<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xml:lang="fr">
  <teiHeader>
    <fileDesc>
      <titleStmt>
        <title>Fonds Grothendieck, cote n° 156-5, pages 1–20 — transcription</title>
        <author>Alexandre Grothendieck</author>
        <respStmt>
          <resp>transcription automatique — première passe, non vérifiée contre les pages par une personne (<date when="2026-09-24">2026-09-24</date>)</resp>
          <name xml:id="pass" type="model">Opus 5.5 (claude-opus-5-5)</name>
        </respStmt>
        <respStmt>
          <resp>procédure, outillage, export TEI</resp>
          <orgName xml:id="ed">grothendieck.commutator.io (Commutator, Paris)</orgName>
        </respStmt>
      </titleStmt>
      <editionStmt>
        <edition>Édition de démonstration</edition>
      </editionStmt>
      <publicationStmt>
        <publisher>Commutator</publisher>
        <pubPlace>Paris</pubPlace>
        <date when="2026-09-25">2026-09-25</date>
        <availability status="restricted">
          <p>Le fonds Alexandre Grothendieck est sous droits. Cette transcription
          est une édition de démonstration, non autorisée, produite par une
          machine et non vérifiée ; aucune image du fonds n'est reproduite. La
          source LaTeX dont ce fichier dérive est publiée sous https://github.com/Commutator-IO/grothendieck-project.</p>
        </availability>
        <ref target="https://grothendieck.commutator.io/">https://grothendieck.commutator.io</ref>
      </publicationStmt>
      <sourceDesc>
        <msDesc>
          <msIdentifier>
            <country>France</country>
            <settlement>Montpellier</settlement>
            <repository>Université de Montpellier</repository>
            <collection>Fonds Alexandre Grothendieck (archives mathématiques, 1949–1991)</collection>
            <idno type="cote">156-5</idno>
          </msIdentifier>
          <head>[Chapitre] V. Algèbre des figures : notes manuscrites (14/06/1986).</head>
          <msContents>
            <summary>Pages 1 à 20 de la cote, dans la
            numérotation des archivistes (crayon, en bas à gauche de chaque
            page) ; lot 1 de vingt pages.
            Les pages absentes de la transcription ne portent pas de
            mathématiques et sont omises ; le saut dans la numérotation en est
            le seul enregistrement.</summary>
          </msContents>
          <history><origin><origDate>1986</origDate><note>Datation de l'inventaire de l'Université de Montpellier, reproduite telle quelle ; les crochets sont ceux des archivistes.</note></origin></history>
          <additional>
            <surrogates>
              <bibl>
                <ref target="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf">https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf</ref>
                <note>Fac-similé numérique de l'Université de Montpellier. Sa
                première page est une feuille de garde générée par
                l'université : la page <hi rend="italic">n</hi> des archivistes
                est la page <hi rend="italic">n</hi>+1 du PDF, et l'attribut
                <hi rend="monospace">facs</hi> de chaque
                <hi rend="monospace">pb</hi> tient compte de ce décalage.</note>
              </bibl>
            </surrogates>
          </additional>
        </msDesc>
      </sourceDesc>
    </fileDesc>
    <encodingDesc>
      <projectDesc>
        <p>Transcription mathématique du fonds, une passe de vingt pages par
        conversation avec un grand modèle multimodal, sous la procédure
        <hi rend="monospace">transcribe-grothendieck</hi> du dépôt. Le fichier
        LaTeX est la source de référence ; ce TEI en est dérivé mécaniquement
        par <hi rend="monospace">scripts/tei.mjs</hi> et n'a pas été relu.</p>
      </projectDesc>
      <editorialDecl>
        <p>L'édition n'est pas diplomatique : elle encode les mathématiques et
        l'apparat, rien du support. Correspondance avec l'apparat de la source :
        <hi rend="monospace">\ill</hi> devient <hi rend="monospace">gap[@reason='illegible']</hi>
        (jamais deviné) ; <hi rend="monospace">\uncertain</hi> devient
        <hi rend="monospace">unclear</hi> ; <hi rend="monospace">\add</hi> devient
