associant à <formula notation="TeX">x \in V^*</formula> la transposition <formula notation="TeX">\tau_x \in \operatorname{Aut}^-(V)</formula>.
<note type="editorial" resp="#pass">le <formula notation="TeX">V'</formula> de « <formula notation="TeX">V'^{*}</formula> » est écrit par-dessus un <formula notation="TeX">W</formula> ; l'égalité
<formula notation="TeX">V' = \operatorname{Aut}^-(V) \cup \{0\}</formula> est écrite sous <formula notation="TeX">V'</formula>, reliée par
un signe <formula notation="TeX">=</formula> vertical. Devant « <formula notation="TeX">x \in V^*</formula> », un signe <formula notation="TeX">\forall</formula> biffé.</note></p>
<p>2) <formula notation="TeX">\operatorname{Aut}^+(V) = W^*</formula>, i.e.
<formula notation="TeX" rend="display">W \subset \operatorname{End}(V), \qquad
  W = \operatorname{Aut}^+(V) \cup \{0\}</formula>
est un sous-espace vectoriel de rang 2 commutatif,</p>
<p>3) <formula notation="TeX">V'</formula> et <formula notation="TeX">W</formula> sont orthogonaux l'un à l'autre pour la forme trace, qui sur
<formula notation="TeX">V'</formula> se réduit à la forme bil. sym. unique qui est alternée et non dégénérée
<formula notation="TeX" rend="display">\Bigl(\mathrm{Tr}\, xy =
  \begin{cases}
    0 &amp; \text{si } x = y, \text{ ou } x \text{ ou } y = 0\\
    1 &amp; \text{sinon i.e.\ } x, y \in V'^{*},\ x \neq y
  \end{cases}\Bigr),</formula>
et sur <formula notation="TeX">W</formula> est non alternée (<formula notation="TeX">\mathrm{Tr}\,\rho^2 = \mathrm{Tr}\,\rho^{-2} = 1</formula>,
<formula notation="TeX">\mathrm{Tr}\,1^2 = 0</formula>) et bien sûr non dégénérée.
<note type="editorial" resp="#pass">dans la marge gauche, en regard de ces deux formules, les matrices
<formula notation="TeX">\begin{pmatrix} 0 &amp; 1 \\ 1 &amp; 0 \end{pmatrix}</formula> et
<formula notation="TeX">\begin{pmatrix} 1 &amp; 0 \\ 0 &amp; 1 \end{pmatrix}</formula> : les matrices de Gram de la
forme trace sur <formula notation="TeX">V'</formula> et sur <formula notation="TeX">W</formula>.</note></p>
<p>4) <formula notation="TeX">V'</formula> <del><gap reason="illegible"/></del> <gap reason="illegible"/> <unclear>que</unclear> <formula notation="TeX">\mathbb{F}_2(\Gamma)</formula>-module est
<unclear>isom.</unclear> à <formula notation="TeX">V</formula> et irréductible, tandis que <formula notation="TeX">W</formula> est une extension non
scindée
<formula notation="TeX" rend="display">0 \to \underset{\lambda \mapsto \lambda \cdot 1}{\mathbb{F}_2} \longrightarrow W
  \xrightarrow{\;\mathrm{Tr}\;} \mathbb{F}_2 \to 0 .</formula>
<note type="authorial" place="margin"><hi rend="italic">NB</hi> <formula notation="TeX">\mathbb{F}_2 \cdot 1</formula> est son propre orthogonal</note>
<note type="editorial" resp="#pass">la lettre lue <formula notation="TeX">\Gamma</formula> dans « <formula notation="TeX">\mathbb{F}_2(\Gamma)</formula> » est une grande
potence et reste douteuse. En regard du 4), dans la marge gauche, un
griffonnage au crayon, non lu. En bas à droite : « TSVP ».</note></p>
<pb n="42" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=43"/><p>5) On a
<formula notation="TeX" rend="display">\mathfrak{sl}(V) \overset{\text{déf}}{=}
  \operatorname{Ker}\bigl(M \xrightarrow{\;\mathrm{Tr}\;} \mathbb{F}_2\bigr)
  = V' + \mathbb{F}_2 \cdot 1_V .</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">le reste de la page est blanc. Le symbole lu <formula notation="TeX">\mathfrak{sl}(V)</formula> est
écrit comme « <formula notation="TeX">\int\!\ell(V)</formula> ».</note></p>
<div type="section">
<head>II. Structures octaédrales dans <formula notation="TeX">\mathbb{P}^1</formula></head>
<p><note type="editorial" resp="#pass">titre porté seul, de la main de l'auteur, sur la page 43, qui ne
porte rien d'autre que, en tête à gauche, l'indication « (25 p.) ».</note></p>
<div type="subsection">
<head>1. Opération de groupes <formula notation="TeX">\simeq \mathbb{D}_2</formula> sur la droite projective, et configuration octaédrale.</head>
<pb n="44" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=45"/><p><note type="editorial" resp="#pass">p. 1 de l'auteur, chiffrée en tête de page.</note>
Soit <formula notation="TeX">V</formula> un groupe qui est un espace vectoriel de rang 2 sur <formula notation="TeX">\mathbb{F}_2</formula>,
et considérons un <del>e droite pro<gap reason="illegible"/></del> fibré en droites projectives <formula notation="TeX">X</formula>
sur un schéma de base <formula notation="TeX">S</formula>. On s'intéresse aux opérations, fidèles sur chaque
fibre, de <formula notation="TeX">V</formula> sur <formula notation="TeX">X</formula>, i.e. aux monomorphismes
<formula notation="TeX" rend="display">(1) \qquad V_S \hookrightarrow \underline{\operatorname{Aut}}_S(X) = G</formula>
Choisissons une base <formula notation="TeX">e_1, e_2</formula> de <formula notation="TeX">V</formula> sur <formula notation="TeX">\mathbb{F}_2</formula>, alors la donnée d'un
homom.
<formula notation="TeX" rend="display">V_S \longrightarrow \underline{\operatorname{Aut}}_S(X) \quad \text{i.e.}\quad
  V \longrightarrow \operatorname{Aut}_S(X)</formula>
qui soit mono sur <formula notation="TeX">\mathbb{F}_2 e_1</formula> et sur <formula notation="TeX">\mathbb{F}_2 e_2</formula>, <unclear>équivaut à</unclear>
celle de <add><unclear>deux</unclear> automorphismes d'ordre deux de <formula notation="TeX">X</formula>, ou encore, de</add>
« deux » « axes » (i.e. diviseurs étales de degré 2) <formula notation="TeX">\Delta_1</formula>, <formula notation="TeX">\Delta_2</formula> sur
<formula notation="TeX">X</formula>, la condition de commutation étant que <formula notation="TeX">\Delta_2</formula> est stable par <formula notation="TeX">\sigma_1</formula>,
ou <unclear>encore</unclear> <formula notation="TeX">\Delta_1</formula> stable par <formula notation="TeX">\sigma_2</formula>.
<del>La condition <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">\sigma_1</formula> donné i.e. <formula notation="TeX">\Delta_1</formula> donné, <gap reason="illegible"/>
<gap reason="illegible"/> que <gap reason="illegible"/> ; <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">\Delta_2</formula> <gap reason="illegible"/> la donnée <gap reason="illegible"/> mono signifie
<formula notation="TeX">\sigma_2</formula> <gap reason="illegible"/> que la donnée <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">X/\{1, \sigma_1\} \to</formula> d'une section de</del>
<formula notation="TeX" rend="display">(2) \qquad \Delta_1 \cap \Delta_2 = \emptyset \quad \text{i.e.}\quad
  \Delta_2 \subset X \setminus \Delta_1</formula>
et stable par <formula notation="TeX">\sigma_1</formula> (<unclear>i.e.</unclear> <formula notation="TeX">\Delta_1</formula> donné), la donnée de
<del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">\sigma_2</formula> i.e. de <formula notation="TeX">\Delta_2</formula> équivaut à : celle d'une section
de <del><formula notation="TeX">X \setminus \Delta_1</formula> <gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">(X \setminus \Delta_1)/\{1, \sigma_1\}</formula>
sur <formula notation="TeX">S</formula> (<formula notation="TeX">\Delta_2</formula> étant alors l'image inverse de cette section dans
<formula notation="TeX">X \setminus \Delta_1</formula>). Considérons le troisième élément
<formula notation="TeX" rend="display">(3) \qquad e_3 = e_1 + e_2</formula>
il lui correspond un axe <formula notation="TeX">\Delta_3</formula>, et <formula notation="TeX">\Delta_1</formula>, <formula notation="TeX">\Delta_2</formula>, <formula notation="TeX">\Delta_3</formula> sont
mutuellement disjoints.