        <hi rend="monospace">supplied</hi> ; <hi rend="monospace">\struck</hi> devient
        <hi rend="monospace">del</hi> (biffé par l'auteur) ;
        <hi rend="monospace">\note</hi> devient <hi rend="monospace">note[@type='editorial']</hi>
        (du transcripteur) ; <hi rend="monospace">\marginal</hi> devient
        <hi rend="monospace">note[@type='authorial'][@place='margin']</hi> (de l'auteur) ;
        <hi rend="monospace">\page</hi> devient <hi rend="monospace">pb</hi>.</p>
        <p>Les mathématiques sont transportées en TeX dans
        <hi rend="monospace">formula[@notation='TeX']</hi>, les diagrammes
        commutatifs en <hi rend="monospace">formula[@notation='tikz-cd']</hi>,
        sans conversion. Une marque d'apparat située à l'intérieur d'une
        formule (un exposant illisible, un symbole biffé) reste dans le TeX de
        la formule, sous les mêmes macros.</p>
        <p>Orthographe, ponctuation et lapsus de l'auteur sont conservés ; une
        faute évidente est signalée par une note, jamais corrigée.</p>
      </editorialDecl>
      <appInfo>
        <application ident="grothendieck-tei" version="1">
          <label>scripts/tei.mjs</label>
          <ref target="https://github.com/Commutator-IO/grothendieck-project">https://github.com/Commutator-IO/grothendieck-project</ref>
        </application>
      </appInfo>
    </encodingDesc>
    <profileDesc>
      <langUsage>
        <language ident="fr">français, avec la notation mathématique de l'auteur</language>
      </langUsage>
    </profileDesc>
    <revisionDesc>
      <change when="2026-09-24" who="#pass">Première passe de transcription.</change>
      <change when="2026-09-25" who="#ed">Export TEI depuis la source LaTeX.</change>
    </revisionDesc>
  </teiHeader>
  <text>
    <body>
      <div type="batch" n="1">
<pb n="1" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=2"/>
<div type="section">
<head>Algèbre des figures</head>
<p><note type="editorial" resp="#pass">titre de sa main, écrit en oblique dans l'angle supérieur gauche de la page 1 et encadré ; dans l'angle supérieur droit, dans un coin tracé à la plume, « GF V »</note></p>
<div type="subsection">
<head><unclear>Sorite</unclear> ensembliste (14.6.86)</head>
<p>Soient <formula notation="TeX">L</formula> un ens., <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \subset \mathfrak{P}(L)</formula> un ens. de parties de <formula notation="TeX">L</formula>. Posons
<formula notation="TeX" rend="display">|\mathfrak{L}| = \bigcup_{A \in \mathfrak{L}} A</formula>
et pour <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">\partial A = \bigcup_{\substack{B \in \mathfrak{L} \\ B \subset A}} B , \qquad A^{\circ} = A \smallsetminus \partial A .</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">sous la réunion, « <formula notation="TeX">B \subset A</formula> » ; l'inclusion doit s'entendre stricte, faute de quoi <formula notation="TeX">A^{\circ}</formula> serait vide</note></p>
<p><note type="authorial" place="margin">Voir variante « in extenso », <hi rend="bold">formellement plus forte</hi>, voir GF VIII p. 37…</note></p>
<p><hi rend="bold">Proposition 1</hi> Les conditions suivantes sont équivalentes :</p>
<p>1°) Pour tout <formula notation="TeX">x \in L</formula>, <del>dans l'ens. <formula notation="TeX">\mathfrak{L}_x</formula> des</del> l'ensemble
<formula notation="TeX" rend="display">\mathfrak{L}_x = \{ A \in \mathfrak{L} \mid x \in A \}</formula>
admet un plus petit élément, (noté <formula notation="TeX">A(x)</formula>).</p>
<p>2°) <del>On a</del> les deux conditions</p>
<p><formula notation="TeX">\alpha</formula>) <formula notation="TeX">\forall A, B \in \mathfrak{L}</formula>, on a <formula notation="TeX">A \cap B = \bigcup_{C \in \mathfrak{L},\ C \subset A \cap B} C</formula></p>
<p><formula notation="TeX">\beta</formula>) <formula notation="TeX">\forall x \in \mathfrak{L}</formula>, il existe un élément <hi rend="bold">minimal</hi> de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}_x</formula> i.e. un <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula> tel que <formula notation="TeX">x \in A^{\circ}</formula> — i.e. <formula notation="TeX">\bigcup_{A \in \mathfrak{L}} A^{\circ} = |\mathfrak{L}|</formula>.