<note type="authorial" place="margin">on est en car. <formula notation="TeX">\neq 2</formula> ; <formula notation="TeX">\Delta_1 = X^{\sigma_1}</formula>,
<formula notation="TeX">\Delta_2 = X^{\sigma_2}</formula></note>
<note type="editorial" resp="#pass">le passage biffé, sur quatre lignes, n'est lu qu'en partie. La note
marginale, écrite de biais dans la marge gauche en regard de « deux axes »,
définit les axes comme lieux des points fixes.</note></p>
<pb n="45" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=46"/><p>La donnée de <formula notation="TeX">\Delta_1</formula> est unique <gap reason="illegible"/> localement près
<del><gap reason="illegible"/></del> — si on prend une trivialisation de <formula notation="TeX">\Delta_1</formula>,
<del>on peut prendre</del> la situation <formula notation="TeX">(X, \Delta_1)</formula> i.e. <del><gap reason="illegible"/></del> est
isom. localement à <formula notation="TeX">(\mathbb{P}^1_S, \{0, \infty\})</formula>, <formula notation="TeX">\sigma_1</formula> étant donné
par <formula notation="TeX">z \mapsto -z</formula>, donc <formula notation="TeX">X \setminus \Delta_1</formula> étant
<formula notation="TeX">\mathbb{P}^1_S \setminus \{0, \infty\} = \mathbb{G}_{m\,S}</formula>, et le quotient
<formula notation="TeX">(X \setminus \Delta_1)/\{1, \sigma_1\}</formula> s'identifiera à <formula notation="TeX">\mathbb{G}_{m\,S}</formula>,
l'homom. de passage au quotient étant</p>
<p><figure type="diagram"><formula notation="tikz-cd">\begin{tikzcd}
X \setminus \Delta_1 \arrow[r] \arrow[d, "\wr"'] &amp; (X \setminus \Delta_1)/\{1, \sigma_1\} \arrow[d, "\wr"] \\
\mathbb{G}_{m\,S} \arrow[r, "\lambda \mapsto \lambda^2"] &amp; \mathbb{G}_{m\,S}
\end{tikzcd}</formula></figure></p>
<p>La donnée d'une section de <formula notation="TeX">(X \setminus \Delta_1)/\{1, \sigma_1\}</formula> équivaut donc
à : celle d'une section <formula notation="TeX">\lambda</formula> de <formula notation="TeX">\mathbb{G}_{m\,S}</formula> — et loc. pour la
top. étale, on peut poser <formula notation="TeX">\lambda = \xi^2</formula>, <del>et quitte à <gap reason="illegible"/> : la
section <unclear>remplacer</unclear></del> i.e. à la donnée d'une section <formula notation="TeX">\xi</formula> de
<formula notation="TeX">X \setminus \Delta_1</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula>. On peut (quitte à remplacer l'iso. 
<formula notation="TeX">X \simeq \mathbb{P}^1_S</formula> par un autre, savoir en multipliant par <formula notation="TeX">1/\xi</formula>)
supposer que <formula notation="TeX">\xi</formula> est la section <formula notation="TeX">1</formula>, de sorte que la situation standard est
<formula notation="TeX" rend="display">(4) \qquad
  \begin{cases}
    \Delta_1 = \{0, \infty\}, &amp; \Delta_2 = \{1, -1\} \\
    \sigma_1(z) = -z &amp; \sigma_2(z) = \dfrac{1}{z}
  \end{cases}</formula>
(NB <formula notation="TeX">\sigma_2</formula> est l'unique homographie qui échange <formula notation="TeX">0</formula> et <formula notation="TeX">\infty</formula>, et fixe
<formula notation="TeX">1</formula> et <formula notation="TeX">-1</formula>). On trouve donc
<note type="editorial" resp="#pass">la première ligne de la page n'est lue qu'en partie : le mot entre
« unique » et « localement près » est illisible, de même que le mot biffé
qui suit.</note></p>
<pb n="46" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=47"/><p><note type="editorial" resp="#pass">p. 2 de l'auteur.</note>
<formula notation="TeX" rend="display">(5) \qquad \sigma_3(z) = -\frac{1}{z} \qquad
  \Delta_3 = \mathbb{V}(z^2 + 1)</formula>
(<formula notation="TeX">= \{i, -i\}</formula> si <formula notation="TeX">\exists</formula> racine primitive <gap reason="illegible"/> sur <formula notation="TeX">S</formula>)
On trouve donc</p>
<p><hi rend="bold">Proposition.</hi> Loc. pour la top. étale, une représentation
monomorphique de <formula notation="TeX">\mathbb{D}_4 = \mathbb{F}_2 \times \mathbb{F}_2</formula> dans
<formula notation="TeX">\operatorname{Aut}(\mathbb{P}^1_S)</formula> (sur une base <formula notation="TeX">S</formula> à car. résid. <formula notation="TeX">\neq 2</formula>)
est donnée par (4) (où <formula notation="TeX">\sigma_1</formula>, <formula notation="TeX">\sigma_2</formula> sont les <unclear>automorphismes</unclear>
correspondant aux éléments de la base canonique <formula notation="TeX">(e_1, e_2)</formula> de <formula notation="TeX">\mathbb{D}_4</formula>
sur <formula notation="TeX">\mathbb{F}_2</formula>) — qui donne bien une représentation monomorphique.
<note type="editorial" resp="#pass">l'indice de <formula notation="TeX">\mathbb{D}_4</formula> est bien un 4 dans les deux occurrences de
cette page, alors que le titre du § 1 (p. 44) écrit
<formula notation="TeX">\mathbb{D}_2</formula> ; nous transcrivons tel quel.</note></p>
<p>Posons
<formula notation="TeX" rend="display">(6) \qquad \Delta = \Delta_1 \amalg \Delta_2 \amalg \Delta_3 \qquad
  \bigl(= \{0, \infty, 1, -1, i, -i\} \text{ dans le cas normalisé}\bigr)</formula>
on appelle <formula notation="TeX">\Delta</formula> la <hi rend="italic">configuration octaédrale</hi> associée à
l'opération de <formula notation="TeX">V</formula> sur <del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">X</formula> — par descente <unclear>comme</unclear>
diviseur étale plat, elle est définie (comme diviseur étale de degré 6 de
<formula notation="TeX">X/S</formula>) dès qu'on a une opération monomorphique <add>(sur chaque fibre)</add> d'un
groupe <formula notation="TeX">V \simeq \mathbb{D}_{2}</formula> sur <formula notation="TeX">X</formula>, ou plus généralement
d'un schéma en groupes <formula notation="TeX">\underline{V}</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula> loc. isom. au schéma en
groupes constant. <del><gap reason="illegible"/></del> De façon générale, on appelle
<hi rend="italic">configuration octaédrale</hi> dans <formula notation="TeX">X/S</formula> un diviseur étale de degré 6
de <formula notation="TeX">X/S</formula>, qui soit
<note type="editorial" resp="#pass">l'indice du <formula notation="TeX">\mathbb{D}</formula> dans « <formula notation="TeX">V \simeq \mathbb{D}_{2}</formula> », ajouté
au-dessus de la ligne, est peu net.</note></p>
<pb n="47" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=48"/><p>loc. isomorphe à <formula notation="TeX">\{0, \infty, 1, -1, i, -i\}</formula> dans <formula notation="TeX">\mathbb{P}^1_S</formula>, ou ce qui
revient au même, qui soit loc. isom. à la configuration octaédrale associée à
une op. <add>monom.</add> d'un <formula notation="TeX">\underline{V}</formula> sur <formula notation="TeX">X</formula>. Nous allons voir maintenant
que cette donnée est essentiellement unique.</p>
<p>Pour ceci, pour un diviseur octaédral <del><gap reason="illegible"/></del>
<formula notation="TeX" rend="display">\Delta \subset X</formula>
considérons le schéma en groupes
<formula notation="TeX" rend="display">(7) \qquad \Gamma = \underline{\operatorname{Aut}}_S(X, \Delta),</formula>
il est immédiat (du fait que <unclear><formula notation="TeX">\Gamma</formula></unclear>
<formula notation="TeX">\subset \underline{\mathfrak{S}}_\Delta = \underline{\operatorname{Aut}}_S(\Delta)</formula>,
<add><formula notation="TeX">\Delta</formula> ayant ses fibres</add> de degré <formula notation="TeX">\geq 3</formula>) que <formula notation="TeX">\Gamma</formula> est
<hi rend="italic">net</hi> sur <formula notation="TeX">S</formula>, <unclear>je dis</unclear> que <formula notation="TeX">\Gamma</formula> est étale sur <formula notation="TeX">S</formula>, et
loc. isom. au schéma en groupes <formula notation="TeX">(\mathfrak{S}_4)_S</formula>. Plus précisément, je vais
définir sur <formula notation="TeX">\Delta</formula> <add>(comme schéma des sommets)</add> une structure
d'<unclear>octaèdre</unclear> <del><gap reason="illegible"/></del> <unclear>de</unclear> schéma en octaèdres
combinatoires, de telle façon qu'on ait
<formula notation="TeX" rend="display">(8) \qquad \Gamma = \underline{\operatorname{Aut}}^{+}_{\mathrm{oct.}}(\Delta)
  \qquad \text{(en tant que sous-schémas de } \underline{\operatorname{Aut}}_S(\Delta)\text{)}</formula>
Pour ceci, on <add>note qu'une</add> <del><gap reason="illegible"/></del> structure octaédrale
sur un ens. à six éléments <formula notation="TeX">\Delta</formula> est bien déterminée quand on connaît le
groupe de ses automorphismes <add>directs</add> (en tant que sous-groupe de
<formula notation="TeX">\mathfrak{S}_\Delta</formula>), car
<note type="editorial" resp="#pass">les deux insertions au-dessus de « une structure d'oct… » et de
« on … structure octaédrale » ne sont lues qu'en partie ; le début de la
ligne « … schéma en octaèdres combinatoires » est peu sûr.</note></p>
<pb n="48" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=49"/><p><note type="editorial" resp="#pass">p. 3 de l'auteur.</note>
les « diagonales » <formula notation="TeX">\Delta_1</formula>, <formula notation="TeX">\Delta_2</formula>, <formula notation="TeX">\Delta_3</formula> de <formula notation="TeX">\Delta</formula> sont
déterminées <add>(en tant que parties à deux éléments de <formula notation="TeX">\Delta</formula>)</add>, comme les
<del>par la condition que leurs stabilisateurs soit</del> classes pour la
relation d'équivalence <formula notation="TeX">R</formula> définie par l'application <formula notation="TeX">s \mapsto \Gamma_s</formula>
(<formula notation="TeX">s</formula> et <formula notation="TeX">s'</formula> sont dans une même classe ssi ils ont le même groupe d'isotropie,
qui est <add>cyclique</add> d'ordre 4), et la structure polyédrale est déterminée en
termes de cette décomposition, <unclear>les</unclear> arêtes étant les
<add>12</add> parties à deux éléments distinctes des <formula notation="TeX">\Delta_i</formula>, et les <add>8</add> 
faces étant les parties à trois éléments <hi rend="italic">sections</hi> de
<formula notation="TeX">\Delta \to \Delta/R</formula>. Donc la structure octaédrale sur <formula notation="TeX">\Delta</formula> revient à la
structure <del>de</del> définie par <formula notation="TeX">R</formula>, relation d'équivalence de degré 2, ou
encore par celle du groupe <formula notation="TeX">\Gamma</formula> (<formula notation="TeX">\simeq \mathfrak{S}_4</formula>) opérant sur
<formula notation="TeX">\Delta</formula>.</p>
<p>Cette parenthèse combinatoire montre que la structure octaédrale canonique sur
<formula notation="TeX">\Delta \subset X</formula> est nécessairement unique (puisqu'on connaît son schéma en
groupes d'autom.), ce qui montre que la question d'existence est locale
(<unclear>p.t.</unclear>), donc OPS <formula notation="TeX">X = \mathbb{P}^1_S</formula>,
<formula notation="TeX">\Delta = \{0, \infty, 1, -1, i, -i\}</formula>. Le <del>stabilisateur</del>
<add>sous-groupe</add> de <del><formula notation="TeX">0, \infty</formula></del> <del><formula notation="TeX">\Gamma</formula></del> qui fixe <formula notation="TeX">0</formula> et
<formula notation="TeX">\infty</formula> est isomorphe visiblement à : <formula notation="TeX">\mu_4</formula> <del><gap reason="illegible"/></del>
<formula notation="TeX">\simeq (\mathbb{Z}/4\mathbb{Z})_S</formula> (générateur <formula notation="TeX">i</formula>), <del>et par</del> et de même
<gap reason="illegible"/> (<gap reason="illegible"/> d'homographies) pour <formula notation="TeX">(1, -1)</formula>, <formula notation="TeX">(i, -i)</formula>. Par contre, la
<note type="editorial" resp="#pass">« OPS » : on peut supposer. Le mot « <gap reason="illegible"/> » après « et de même »
commence par « générat… » et se lit peut-être « générateurs » ; celui
qui précède « d'homographies » n'est pas lu.</note></p>
<pb n="49" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=50"/><p>groupe des autom. de <formula notation="TeX">(X, \Delta)</formula> qui fixe <formula notation="TeX">\infty</formula> et <formula notation="TeX">-1</formula> donc
<add>(des autom.)</add> de la forme <formula notation="TeX">z \mapsto az + b</formula> avec <formula notation="TeX">-a + b = -1</formula> i.e.
<del><formula notation="TeX">z \mapsto a(z+1) - 1 = az + (a-1)</formula></del>
<formula notation="TeX" rend="display">z \longmapsto az + (a-1)</formula>
est plus petit, en fait si l'autom. envisagé n'est pas l'identité, il doit
induire une permutation sans pts fixes de <formula notation="TeX">(0, 1, i, -i)</formula>, qui est donc d'ordre
2 ou quatre, donc <del>on</del> <formula notation="TeX">a^4 = 1</formula> <del>ou <formula notation="TeX">a^4 = 1</formula></del>. <add>mais faisant
<formula notation="TeX">z = 0</formula> on doit avoir</add> <del>i.e. <formula notation="TeX">a \in \{0, 1, i, \ldots</formula></del>
<formula notation="TeX" rend="display">a - 1 \in \{1, i, -i\} \quad \text{i.e.}\quad a \in (2, 1+i, 1-i)</formula>
<note type="authorial" place="margin">donc <formula notation="TeX">a^4 = \pm 4</formula> <unclear>qui n'est pas égal à <formula notation="TeX">1</formula> si car. <formula notation="TeX">\neq 3</formula> et <formula notation="TeX">5</formula></unclear></note>
faisant <formula notation="TeX">z = 1</formula> on trouve
<formula notation="TeX" rend="display">2a - 1 \in \{0, i, -i\} \quad \text{i.e.}\quad
  a \in \Bigl\{\tfrac12, \tfrac12 (i+1), \tfrac12 (1-i)\Bigr\}</formula>
<note type="authorial" place="margin">donc <formula notation="TeX">a^4 = \frac14</formula> ou <unclear>faisant</unclear> <formula notation="TeX">a^4 = -1</formula>
<unclear>qui n'est pas égal à <formula notation="TeX">1</formula></unclear> (car on est en car. <formula notation="TeX">\neq 2</formula>)</note>
faisant <formula notation="TeX">z = i</formula>, on trouve
<formula notation="TeX" rend="display">a\underbrace{(i+1)}_{1 : (\frac{1-i}{2})} - 1 \in \{0, 1, -i\}
  \quad \text{i.e.}\quad a \in \Bigl\{\tfrac{1-i}{2}, 1-i, -i\Bigr\}</formula>
et de même, faisant <formula notation="TeX">z = -i</formula>, on trouve <formula notation="TeX">a \in \bigl\{\frac{1+i}{2}, 1+i, i\bigr\}</formula>.
Donc l'intersection des stabilisateurs de <formula notation="TeX">\infty</formula>, <formula notation="TeX">-1</formula> est <formula notation="TeX">\{1\}</formula>, et par
raison d'homogénéité il en est de même pour toute partie à deux élts de
<formula notation="TeX">\Delta</formula>, distincte des <formula notation="TeX">\Delta_1</formula>, <formula notation="TeX">\Delta_2</formula>, <formula notation="TeX">\Delta_3</formula>. Donc on voit que la
structure octaédrale <formula notation="TeX">\Delta = \Delta_1 \amalg \Delta_2 \amalg \Delta_3</formula> est
<unclear>connue</unclear> par <formula notation="TeX">\Gamma</formula>, et uniquement déterminée par le diviseur
<formula notation="TeX">\Delta</formula>. Donc <formula notation="TeX">\Gamma \hookrightarrow \underline{\operatorname{Aut}}_{\mathrm{oct}}(\Delta)</formula>,
<note type="authorial" place="margin">et même <formula notation="TeX">\Gamma \subset \underline{\operatorname{Aut}}^{+}_{\mathrm{oct}}(\Delta)</formula></note>
Pour montrer qu'<gap reason="illegible"/> isomorphisme, il suffit de noter que le groupe des
autom. <add>directs</add> de la structure octaédrale est engendré par les trois
sous-groupes cycliques d'ordre 4 <del><gap reason="illegible"/></del> qu'il contient,
correspondants <unclear>aux diagonales</unclear> : <formula notation="TeX">\Delta_1</formula>, <formula notation="TeX">\Delta_2</formula>, <formula notation="TeX">\Delta_3</formula>
— or ceux-ci sont contenus dans <formula notation="TeX">\Gamma</formula>.