<note type="editorial" resp="#pass">« <formula notation="TeX">\forall x \in \mathfrak{L}</formula> » est sur la page ; on attend <formula notation="TeX">x \in |\mathfrak{L}|</formula></note></p>
<p>3°) On a les <del>deux</del> trois conditions suivantes (où <del><formula notation="TeX">\mathfrak{L}'</formula></del> on a posé
<formula notation="TeX" rend="display">\mathfrak{L}' = \{ A \in \mathfrak{L} \mid A^{\circ} \neq \emptyset \} )</formula></p>
<p><formula notation="TeX">\gamma</formula>) La famille <formula notation="TeX">\{A^{\circ}\}_{A \in \mathfrak{L}'}</formula> forme une <hi rend="bold">partition</hi> de <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula>, i.e. <formula notation="TeX">\forall x \in |\mathfrak{L}|</formula>, <del><formula notation="TeX">\exists</formula></del> il existe un <hi rend="bold">unique</hi> <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}'</formula> tel que <formula notation="TeX">x \in A^{\circ}</formula>, i.e. <formula notation="TeX">\bigcup_{A \in \mathfrak{L}'} A^{\circ} = |\mathfrak{L}|</formula> et <formula notation="TeX">(A, B \in \mathfrak{L}',\ A^{\circ} \cap B^{\circ} \neq \emptyset) \Rightarrow (A = B)</formula></p>
<p><formula notation="TeX">\delta</formula>) <del>Tout</del> <formula notation="TeX">\forall A \in \mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">A</formula> est saturé dans <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula> pour la relation d'équivalence précédente.</p>
<p><formula notation="TeX">\eta</formula>) Si <formula notation="TeX">A, B \in \mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">A^{\circ} \subset B</formula> et <formula notation="TeX">A^{\circ} \neq \emptyset</formula> (i.e. <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}'</formula>) <formula notation="TeX">\Rightarrow A \subset B</formula></p>
<p><note type="authorial" place="margin">NB On peut remplacer <formula notation="TeX">\delta</formula>, <formula notation="TeX">\eta</formula> par (<formula notation="TeX">\delta'</formula>) <formula notation="TeX">\forall A \in \mathfrak{L}</formula>, on a <formula notation="TeX">A = \bigcup_{B \in \mathfrak{L},\ B \subset A} B^{\circ}</formula></note></p>
<pb n="2" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=3"/><p><hi rend="bold">Dém</hi></p>
<p><formula notation="TeX">1^{\circ} \Rightarrow 2^{\circ}</formula> Supposons 1°, prouvons <formula notation="TeX">\alpha</formula>) et <formula notation="TeX">\beta</formula>)</p>
<p><formula notation="TeX">\alpha</formula>) Soit <formula notation="TeX">x \in A \cap B</formula>, donc <formula notation="TeX">A(x) \subset A</formula>, <formula notation="TeX">A(x) \subset B</formula>, donc <formula notation="TeX">x \in C \subset A \cap B</formula> d'où <formula notation="TeX">A \cap B = \bigcup_{C \in \mathfrak{L},\ C \subset A, B} C</formula></p>
<p><formula notation="TeX">\beta</formula>) trivial</p>
<p><formula notation="TeX">2^{\circ}) \Rightarrow 3^{\circ})</formula> Prouvons <formula notation="TeX">\gamma</formula>), <formula notation="TeX">\delta</formula>), <formula notation="TeX">\eta</formula>),</p>
<p><formula notation="TeX">\gamma</formula>) On sait <formula notation="TeX">\bigcup_{A \in \mathfrak{L}'} A^{\circ} = \bigcup_{A \in \mathfrak{L}} A^{\circ} = |\mathfrak{L}|</formula> par <formula notation="TeX">\beta</formula>), prouvons que <formula notation="TeX">A, B \in \mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">A^{\circ} \cap B^{\circ} \neq \emptyset \Rightarrow A = B</formula>. Soit <formula notation="TeX">x \in A^{\circ} \cap B^{\circ}</formula>. Prouvons <formula notation="TeX">A = B</formula> il suffit de prouver que <formula notation="TeX">x \in A^{\circ}</formula> <del><formula notation="TeX">\Rightarrow</formula> <formula notation="TeX">A</formula> plus petit</del> i.e. <formula notation="TeX">A</formula> minimal dans <formula notation="TeX">\mathfrak{L}_x</formula>, implique que <formula notation="TeX">A</formula> est un plus petit élément de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}_x</formula>. Soit <formula notation="TeX">B \in \mathfrak{L}_x</formula><note type="editorial" resp="#pass">écrit en surcharge</note>, donc <formula notation="TeX">x \in \struck{B^{\circ}} \Rightarrow x \in A^{\circ} \cap B \subset A \cap B = \bigcup_{C \in \mathfrak{L},\ C \subset A, B} C</formula>, comme <formula notation="TeX">x \in C</formula>, que <formula notation="TeX">C \subset A</formula>, <unclear>minimalité de</unclear> <formula notation="TeX">A</formula> <formula notation="TeX">\Rightarrow</formula> <formula notation="TeX">C = A</formula>, comme <formula notation="TeX">C \subset B</formula>, <unclear>ainsi</unclear> <formula notation="TeX">A \subset B</formula>, OK.</p>
<p><formula notation="TeX">\delta</formula>) Soit <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">x \in A</formula>, <del>prouvons que <gap reason="illegible"/> considérons <formula notation="TeX">A(x)</formula>, i.e. <formula notation="TeX">B \in</formula></del> il faut, si <formula notation="TeX">B</formula> l'unique <formula notation="TeX">B \in \mathfrak{L}'</formula> tel que <formula notation="TeX">x \in B^{\circ}</formula>, prouver que <formula notation="TeX">B^{\circ} \subset A</formula>, or on vient de voir que <del><formula notation="TeX">B</formula> est i.e.</del> <formula notation="TeX">x \in B^{\circ} \Rightarrow B</formula> est plus petit élément dans <formula notation="TeX">\mathfrak{L}_x</formula>, donc <del><formula notation="TeX">B</formula></del> <formula notation="TeX">B \subset A</formula>, donc <formula notation="TeX">B^{\circ} \subset A</formula>, qed.</p>
<p><formula notation="TeX">\eta</formula>) A été vu en cours de route : si <formula notation="TeX">x \in A^{\circ}</formula>, <formula notation="TeX">x \in B</formula>, alors <formula notation="TeX">A \subset B</formula>.</p>
<p><formula notation="TeX">3^{\circ} \Rightarrow 1^{\circ}</formula>. On suppose <formula notation="TeX">\gamma</formula>, et <formula notation="TeX">\delta</formula>, prouvons 1°). Soit <formula notation="TeX">x \in |\mathfrak{L}|</formula>, par <formula notation="TeX">\gamma</formula>) <formula notation="TeX">x</formula> appartient à un unique <formula notation="TeX">A^{\circ}</formula> (<formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}'</formula>), prouvons que <formula notation="TeX">A</formula> est plus petit élt de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}_x</formula>. Soit <formula notation="TeX">B \in \mathfrak{L}</formula> tel que <formula notation="TeX">x \in B</formula>, il faut prouver <formula notation="TeX">A \subset B</formula>. <del>Comme</del> Par <formula notation="TeX">\delta</formula> <formula notation="TeX">B</formula> est saturé donc <formula notation="TeX">x \in B</formula>, <formula notation="TeX">x \in A^{\circ} \Rightarrow A^{\circ} \subset B</formula>. <del>Il suffit donc de prouver que <formula notation="TeX">A^{\circ}</formula></del> Par <formula notation="TeX">\eta</formula>, on a <formula notation="TeX">A \subset B</formula>.</p>
<pb n="3" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=4"/><p><hi rend="bold">Remarques</hi> <del>Si dans 1°) 2°)</del> La condition <formula notation="TeX">\beta</formula>) de 2° est automatique si <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> finie, plus généralement si <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> est « artinienne » pour <formula notation="TeX">\subset</formula>, i.e. s'il n'existe pas de suite str. décroissante illimitée de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">A_1 \supset A_2 \supset \cdots</formula>
Si par contre <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> est réduite à <del><gap reason="illegible"/></del> les termes d'une telle suite, <del><gap reason="illegible"/></del> alors <formula notation="TeX">\alpha</formula> est satisfaite mais non <formula notation="TeX">\beta</formula> si <formula notation="TeX">\bigcap A_i \neq \emptyset</formula>.</p>
<p><note type="editorial" resp="#pass">toute la remarque 2°) qui suit, avec son exemple et ses croquis, est annulée par plusieurs longs traits obliques et verticaux ; on transcrit ce qui se lit sous les ratures</note>
<del>2°) Dans 3°, <del>il suffit de supposer</del> la condition <formula notation="TeX">\eta</formula>) n'est pas <unclear>conséquence</unclear> de</del>
<formula notation="TeX" rend="display">\struck{\Bigl\{ \bigcup_{A \in \mathfrak{L}'} A^{\circ} = |\mathfrak{L}| , \quad \forall A \in \mathfrak{L}, \text{ on a } A = \bigcup_{B \in \mathfrak{L} \text{ tq. } B^{\circ} \subset A} B^{\circ}}</formula>