<note type="editorial" resp="#pass">les deux notes marginales sur <formula notation="TeX">a^4</formula>, écrites de biais dans la marge
gauche en regard des cas <formula notation="TeX">z = 1</formula> et <formula notation="TeX">z = i</formula>, ne sont lues qu'en partie ;
chacune se rattache au cas qu'elle borde. Dans le cas <formula notation="TeX">z = i</formula>, le premier
élément de l'ensemble final est surchargé ; les trois valeurs se déduisent de
<formula notation="TeX">a(i+1) \in \{1, 2, 1-i\}</formula>. La note « et même <formula notation="TeX">\Gamma \subset \ldots</formula> »,
marquée d'un trait vertical, renvoie à « Donc
<formula notation="TeX">\Gamma \hookrightarrow \underline{\operatorname{Aut}}_{\mathrm{oct}}(\Delta)</formula> ».</note></p>
<pb n="50" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=51"/><p><note type="editorial" resp="#pass">p. 4 de l'auteur.</note>
Soit <formula notation="TeX">\Delta</formula> un diviseur étale de degré 6 dans <formula notation="TeX">X/S</formula>, muni d'une structure
octaédrale i.e. d'une <del><gap reason="illegible"/></del> <add><gap reason="illegible"/></add> <add>opération involutive</add>
<del>de degré 2</del>
<formula notation="TeX" rend="display">\underline{a}_\Delta : \Delta \to \Delta</formula>
<del><formula notation="TeX">\Delta \to \Delta'</formula></del>
<del>i.e. <formula notation="TeX">\Delta'</formula> est fini étale de degré 3 sur <formula notation="TeX">S</formula>.</del> <add>correspondant</add>
: une opération libre de <formula notation="TeX">\{1, \underline{a}_\Delta\}</formula> sur <formula notation="TeX">\Delta/S</formula>. On dit
que cette structure octaédrale est <hi rend="italic">régulière</hi> <del><gap reason="illegible"/></del> dans
<formula notation="TeX">X</formula>, si le groupe <formula notation="TeX">\Gamma = \underline{\operatorname{Aut}}^{+}_{\mathrm{oct}}(\Delta)</formula>
opère sur <formula notation="TeX">X</formula>, de façon compatible avec les op. sur <formula notation="TeX">\Delta</formula> <add>(cette op. 
de <formula notation="TeX">\Gamma</formula> sur <formula notation="TeX">X</formula> est alors unique)</add>. <del><gap reason="illegible"/></del> Si <add>le diviseur</add>
<formula notation="TeX">\Delta</formula> <add>est</add> fixé, on voit qu'il y a au plus une structure octaédrale sur
<formula notation="TeX">\Delta</formula> qui soit régulière, et il y en a une ssi <formula notation="TeX">\Delta</formula> est une
« configuration octaédrale ». Si <formula notation="TeX">\Delta</formula> est une telle configuration, on vient
de voir qu'elle est <add>dirigée,</add> munie d'une <del>unique</del> structure
octaédrale, régulière (et tout autom. de <formula notation="TeX">X</formula> qui <del>fixe</del> <add>respecte</add>
<formula notation="TeX">\Delta</formula> <del>fixe</del> <add>respecte</add> cette structure octaédrale).
Inversement, si <formula notation="TeX">\Delta</formula> est muni d'une str. oct. rég., alors le sous-groupe
<formula notation="TeX">\underline{V}</formula> de <formula notation="TeX">\Gamma = \underline{\operatorname{Aut}}_{\mathrm{oct}}(\Delta)</formula>
invariant abélien non trivial est un groupe loc. isom. à
<formula notation="TeX">\mathbb{D}_{2\,S}</formula>, opérant fidèlement sur <formula notation="TeX">X</formula>, et on voit aussitôt que la
<note type="authorial" place="margin">Il faut un petit argument pour montrer que toute structure oct. 
<formula notation="TeX">\Delta</formula> <gap reason="illegible"/> induite par une op. de <gap reason="illegible"/> est droite : OPS que
l'automorphisme fixe les points de <formula notation="TeX">\{0, \infty\} = \Delta_1</formula>, et on trouve dans
les autom. de « <unclear>rotation</unclear> » <gap reason="illegible"/> par <formula notation="TeX">\mu_4</formula>, qui sont bien
directs…</note>
<note type="authorial" place="margin">Si on a une configuration octaédrale régulière <del><formula notation="TeX">\Delta</formula></del> dans
un fibré <add>en droites</add> <formula notation="TeX">X</formula>, alors le revêtement des orientations de
<del><formula notation="TeX">\Delta</formula></del> <formula notation="TeX">\Delta</formula> est canoniquement isomorphe au revêtement
<formula notation="TeX">\mu_4^{*} = \operatorname{Spec} \mathcal{O}_S[i]/(i^2+1)</formula> de <formula notation="TeX">S</formula>…</note>
<note type="editorial" resp="#pass">les deux notes marginales sont écrites en diagonale dans la marge
gauche, la première en haut de la page (en regard de la définition de la
structure octaédrale), la seconde plus bas, d'une encre plus noire ; leur
lecture est incomplète. Près de « Soit », en exposant, « <formula notation="TeX">(X, \Delta)</formula> ».
Une insertion au-dessus de « cette op. de <formula notation="TeX">\Gamma</formula> sur <formula notation="TeX">X</formula> » porte encore
« <unclear>définie par des projections</unclear> », d'une lecture peu sûre.
L'indice de <formula notation="TeX">\mathbb{D}_{2\,S}</formula> est surchargé (un 4 corrigé en 2, ou
l'inverse). Le mot souligné et biffé en fin de la ligne « … alors
unique). » n'est pas lu.</note></p>
<pb n="51" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=52"/><p>configuration <del>icosaédrale</del> <add>octaédrale</add> associée est bien celle de
départ…</p>
<p><hi rend="italic">Théorème</hi> Soit <formula notation="TeX">X</formula> un fibré en droites projectives sur un schéma <formula notation="TeX">S</formula>,
de car. <del><gap reason="illegible"/></del> résiduelles <formula notation="TeX">\neq 2</formula>. Considérons le schéma en groupes
<formula notation="TeX">G = \underline{\operatorname{Aut}}_S(X)</formula> (<hi rend="italic">NB</hi> la donnée de <formula notation="TeX">X/S</formula>
équivaut à celle de la « forme » <formula notation="TeX">G</formula> de <formula notation="TeX">\mathrm{PGL}(2)_S</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula>), et les
ensembles suivants :</p>
<p>a) L'ens. <formula notation="TeX">\mathcal{A}(X)</formula> des sous-schémas en groupes <formula notation="TeX">V</formula> de <formula notation="TeX">G</formula>, loc. isom. 
à <formula notation="TeX">(\mathbb{D}_4)_S</formula></p>
<p>b) L'ens. <formula notation="TeX">\mathcal{B}(X)</formula> des sous-schémas en groupes <del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">\Gamma</formula>
de <formula notation="TeX">G</formula>, loc. isom. à <formula notation="TeX">(\mathfrak{S}_4)_S</formula>.</p>
<p>c) L'ens. des configurations icosaédrales régulières dans <formula notation="TeX">X</formula>, i.e. des
diviseurs étales <formula notation="TeX">\Delta</formula> dans <formula notation="TeX">X/S</formula>, de degré 6, munis d'un antipodisme
<formula notation="TeX">\underline{a}_\Delta : \Delta \to \Delta</formula> qui <del><gap reason="illegible"/></del> <unclear>soit
sans pt fixe</unclear> sur chaque fibre géom., et tel que
<formula notation="TeX">\underline{\operatorname{Aut}}^{+}_{\mathrm{oct}}(\Delta)</formula> opère sur <formula notation="TeX">X</formula> de
façon compatible avec son opération sur <formula notation="TeX">\Delta</formula>.</p>
<p>On a alors un système transitif de bijections canoniques entre ces trois
ensembles, obtenues ainsi !
<note type="editorial" resp="#pass">en c), l'auteur écrit « icosaédrales » là où il vient de corriger
« icosaédrale » en « octaédrale » en tête de page ; nous transcrivons tel quel.
Dans <formula notation="TeX">\underline{\operatorname{Aut}}^{+}_{\mathrm{oct}}(\Delta)</formula>, le <formula notation="TeX">\Delta</formula>
est surchargé. Le passage biffé après « qui » (deux mots, dont
« <unclear>définit</unclear> ») n'est pas lu.</note></p>
<pb n="52" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=53"/><p><note type="editorial" resp="#pass">p. 5 de l'auteur.</note></p>
<list rend="itemize">
<label>a) <formula notation="TeX">\to</formula> b)</label><item><formula notation="TeX">\Gamma = \underline{\operatorname{Norm}}_G \underline{V}</formula></item>
<label>b) <formula notation="TeX">\to</formula> a)</label><item><formula notation="TeX">\underline{V}</formula> est l'unique sous-schéma en groupes
    <add>(distingué)</add> fini étale de <formula notation="TeX">\Gamma</formula>, <del>de</del> de degré 4,
    <del>distingué</del></item>
<label>c) <formula notation="TeX">\to</formula> b)</label><item><formula notation="TeX">\Gamma = \underline{\operatorname{Aut}}_S(X, \Delta)
    \xleftarrow{\;\sim\;} \underline{\operatorname{Aut}}^{+}_{S\text{-oct}}(\Delta)</formula></item>
<label>a) <formula notation="TeX">\to</formula> c)</label><item><del><formula notation="TeX">\underline{V}^*</formula></del> Toute section <formula notation="TeX">\sigma</formula> de
    <formula notation="TeX">V^* = V \setminus (\text{section unité})</formula> définit une action <add>fidèle</add>
    de <formula notation="TeX">(\mathbb{Z}/2\mathbb{Z})_S</formula> sur <formula notation="TeX">X</formula>, donc un « axe » <formula notation="TeX">\Delta_\sigma</formula> de
    <formula notation="TeX">X</formula>, et <formula notation="TeX">\Delta</formula> est <del>la réunion</del> (loc. ét.) le <del><gap reason="illegible"/></del>
    diviseur somme de ses axes…</item>
</list>
<p><note type="authorial" place="margin"><hi rend="italic">NB</hi> <formula notation="TeX">\Gamma/V \simeq \underline{\operatorname{Aut}}_{S\text{-gr}}(V)
\simeq \underline{\operatorname{Aut}}_S(V^*)</formula></note></p>
<p><hi rend="italic">Corollaire 1</hi> Pour un diviseur étale de degré 6 <formula notation="TeX">\Delta</formula> dans <formula notation="TeX">X</formula>, il
existe au plus une structure icosaédrale régulière ; s'il en existe une, le
<del>groupe des autom.</del> <add>schéma en groupes</add> de ses automorphismes
<add>directs</add> est isom. à <formula notation="TeX">\underline{\operatorname{Aut}}_S(X, \Delta)</formula>.</p>
<p><hi rend="italic">Corollaire 2</hi> La catégorie des couples <formula notation="TeX">(X, \Delta)</formula>
<add>sur <formula notation="TeX">S</formula></add> (i.e. <formula notation="TeX">(X, \underline{V})</formula>, <formula notation="TeX">(X, \underline{\Gamma})</formula>…)
est équivalente : à celle des <add>octaèdres</add> <del>combinatoires</del>
<add><formula notation="TeX">\widetilde{F}</formula></add> sur <formula notation="TeX">S</formula>, ou encore : à celle des revêtements finis étales
<del><gap reason="illegible"/></del> de degré 4 de <formula notation="TeX">S</formula>, en associant à <formula notation="TeX">(X, \Delta)</formula> le revêt. des
« faces modulo antipodisme » de la structure octaédrale <formula notation="TeX">\Delta</formula>, ou ce qui
revient au même, celui des sous-<formula notation="TeX">3</formula>-groupes de Sylow de
<formula notation="TeX">\underline{\mathfrak{S}}_\Delta</formula> …, celui des … 
<formula notation="TeX">\underline{\operatorname{Aut}}^{+}_{\mathrm{oct}}(\Delta) \simeq
\underline{\operatorname{Aut}}_S(X, \Delta)</formula>. La structure-type<formula notation="TeX">{}^{*}</formula>
correspond à <del>revêt.</del> <formula notation="TeX">X \subset \mathbb{P}^2_{\mathbb{Z}[\frac12]}</formula>,
<formula notation="TeX">X = \mathbb{V}(x^2 + y^2 + z^2 = 0)</formula>, avec l'op. de
<formula notation="TeX">\{\pm\}^3/\mathrm{diag} \simeq \mathbb{V}_{\{0,1,\infty\}}(\mathbb{F}_2)</formula>
donnée par les chgts de signe de <formula notation="TeX">x</formula>, <formula notation="TeX">y</formula>, <formula notation="TeX">z</formula>.<formula notation="TeX">{}^{*}</formula>
<note type="authorial" place="margin"><add>munis d'un isom.</add> <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Or}}_{\Delta/S} \simeq
\mu^{*}_{4S}</formula> (on dit qu'on s'est donné une <unclear><formula notation="TeX">\mu_4^{*}</formula>-orientation</unclear> sur
<formula notation="TeX">S</formula>)</note>
<note type="authorial" place="margin"><hi rend="italic">NB</hi> Ici <formula notation="TeX">X</formula> est totalement anisotrope sur <formula notation="TeX">\mathbb{R}</formula> i.e. 
n'a pas de pts réels sur <formula notation="TeX">\mathbb{R}</formula> — <gap reason="illegible"/> le revêtement <gap reason="illegible"/> du groupe
<formula notation="TeX">\mathbb{V}_{\{0,1,\infty\}}(\mathbb{F}_2)</formula> de <formula notation="TeX">\mathbb{P}^1</formula> <gap reason="illegible"/> avec une
<unclear>structure</unclear> <gap reason="illegible"/>, <gap reason="illegible"/>… 
<formula notation="TeX">{}^{*}</formula> Le <unclear>biface</unclear> distingué est formé des deux faces
<formula notation="TeX">\{(0,1,i), (i,0,1), (1,i,0)\}</formula> et <formula notation="TeX">\{(0,1,-i), (-i,0,1), (1,-i,0)\}</formula>.</note>
<note type="editorial" resp="#pass">la page est très chargée. Les flèches a) <formula notation="TeX">\to</formula> b), etc., renvoient aux
trois ensembles du Théorème p. 51. La note « munis d'un isom. 
… » est écrite de biais à droite, au-dessus de « couples <formula notation="TeX">(X, \Delta)</formula> »,
auxquels un trait la rattache ; le symbole lu <formula notation="TeX">\underline{\mathrm{Or}}</formula> est
surchargé. La note NB finale est écrite verticalement dans la marge gauche,
de bas en haut ; seules les formules et quelques mots s'y lisent. Dans
« celui des sous-<formula notation="TeX">3</formula>-groupes de Sylow de <formula notation="TeX">\underline{\mathfrak{S}}_\Delta</formula> »,
le <formula notation="TeX">\mathfrak{S}</formula> est surchargé ; les deux « … » qui suivent recouvrent
chacun un groupe de mots non lu. Devant <formula notation="TeX">\{\pm\}^3</formula> un symbole biffé
(<formula notation="TeX">\mathbb{F}</formula> ?).</note></p>
</div>
<div type="subsection">
<head>2. Courbes relatives de type <formula notation="TeX">(0,4)</formula>.</head>
<pb n="53" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=54"/><p>Soit <formula notation="TeX">X</formula> un fibré en droites projectives sur <formula notation="TeX">S</formula>, et
<formula notation="TeX" rend="display">(9) \qquad \underline{I} \subset X</formula>
un diviseur relatif, étale de degré 4. Considérons
<formula notation="TeX" rend="display">(10) \qquad \underline{\mathfrak{S}}_{\underline{I}} = \underline{\operatorname{Aut}}_S(\underline{I})</formula>
qui est un schéma en groupes fini étale sur <formula notation="TeX">S</formula>, loc. isom. à
<formula notation="TeX">(\mathfrak{S}_4)_S</formula>. Il lui correspond un unique sous-groupe <add>distingué</add>
<formula notation="TeX">\underline{V}_{\underline{I}}</formula>, loc. isom. à <formula notation="TeX">(\mathbb{D}_2)_S</formula>,
<del>de telle façon</del> Alors <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> est un torseur sous
<formula notation="TeX">\underline{V}_{\underline{I}}</formula>.</p>
<p><hi rend="italic">Proposition</hi> L'opération de <formula notation="TeX">\underline{V}_{\underline{I}}</formula> sur
<formula notation="TeX">\underline{I}</formula> se prolonge (de façon évidemment unique) en une opération de
<formula notation="TeX">\underline{V}_{\underline{I}}</formula> sur <formula notation="TeX">X</formula>.</p>
<p><hi rend="italic">NB</hi> La donnée de <formula notation="TeX">\underline{I}</formula>, fini étale de degré 4 sur <formula notation="TeX">S</formula>,
équivaut à : celle de <formula notation="TeX">\underline{V} = \underline{V}_{\underline{I}}</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula>
(ou encore de <formula notation="TeX">\underline{V}^{*}_{\underline{I}} = \underline{J}_{\underline{I}}</formula>,
fini étale de degré 3 sur <formula notation="TeX">S</formula>), plus la donnée d'un torseur <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> sous