<del><gap reason="illegible"/>, comme on voit dans l'exemple suivant : <formula notation="TeX">\mathfrak{L} = \{A, B, C, D\}</formula>, <formula notation="TeX">L = \{x, y, z, t\}</formula></del></p>
<p><note type="editorial" resp="#pass">croquis : les points <formula notation="TeX">x</formula>, <formula notation="TeX">y</formula>, <formula notation="TeX">z</formula>, <formula notation="TeX">t</formula> ; une courbe marquée <formula notation="TeX">A</formula> entoure <formula notation="TeX">x</formula> et <formula notation="TeX">z</formula>, une accolade marquée <formula notation="TeX">C</formula> réunit <formula notation="TeX">z</formula> et <formula notation="TeX">y</formula>, <formula notation="TeX">z</formula> seul est marqué <formula notation="TeX">D</formula></note></p>
<p><del>et <formula notation="TeX">B = \{x, y, z, t\}</formula> ; <formula notation="TeX">A^{\circ} = \{x\}</formula>, <formula notation="TeX">C^{\circ} = \{y\}</formula>, <formula notation="TeX">D^{\circ} = \{z\}</formula>, <formula notation="TeX">B^{\circ} = \{t\}</formula> ;</del> <del><formula notation="TeX">\mathfrak{L} = \{A, B, C, D\}</formula>, <formula notation="TeX">A \cap C = D</formula>, <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">\subset B</formula> ; donc</del> <del><formula notation="TeX">D^{\circ} = D</formula>, <formula notation="TeX">A^{\circ} = A \smallsetminus D</formula>,</del> <del><formula notation="TeX">C^{\circ} = C \smallsetminus D</formula>, <formula notation="TeX">B^{\circ} = B \smallsetminus (A \cup C)</formula>.</del> <del>On a <formula notation="TeX">A^{\circ} \subset B</formula> mais non que <formula notation="TeX">A \subset B</formula>. <gap reason="illegible"/> les <formula notation="TeX">X^{\circ}</formula> (<formula notation="TeX">X \in \mathfrak{L}</formula>) sont non vides.</del></p>
<p><note type="editorial" resp="#pass">après « donc », un premier « <formula notation="TeX">A^{\circ} = A \smallsetminus D</formula> » est barré avant d'être récrit plus loin ; à droite, un petit schéma d'inclusions : <formula notation="TeX">D</formula> contenu dans <formula notation="TeX">A</formula> et dans <formula notation="TeX">C</formula>, un <formula notation="TeX">B</formula> raturé au-dessous</note></p>
<p><note type="authorial" place="margin">Exemple idiot — mais voir contre-exemple correct GF VIII pp. 44, 45 [<gap reason="illegible"/> <unclear>infini</unclear>]</note></p>
<p><note type="authorial" place="margin">[<unclear>Idem</unclear> si <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L} \Rightarrow A \neq \emptyset</formula> ??]</note></p>
<p><hi rend="bold">Définition</hi> On dit que <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> est <hi rend="bold">préadmissible</hi>, si elle satisfait les conditions équivalentes 1°, 2°, 3°. On dit qu'elle est <hi rend="bold">admissible</hi> si de plus</p>
<pb n="4" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=5"/><p><del>pour</del> <formula notation="TeX">\forall A \in \mathfrak{L}</formula>, on a <formula notation="TeX">A^{\circ} \neq \emptyset</formula>. (Donc l'ens. d'indices de la partition de 3°) <formula notation="TeX">\gamma</formula> est <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> lui-même)</p>
<p><del><hi rend="bold">Proposition 2</hi> Soient <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">\Psi</formula> deux familles préadmissibles</del> <gap reason="illegible"/> Conditions équivalentes :
<note type="editorial" resp="#pass">« Proposition 2 » et le début de l'énoncé sont barrés de traits obliques ; une insertion oblique entre les lignes n'est pas lue</note></p>
<p>Se donner dans <formula notation="TeX">L</formula> une famille admissible <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> de parties, revient au même que de se donner</p>
<p>a) Un ens. ordonné <formula notation="TeX">I</formula> (une copie de l'ensemble <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>)</p>
<p>b) Une partie <formula notation="TeX">S</formula> de <formula notation="TeX">L</formula>    (<formula notation="TeX">S = |\mathfrak{L}|</formula>)</p>