<formula notation="TeX">\underline{V}</formula>. Plonger ce torseur <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> dans un fibré en droites
projectives <formula notation="TeX">X</formula> revient à : faire opérer fidèlement <formula notation="TeX">\underline{V}</formula> sur <formula notation="TeX">X</formula>
(chose étudiée en § 1), et de plus, de se
<note type="editorial" resp="#pass">l'indice de <formula notation="TeX">(\mathbb{D}_2)_S</formula> est surchargé. Le symbole
<formula notation="TeX">\underline{J}_{\underline{I}}</formula> est écrit comme un grand <formula notation="TeX">\amalg</formula> ; la lecture
<formula notation="TeX">J</formula> suit la notation <formula notation="TeX">J = V^*</formula> du début du dossier.</note></p>
<pb n="54" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=55"/><p><note type="editorial" resp="#pass">p. 6 de l'auteur.</note>
donner une section de <formula notation="TeX">(X \setminus \Delta)/\underline{V}</formula>, <gap reason="illegible"/> prenant
<add>pour <formula notation="TeX">\underline{I}</formula></add> l'image inverse de cette section dans
<formula notation="TeX">X \setminus \Delta</formula>.</p>
<p>Mais la donnée d'une structure octaédrale équivaut à : celle d'un
<del><gap reason="illegible"/></del> rev. étale de degré 4 de <formula notation="TeX">S</formula> (à ne pas confondre avec le
<formula notation="TeX">\underline{I}</formula> du début, <unclear>mais bien</unclear> le <formula notation="TeX">\underline{K}</formula>), ou encore,
à celle de</p>
<p>a) un schéma en groupes <formula notation="TeX">V</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula>, loc. isom. à <formula notation="TeX">(\mathbb{D}_2)_S</formula> — ou
encore un revêtement fini étale <formula notation="TeX">\underline{J}</formula> (<formula notation="TeX">= \underline{V}^*</formula>) de degré 3
de <formula notation="TeX">S</formula>, ou encore, à celle d'un <del><gap reason="illegible"/></del> fibré en droites projectives
<formula notation="TeX">\Sigma = \Sigma_{\underline{J}}</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula>, muni d'un diviseur <add>relatif</add>
étale <formula notation="TeX">D_{\underline{J}}</formula> de degré 3 (<gap reason="illegible"/> isom. à <formula notation="TeX">\underline{J}</formula>)</p>
<p>b) d'un torseur <formula notation="TeX">\underline{K}</formula> sous <formula notation="TeX">\underline{V}</formula>, ou ce qui revient au même,
d'un revêtement <add>principal</add> <formula notation="TeX">X^*</formula> de
<formula notation="TeX">\Sigma^*_{\underline{J}} = \Sigma_{\underline{J}} \setminus D_{\underline{J}}</formula>
de groupe <formula notation="TeX">\underline{V}</formula> <del><formula notation="TeX">H^0(S, R^1 f_*(V)</formula></del> <del><gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/>
fibre géométrique</del> correspondant <gap reason="illegible"/> :
<formula notation="TeX" rend="display">H^0\bigl(S, \mathcal{H}^1(\Sigma^*_{\underline{J}}/S, \underline{V})\bigr)
  \simeq \operatorname{Hom}(\underline{V}_{\underline{J}}, \underline{V})</formula>
<del><gap reason="illegible"/></del>
— la correspondance entre <formula notation="TeX">\underline{K}</formula> et <formula notation="TeX">X</formula> étant obtenue par la
formule
<formula notation="TeX" rend="display">(11) \qquad X^* = \underline{K} \wedge_V \Sigma^*_{\underline{J},a},</formula>
(après « <formula notation="TeX">X^* =</formula> », <del><formula notation="TeX">\Sigma_{\underline{J},0} \ldots</formula></del>)
où <formula notation="TeX">\Sigma^*_{\underline{J},a}</formula> est le revêtement principal dit
<note type="authorial" place="margin"><hi rend="italic">NB</hi> le <unclear>rev.</unclear> <unclear>univ.</unclear> local des
<formula notation="TeX">(\pi_1)</formula> <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">(V_{\underline{J}})_{\Sigma^*_{\underline{J}}}</formula> <gap reason="illegible"/>
<formula notation="TeX">\Sigma^*_{\underline{J}}</formula> sur <formula notation="TeX">S</formula> <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> l'identité
<formula notation="TeX">\underline{V}_{\underline{J}} \to \underline{V} = \underline{V}_{\underline{J}}</formula>
canoniquement isom.</note>
<note type="editorial" resp="#pass">la note marginale est écrite en diagonale dans la marge gauche, en
regard de la formule en <formula notation="TeX">H^0</formula> ; elle n'est lue qu'en partie. La ligne de
« fibre géométrique » est biffée d'un long trait. Dans le « <gap reason="illegible"/> » de la
première ligne, un mot court (« ein » ?) ; avant « isom. à <formula notation="TeX">\underline{J}</formula> »,
un mot non lu.</note></p>
<pb n="55" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=56"/><p><formula notation="TeX">\Sigma^*_{\underline{J}}</formula> défini <del>par</del> à partir <del>des</del> <del>fibrés</del>
<add>de la conique</add> <del><gap reason="illegible"/></del> d'équation homogène
<formula notation="TeX" rend="display">(12) \qquad \sum_{i \in \underline{J}} x_i^2 = 0</formula>
<add>sur</add> laquelle le groupe <formula notation="TeX">V_{\underline{J}}</formula>
<add><formula notation="TeX">\simeq \mathbb{F}_2^{\underline{J}}/\mathbb{F}_2</formula></add> opère <del><gap reason="illegible"/></del>
diagonalement par changement de signe sur les <formula notation="TeX">x_i</formula>, comme quotient de
<formula notation="TeX">\Sigma_{\underline{J}}</formula>, défini par l'équation homogène
<formula notation="TeX" rend="display">\sum x_i = 0 .</formula>
Donc la donnée de <formula notation="TeX">(X, \underline{I})</formula> équivaut : celle de <del><gap reason="illegible"/></del>
<formula notation="TeX">\underline{J}</formula> i.e. de <formula notation="TeX">\Sigma_{\underline{J}}</formula>, du torseur <formula notation="TeX">\underline{K}</formula> sous
<formula notation="TeX">V_{\underline{J}}</formula> i.e. du revêtement <del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">X</formula> de
<formula notation="TeX">\Sigma_{\underline{J}}</formula> <del><gap reason="illegible"/></del> de groupe <formula notation="TeX">V_{\underline{J}}</formula>
(« admissible » <del><gap reason="illegible"/></del> sur qu'il définit l'identité
<formula notation="TeX">V_{\underline{J}} \to V_{\underline{J}}</formula> <add><unclear><gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/></unclear></add>),
<hi rend="italic">et</hi> d'une section <del><gap reason="illegible"/></del> de <formula notation="TeX">\Sigma^*_{\underline{J}}</formula>
<note type="authorial" place="margin">[l'hypothèse que <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> soit contenu dans un fermé
<gap reason="illegible"/> <unclear>fibres</unclear>]</note>
… Quand <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> est <add>fixé et</add> de la forme <formula notation="TeX">I_S</formula>, avec
<add>…</add> éléments fixés (i.e. fixé d'<gap reason="illegible"/>), on a
<formula notation="TeX">\underline{J} \simeq J_S</formula>, et <formula notation="TeX">\Sigma^*_{\underline{J}} = \Sigma_J</formula>
… aussi fixé. La donnée de <formula notation="TeX">(X, I_S \hookrightarrow X)</formula> équivaut
donc : celle de la section <formula notation="TeX">x</formula> de <formula notation="TeX">\Sigma^*_J</formula>, section de « pt <unclear>uniforme</unclear> »,
le revêtement <formula notation="TeX">X</formula> de <formula notation="TeX">\Sigma^*_J</formula> de groupe
<formula notation="TeX">(V_J)_S = (V)(J_S) = \underline{V}</formula> étant
<note type="authorial" place="margin"><unclear>description</unclear> <gap reason="illegible"/> loc. ?) : il <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/>
<gap reason="illegible"/> dans <formula notation="TeX">\check{\mathbb{P}}(p_*(\mathcal{O}_{\underline{J}}))</formula> la conique
d'équation <formula notation="TeX">Q = 0</formula>, où <formula notation="TeX">Q(u \otimes) = \mathrm{Tr}\, u^2</formula>
(<hi rend="italic">NB</hi> <unclear>deux</unclear> <formula notation="TeX">p : \underline{J} \to S</formula> <gap reason="illegible"/>
<unclear>morphisme</unclear> structural) — description <gap reason="illegible"/> de l'<gap reason="illegible"/>, loc. 