<p>c) Une application surjective <formula notation="TeX">\varphi : S \to I</formula>    (<formula notation="TeX">x \mapsto A(x)</formula>)</p>
<p><note type="authorial" place="margin">Se donner <gap reason="illegible"/> de plus <gap reason="illegible"/> <unclear>précision</unclear> <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">S \to I</formula> <gap reason="illegible"/> [NB <gap reason="illegible"/>] une famille <hi rend="bold">préadmissible</hi>, c'est se donner un système a), b), c) comme dessus (<del><gap reason="illegible"/></del> où <formula notation="TeX">I = \mathfrak{L}' = \{A \in \mathfrak{L} \mid A^{\circ} \neq \emptyset\}</formula>) et de plus, un ens. <gap reason="illegible"/> <del>de parties</del> <formula notation="TeX">\Psi</formula> de parties fermées de <formula notation="TeX">I</formula> (pour <gap reason="illegible"/> aux éléments de <unclear><formula notation="TeX">\mathfrak{L} \smallsetminus \mathfrak{L}'</formula></unclear>)</note>
<note type="editorial" resp="#pass">longue note oblique dans la marge gauche, surchargée d'insertions interlinéaires en partie illisibles</note></p>
<p>Prenons sur <formula notation="TeX">I</formula> la top. associée à l'ordre (i.e. les fermés sont les réunions quelconques d'ens. <formula notation="TeX">I_{\leq i}</formula>, les ouverts les réunions quelc. d'ens. <formula notation="TeX">I_{\geq i}</formula>) — donc <formula notation="TeX">J \subset I</formula> est fermé ssi (<formula notation="TeX">i \in J</formula>, <formula notation="TeX">j \leq i \Rightarrow j \in J</formula>)) et sur <formula notation="TeX">S</formula> la top. image inverse (qui est aussi celle définie par la préordre induit de l'ordre de <formula notation="TeX">I</formula> via <formula notation="TeX">\varphi</formula>), <del>les</del> on récupère <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> comme
<formula notation="TeX" rend="display">\mathfrak{L} = \bigl\{ \overline{\varphi^{-1}(i)} = \varphi^{-1}(\overline{\{i\}} = I_{\leq i}) \bigr\}_{i \in I}</formula>
(vérification facile). Les parties fermées de <formula notation="TeX">S</formula> sont les réunions quelconques des « strates fermées » i.e. d'éléments de <unclear><formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula></unclear>, elles correspondent <del>bijectivement</del> biunivoquement <supplied resp="#pass">par image inv. par <formula notation="TeX">\varphi</formula></supplied> aux parties fermées <formula notation="TeX">J</formula> de <formula notation="TeX">I</formula> (ou de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>), <del>les parties ouvertes <gap reason="illegible"/></del>
<formula notation="TeX" rend="display">A_J = \bigcup_{i \in J} A_i = \bigcup_{A \in J} A = \underbrace{\coprod_{i \in J} A_i^{\circ}}_{\text{réunion disjointe de parties non vides}}</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">sous le deuxième membre : « si on identifie <formula notation="TeX">I = \mathfrak{L}</formula>, donc <formula notation="TeX">J \subset \mathfrak{L}</formula> »</note></p>
<p><hi rend="bold">NB</hi> <del>Si on regarde les</del> De même, les parties ouvertes sont <unclear>d'ailleurs</unclear> de</p>
<pb n="5" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=6"/><p>la forme
<formula notation="TeX" rend="display">(1) \qquad A_J = \bigcup_{i \in J} A_i^{\circ} = \varphi^{-1}(J)</formula>
où <formula notation="TeX">J</formula> est une partie ouverte de <formula notation="TeX">I</formula> (ou de <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \simeq I</formula>) (<unclear>Cette</unclear> fois-ci, cette fois dans <formula notation="TeX">\bigcup_{i \in J}</formula> il n'est pas question de remplacer <formula notation="TeX">A_i^{\circ}</formula> par <formula notation="TeX">A_i</formula> !). Les parties loc. fermées sont de même les
<formula notation="TeX" rend="display">A_J = \varphi^{-1}(J) = \bigcup_{i \in J} A_i^{\circ}</formula>
où cette fois <formula notation="TeX">J</formula> est une partie loc. fermée de <formula notation="TeX">I</formula>, i.e. telles que
<formula notation="TeX" rend="display">(*) \qquad i \leq j \leq k, \quad i, k \in J \Longrightarrow j \in J</formula>
(les <formula notation="TeX">I_{\geq i}</formula>, <formula notation="TeX">i \in J</formula>, sont des ouverts de <formula notation="TeX">I</formula> recouvrant <formula notation="TeX">J</formula>, et <supplied resp="#pass">pour chacun</supplied> <del>dans</del> de ces ouverts, <formula notation="TeX">J \cap I_{\geq i}</formula> est fermé dans <formula notation="TeX">I_{\geq i}</formula>, à cause de <formula notation="TeX">(*)</formula>, donc <formula notation="TeX">J</formula> est bien loc. fermé d'après <formula notation="TeX">(*)</formula>, l'inv. étant encore plus évident…)</p>
<p><hi rend="bold">NB</hi> On peut aussi dire, <supplied resp="#pass">si <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> finie,</supplied> que les <formula notation="TeX">A^{\circ}</formula> (<formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula>) sont les <del><gap reason="illegible"/></del> fibres de l'algèbre de Boole engendrée par les <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula> dans <formula notation="TeX">\mathfrak{P}(S)</formula> (<formula notation="TeX">S = |\mathfrak{L}|</formula>). Les ens. obtenus à partir des <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula>, par réunions, intersections et complémentations dans <formula notation="TeX">S = |\mathfrak{L}|</formula>, sont exactement ceux saturés pour la rel. d'équiv. dans <formula notation="TeX">S</formula> définie par les <formula notation="TeX">A^{\circ}</formula> i.e. celle définie par <formula notation="TeX">\varphi</formula>. Donc ils correspondent biunivoquement aux parties quelc. de <formula notation="TeX">I</formula>, par la formule
<formula notation="TeX" rend="display">J \longmapsto A_J = \varphi^{-1}(J) = \bigcup_{i \in J} A_i^{\circ} .</formula>
On appellera les ens. ainsi <unclear>obtenus</unclear> les parties <hi rend="bold"><formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>-modérées</hi> ou <hi rend="bold"><formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>-constructibles</hi> de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>.</p>
<pb n="6" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=7"/><p><hi rend="bold">Sous-familles</hi> <supplied resp="#pass">(<gap reason="illegible"/>)</supplied> <hi rend="bold">admissibles</hi> d'un ens. admissible <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \subset \mathfrak{P}(L)</formula> : par définition, c'est une <formula notation="TeX">\Psi \subset \mathfrak{L}</formula> qui est <hi rend="bold">fermée</hi> dans <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>. Alors pour <formula notation="TeX">A \in \Psi</formula>, <del><gap reason="illegible"/></del> on a
<formula notation="TeX" rend="display">\partial_{\Psi} A = \partial_{\mathfrak{L}} A \quad \text{donc} \quad A^{\circ (\Psi)} = A^{\circ (\mathfrak{L})} ,</formula>
ce qui montre que <formula notation="TeX">|\Psi|</formula> est une partie saturée de <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula>, pour la rel. d'équiv. <formula notation="TeX">R_{\mathfrak{L}}</formula> de <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula>. <del>La top. de <formula notation="TeX">\Psi</formula> est induite</del> En fait, avec les notations précédentes, on a
<formula notation="TeX" rend="display">|\Psi| = A_{\Psi}</formula>
<del>Donc, il est évident que pour <gap reason="illegible"/></del> Soit <formula notation="TeX">x \in |\Psi|</formula>, donc <formula notation="TeX">\exists A \in \Psi</formula> tel que <formula notation="TeX">x \in A</formula>, <del><formula notation="TeX">x \in |\Psi| \Longrightarrow</formula></del> et donc <formula notation="TeX">x \in A(x) \subset A</formula> (puisque <formula notation="TeX">A(x)</formula> est le plus petit des éléments de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> qui <formula notation="TeX">\ni x</formula>) donc <formula notation="TeX">A(x) \in \Psi</formula> (<formula notation="TeX">\Psi</formula> étant fermé). Donc <formula notation="TeX">A(x)</formula> est aussi le plus petit élément de <formula notation="TeX">\Psi</formula> qui contient <formula notation="TeX">x</formula>. Ainsi, <formula notation="TeX">\Psi</formula> est préadmissible, et de plus il est évident qu'il est admissible (les <formula notation="TeX">A^{\circ(\Psi)} \neq \emptyset</formula>, d'après <formula notation="TeX">A^{\circ(\Psi)} = A^{\circ \mathfrak{L}}</formula>).