ét. — la description <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> l'hyperplan (13) de
<formula notation="TeX">\check{\mathbb{P}}(p_*(\mathcal{O}_{\underline{J}}))</formula>, d'équation
<formula notation="TeX">L(u) = \mathrm{Tr}\, u</formula>, <formula notation="TeX">L(\ldots) = 0</formula> …</note>
<note type="authorial" place="margin">Relations entre <formula notation="TeX">\underline{I}</formula>, <formula notation="TeX">\underline{K}</formula>, <formula notation="TeX">x</formula> :
(14) <formula notation="TeX">\underline{I} \simeq \underline{K} \wedge_{\underline{V}}
(\Sigma^*_{\underline{J},a}/x)</formula>. Ainsi, pour <formula notation="TeX">\underline{J}</formula> et
<formula notation="TeX">x \in \Gamma(\Sigma^*_{\underline{J}}/S)</formula> fixés, <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> et
<formula notation="TeX">\underline{K}</formula> (ou encore, <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> et <formula notation="TeX">X</formula>) <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/>
<gap reason="illegible"/> de degré 4 <gap reason="illegible"/> de <formula notation="TeX">S</formula>, <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">\underline{K}</formula> …</note>
<note type="editorial" resp="#pass">la page est chargée ; le corps, surtout vers le bas (« Quand
<formula notation="TeX">\underline{I}</formula> est fixé … »), n'est lu qu'en partie. Les deux notes
marginales sont écrites en diagonale dans la marge gauche, la première en
regard de (12)–(13), la seconde (qui porte le numéro (14)) en bas ; elles
sont d'une lecture très incomplète. La note entre crochets à droite est
reliée par une flèche à la section de <formula notation="TeX">\Sigma^*_{\underline{J}}</formula>. Le numéro
(13) n'apparaît que dans la marge.</note></p>
<pb n="56" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=57"/><p><note type="editorial" resp="#pass">p. 7 de l'auteur.</note>
<unclear>déterminé</unclear> par la structure supplémentaire
<formula notation="TeX" rend="display">(15) \qquad X/x \xrightarrow{\;\sim\;} I_S \qquad (V_S\text{-isomorphisme})</formula>
qui, en termes du <formula notation="TeX">\underline{V}_S</formula>-torseur <formula notation="TeX">\underline{K}</formula> qui a servi à définir
<formula notation="TeX">X</formula>, s'écrit
<del>(16) <formula notation="TeX">\underline{K} \simeq (I_S) \wedge \ldots (\Sigma^*_{J,a}/x)</formula></del>
<formula notation="TeX" rend="display">(16) \qquad \underline{K} \simeq (I_S) \wedge_{\underline{V}} (\Sigma^*_{J,a}/x)
  \qquad \underline{V} = (V_J)_S .</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">le premier mot de la page est lu « déterminé » sous réserve ; il
commence par « d… isant ». La première formule (16) est biffée et
réécrite ; son indice sous <formula notation="TeX">\wedge</formula> est surchargé. Le reste de la page est
blanc.</note></p>
</div>
<div type="subsection">
<head>3: Relations avec courbes elliptiques <add>: le morphisme <formula notation="TeX">f_2^t : \Sigma_{\underline{J}} \to \Sigma_{\underline{J}}</formula></add>.</head>
<pb n="57" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=58"/><p>Supposons toujours les car. rés. de <formula notation="TeX">S</formula> <formula notation="TeX">\neq 2</formula>. Soient <formula notation="TeX">E_0</formula> une courbe
elliptique sur <formula notation="TeX">S</formula>, <formula notation="TeX">E</formula> un torseur sous <formula notation="TeX">E_0</formula> (de sorte que
<formula notation="TeX">E_0 \simeq \underline{\operatorname{Pic}}^0_{E/S}</formula>). Supposons donné dans <formula notation="TeX">E</formula>
un <add><formula notation="TeX">S</formula>-</add><del><gap reason="illegible"/></del> <unclear>automorphisme</unclear>
<formula notation="TeX" rend="display">(17) \qquad \sigma : E \to E</formula>
tel que
<formula notation="TeX" rend="display">(18) \qquad \sigma_{E_0} = -\mathrm{id}_{E_0}</formula>
ce qui implique que loc. (ét.), identifiant <formula notation="TeX">E</formula> à <formula notation="TeX">E_0</formula> via une section
origine de <formula notation="TeX">E</formula>, on aura
<formula notation="TeX" rend="display">\sigma x = a - x \qquad a \text{ section convenable}</formula>
ce qui est d'ailleurs intrinsèque si on interprète <formula notation="TeX">a</formula> comme une section de
<formula notation="TeX">E \wedge_{E_0} E \simeq \underline{\operatorname{Pic}}^2_{E/S}</formula>. On aura donc
<formula notation="TeX" rend="display">\sigma^2 = \mathrm{id}_E</formula>
Soit <del><gap reason="illegible"/></del>
<formula notation="TeX" rend="display">(19) \qquad
  \begin{cases}
    \underline{I} = E^\sigma \quad \text{sous-schéma des pts fixes de } \sigma \\
    \underline{I} \subset E \\
    \phantom{\underline{I}} = \{x \in E \mid 2x = a\}
  \end{cases}</formula>
on voit que <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> est un torseur sous le schéma en groupes
<formula notation="TeX" rend="display">(20) \qquad \underline{V} = {}_2E_0 = \operatorname{Ker}(2\,\mathrm{id}_{E_0} : E_0 \to E_0),</formula>
qui est justement un groupe <add>sur <formula notation="TeX">S</formula></add> loc. isom. à <formula notation="TeX">\mathbb{D}_{2\,S}</formula>.
La donnée de <formula notation="TeX">(E, \sigma)</formula>, où <formula notation="TeX">E</formula> est un schéma
<note type="editorial" resp="#pass">dans (18), l'exposant de <formula notation="TeX">\sigma</formula> (un <formula notation="TeX">2</formula> corrigé ?) est surchargé ;
la lecture <formula notation="TeX">\sigma_{E_0}</formula> (l'automorphisme induit sur <formula notation="TeX">E_0</formula>) est celle que
donne l'indice. Le mot lu « automorphisme » après « un <formula notation="TeX">S</formula>- » est écrit
court et en partie biffé. Dans (19), l'égalité de la troisième ligne se
rattache à <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> par un signe <formula notation="TeX">=</formula> vertical.</note></p>
<pb n="58" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=59"/><p><note type="editorial" resp="#pass">p. 8 de l'auteur.</note>
propre et lisse sur <formula notation="TeX">S</formula> à fibres géom. connexes de dim 1, genre 1, et
<formula notation="TeX">\sigma</formula> un autom. induisant <formula notation="TeX">-\mathrm{id}</formula> sur
<formula notation="TeX">\underline{\operatorname{Pic}}^0_{E/S}</formula> <add>équivaut à : celle</add> de
<formula notation="TeX">(E, a)</formula>, où <formula notation="TeX">a</formula> section de <formula notation="TeX">\underline{\operatorname{Pic}}^2_{E/S}</formula>
(<formula notation="TeX">\simeq E \wedge_{E_0} E</formula>), ou encore à celle de <formula notation="TeX">(E_0, \underline{I})</formula>, où
<formula notation="TeX">E_0</formula> est une courbe elliptique relative sur <formula notation="TeX">S</formula>, et où <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> est un
torseur sous <del><formula notation="TeX">{}_2E_0 \overset{\text{déf}}{=}</formula></del>
<formula notation="TeX">\underline{V} \overset{\text{déf}}{=} {}_2(E_0)</formula>. On aura
<formula notation="TeX" rend="display">(21) \qquad
  \begin{cases}
    E = \underline{I} \wedge_{\underline{V}} E_0 \\
    \sigma \text{ déduit de la symétrie } x \mapsto -x \text{ de } E_0
    \text{ via la formule précédente}
  \end{cases}</formula>
On aura une opération de <formula notation="TeX">\underline{V} = {}_2E_0 \subset E_0</formula> sur <formula notation="TeX">E</formula>, et un
isom. canonique
<formula notation="TeX" rend="display">(22) \qquad
  \begin{array}{c}
    E/\underline{V} \xrightarrow{\;\sim\;} E_0 \\
    \wr\!\wr \\
    E \wedge_{E_0} E \simeq \underline{\operatorname{Pic}}^2_{E/S}
  \end{array}</formula>
isom. qui transforme la symétrie <formula notation="TeX">\sigma</formula> sur <formula notation="TeX">E</formula>, <add>en</add>
<formula notation="TeX">\sigma_0 : x \mapsto -x</formula> sur <formula notation="TeX">E_0</formula>.