<note type="editorial" resp="#pass">les segments de ce raisonnement sont écrits en surcharge les uns des autres ; l'ordre donné ici est celui qu'impose l'argument</note></p>
<p><hi rend="bold">Prop.</hi> Soit <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \subset \mathfrak{P}(L)</formula> un ens. de parties admissible, et soit <formula notation="TeX">\Psi \subset \mathfrak{P}(L)</formula>. Conditions équivalentes :</p>
<p>a) <formula notation="TeX">\Psi \subset \mathfrak{L}</formula>, et <formula notation="TeX">\Psi</formula> est une partie fermée de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> <supplied resp="#pass"><formula notation="TeX">|\Psi|</formula> est saturé dans <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula> pour <formula notation="TeX">R_{\mathfrak{L}}</formula></supplied>
<note type="editorial" resp="#pass">cette dernière précision est écrite au-dessus de la ligne, soulignée d'un trait courbe</note></p>
<p>b) <formula notation="TeX">\Psi \subset \mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">\Psi</formula> est admissible, et la relation d'équivalence <formula notation="TeX">R_{\Psi}</formula> dans <formula notation="TeX">|\Psi| \subset |\mathfrak{L}|</formula> définie par <formula notation="TeX">\Psi</formula> est celle induite par <formula notation="TeX">R_{\mathfrak{L}}</formula></p>
<pb n="7" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=8"/><p>On vient de voir que a) <formula notation="TeX">\Rightarrow</formula> b), prouvons l'inverse, supposons b) prouvons a) i.e. soient
<formula notation="TeX" rend="display">A \in \Psi, \quad B \in \mathfrak{L}, \quad B \subset A \quad \text{prouvons } B \in \Psi</formula>
Considérons <formula notation="TeX">B^{\circ}</formula>, on a <formula notation="TeX">B^{\circ} \neq \emptyset</formula> (<formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> adm.) et comme <formula notation="TeX">R_{\Psi} = R_{\mathfrak{L}} \bigm| |\Psi|</formula> <supplied resp="#pass"><formula notation="TeX">|\Psi|</formula> saturé</supplied>, on a <formula notation="TeX">B^{\circ} = C^{\circ}</formula> pour <formula notation="TeX">C \in \Psi</formula> convenable, puis cela implique <formula notation="TeX">B = C</formula>, donc <formula notation="TeX">B \in \Psi</formula>, qed.</p>
<p>On dit que <formula notation="TeX">\Psi</formula> est une <hi rend="bold">sous-famille admissible</hi>. <supplied resp="#pass">(<unclear>aussi comme ens. ordonnés</unclear>)</supplied></p>
<p><hi rend="bold">Scholie</hi> Elles correspondent (<gap reason="illegible"/> aux) parties fermées de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>, ou de <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula>. Elles sont stables par <formula notation="TeX">\bigcup</formula> et <formula notation="TeX">\bigcap</formula> quelc. dans <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula>.</p>
<p><hi rend="bold">Proposition</hi> Soient <formula notation="TeX">\mathfrak{L}, \Psi \subset \mathfrak{P}(L)</formula> deux ens. de parties admissibles. Conditions équiv. :</p>
<p>a) <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cup \Psi</formula> est admissible, et <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">\Psi</formula> en sont <supplied resp="#pass">deux sous-ens. admissibles (i.e. fermés)</supplied> <del><gap reason="illegible"/></del></p>
<p><del>a)</del> a') <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> et <formula notation="TeX">\Psi</formula> sont <del>sous-familles adm.</del> <supplied resp="#pass">deux sous-familles adm.</supplied> d'une <supplied resp="#pass"><gap reason="illegible"/></supplied> famille <supplied resp="#pass">adm.</supplied> <formula notation="TeX">\Sigma</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">a) et a') sont écrits l'un dans l'autre, avec des insertions interlinéaires ; la répartition ici proposée est incertaine</note></p>
<p>b) <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cap \Psi</formula> est <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>-fermé dans <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> et <supplied resp="#pass"><formula notation="TeX">\Psi</formula>-fermé</supplied> dans <formula notation="TeX">\Psi</formula>, et
<formula notation="TeX" rend="display">|\mathfrak{L}| \cap |\Psi| = |\mathfrak{L} \cap \Psi|</formula></p>
<p>c) <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}| \cap |\Psi|</formula> est <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>-fermé dans <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula> et <formula notation="TeX">\Psi</formula>-fermé dans <formula notation="TeX">\Psi</formula>, et <del>toute <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula> telle</del> pour <formula notation="TeX">A \subset |\mathfrak{L}| \cap |\Psi|</formula>, <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula> <del>donc <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula></del> ssi <formula notation="TeX">A \in \Psi</formula>, (i.e. ssi <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L} \cap \Psi</formula>).</p>
<p><del>d) <formula notation="TeX">\forall A \in \mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">B \in \Psi</formula>, on ait <formula notation="TeX">A \cap \mathfrak{L}_{\subset A}</formula> et <formula notation="TeX">\Psi_{\subset}</formula> <gap reason="illegible"/></del></p>
<p><note type="authorial" place="margin">Condition <unclear>équiv.</unclear> <gap reason="illegible"/> « (i.e. » <gap reason="illegible"/> genre d), « str. <gap reason="illegible"/> str. <gap reason="illegible"/> »</note>
<note type="editorial" resp="#pass">note oblique dans la marge gauche, en regard de la condition d) barrée</note></p>
<p>a') <formula notation="TeX">\Longleftrightarrow</formula> a) évident par les sorites précédents, de même que a) implique b) et c). Reste à prouver <formula notation="TeX">b \Rightarrow c</formula>, <formula notation="TeX">c \Rightarrow a</formula>.</p>
<p>