<note type="authorial" place="margin"><hi rend="italic">NB</hi> L'opération de <formula notation="TeX">\underline{V}</formula> sur <formula notation="TeX">E</formula> commute à
l'action de <formula notation="TeX">\sigma</formula></note></p>
<p>Considérons les schémas quotients
<formula notation="TeX" rend="display">(23) \qquad X = E/\{1, \sigma\}, \qquad \Sigma = E_0/\{1, \sigma_0\}</formula>
ce sont des fibrés en <del><gap reason="illegible"/></del> <add>droites</add> projectives,
<add>(canoniquement <unclear>isomorphes</unclear>)</add>, <del>et sur les</del> <formula notation="TeX">V</formula> opère
<add>sur</add> <formula notation="TeX">X</formula> <del>et sur</del> <formula notation="TeX">\Sigma</formula> via son action sur <formula notation="TeX">E</formula>, et on aura
<formula notation="TeX" rend="display">(24) \qquad X/V \xrightarrow{\;\sim\;} \Sigma ,</formula>
d'ailleurs le diviseur de ramification pour
<formula notation="TeX" rend="display">(25) \qquad E \to X \qquad (\text{rev.\ quadratique})</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">le « <formula notation="TeX">\wr\!\wr</formula> » de (22) rend un signe d'égalité vertical entre
<formula notation="TeX">E_0</formula> et <formula notation="TeX">E \wedge_{E_0} E</formula> ; un « 21 » est écrit à côté, peut-être un
renvoi à (21). L'insertion lue « canoniquement isomorphes », sous « fibrés
en droites », est peu nette ; son rattachement à <formula notation="TeX">X</formula> et <formula notation="TeX">\Sigma</formula> est
incertain.</note></p>
<pb n="59" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=60"/><p>est <formula notation="TeX">\underline{I}</formula>, et on a un <del><gap reason="illegible"/></del><add><hi rend="italic">monomorphisme</hi></add>
<formula notation="TeX" rend="display">(26) \qquad \underline{I} \hookrightarrow X</formula>
<del>stable sous l'action</del> compatible avec l'action de <formula notation="TeX">\underline{V}</formula>, dont on
déduit facilement que c'est un <hi rend="italic">monomorphisme</hi> (car on vérifie que
<formula notation="TeX">\underline{I}</formula> s'envoie dans l'<gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">X^*</formula> de <formula notation="TeX">X</formula> où l'action de
<formula notation="TeX">\underline{V}</formula> est libre, cf. plus bas (27)). Ainsi on est dans la situation
du § 2, qui implique que <formula notation="TeX">\Sigma \simeq \Sigma_{\underline{J}}</formula>, où
<formula notation="TeX">\underline{J} = \underline{V}^*</formula>, que <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> est l'image inverse d'une
section bien déterminée <del><gap reason="illegible"/></del> de
<formula notation="TeX">\Sigma^*_{\underline{J}} = \Sigma_{\underline{J}} \setminus D_{\underline{J}}</formula>,
l'image inverse <formula notation="TeX">\Delta</formula> de <formula notation="TeX">\underline{J}</formula> dans <formula notation="TeX">X</formula> étant <del><gap reason="illegible"/></del> la
configuration icosaédrale dans <formula notation="TeX">X</formula>, correspondant à l'action donnée de
<formula notation="TeX">\underline{V}</formula> sur le <del><gap reason="illegible"/></del> fibré en droites projectives <formula notation="TeX">X</formula>.</p>
<p>En termes de l'action de <del><formula notation="TeX">V</formula></del> <formula notation="TeX">\underline{V}</formula> sur <formula notation="TeX">X</formula>,
<formula notation="TeX">\underline{\Delta}</formula> se récupère comme le diviseur de ramification pour cette
action — ensemblistement, il correspond donc aux pts (à val. dans des corps
alg. clos) dont le stabilisateur dans <formula notation="TeX">V</formula> est <formula notation="TeX">\neq 0</formula>, i.e. il correspond :
aux pts <formula notation="TeX">x \in E</formula> tels qu'il existe <formula notation="TeX">\xi \in V = {}_2E_0</formula>, <formula notation="TeX">\xi \neq 0</formula>, avec
<formula notation="TeX" rend="display">x + \xi \in \{x, \sigma x = a - x\} \quad \text{i.e.} \quad
  x + \xi = a - x \quad \text{i.e.} \quad 2x + \xi = a
  \quad \text{d'où} \quad 4x = 2a \quad \text{mais } 2x \neq a</formula>
<del>i.e. …</del>
<note type="editorial" resp="#pass">l'auteur écrit « configuration icosaédrale » où la p. 46
parlait de configuration octaédrale. Le mot devant <formula notation="TeX">X^*</formula> (« l'o… ») n'est
pas lu. Dans « <formula notation="TeX">V = {}_2E_0</formula> », l'indice est surchargé (un 8 ?). La fin biffée
de la dernière ligne porte un <formula notation="TeX">E</formula> et un indice <formula notation="TeX">4</formula>.</note></p>
<pb n="60" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/64.pdf#page=61"/><p><note type="editorial" resp="#pass">p. 9 de l'auteur.</note>
<formula notation="TeX" rend="display">x \text{ pt de } \underline{I} \wedge_{{}_2E_0} ({}_4E_0) \setminus \underline{I}</formula>
On trouve ainsi
<formula notation="TeX" rend="display">(27) \qquad \Delta = \Bigl(\underbrace{\underbrace{\underline{I} \wedge_{\underline{M}_0} \underline{M}}_{\text{degré } 16}
  \setminus \underbrace{\underline{I}}_{\text{degré } 4}}_{\text{degré } 12}\Bigr)
  \Big/ \underbrace{\{1, \sigma\}}_{\text{degré } 2}</formula>
où on a <unclear>posé maintenant</unclear>
<formula notation="TeX" rend="display">(28) \qquad
  \begin{cases}
    \underline{M} \simeq {}_4E_0 \quad \text{schéma en groupes loc.\ isom.\ à } (\mathbb{Z}/4\mathbb{Z})^2_S \\
    \underline{M}_0 \simeq \underline{M} \otimes_{\mathbb{Z}/4\mathbb{Z}} \mathbb{Z}/2\mathbb{Z}
    \simeq 2\underline{M} = {}_2E_0 = \underline{V}
  \end{cases}</formula>
Ainsi <add>(dans le cas <formula notation="TeX">E = E_0</formula>, disons)</add> les pts d'ordre 4 de <formula notation="TeX">E_0</formula> se
groupent par <add>6</add> paires d'éléments symétriques, qui forment la
configuration octaédrale <formula notation="TeX">\Delta</formula> dans <formula notation="TeX">X</formula>.</p>
<p>On trouve ainsi le diagramme (<unclear>presque cartésien</unclear>)</p>
<p><figure type="diagram"><formula notation="tikz-cd">\begin{tikzcd}[column sep=large]
\underline{I} \subset E \arrow[r, "\text{étale}"] \arrow[d] &amp; E_0 \ (\simeq E/\underline{M}_0) \arrow[d] \\
\underline{I} \hookrightarrow X \arrow[r] &amp; \Sigma_{\underline{J}} \\
\Delta \arrow[u, hook] \arrow[r, dashed] &amp; D_{\underline{J}} \arrow[u, hook]
\end{tikzcd}</formula></figure></p>
<p>(29) — qui est cartésien au-dessus de
<formula notation="TeX">\Sigma^*_{\underline{J}} = \Sigma_{\underline{J}} \setminus D_{\underline{J}}</formula>.
<note type="editorial" resp="#pass">le diagramme (29) est redessiné : sur la page, les flèches verticales
<formula notation="TeX">E \to X</formula> et <formula notation="TeX">E_0 \to \Sigma_{\underline{J}}</formula> portent respectivement
« ramifié au-dessus des pts de <formula notation="TeX">\underline{I}</formula> » et « ramifié au-dessus des
pts de <formula notation="TeX">D_{\underline{J}} \cup t(S)</formula> », la flèche horizontale
<formula notation="TeX">X \to \Sigma_{\underline{J}}</formula> « ramifié au-dessus des pts de
<formula notation="TeX">D_{\underline{J}}</formula> » ; les deux inclusions de la dernière ligne sont notées
par un signe <formula notation="TeX">\cup</formula> sous <formula notation="TeX">X</formula> et sous <formula notation="TeX">\Sigma_{\underline{J}}</formula>. Dans (28),
l'indice de <formula notation="TeX">\otimes</formula> et le <formula notation="TeX">\mathbb{Z}/2\mathbb{Z}</formula> (écrit « <formula notation="TeX">\mathbb{Z}_{/2}</formula> »)
sont peu nets ; le signe entre <formula notation="TeX">2\underline{M}</formula> et <formula notation="TeX">{}_2E_0</formula> est surchargé.</note></p>
</div>
</div>
      </div>
    </body>
  </text>
</TEI>
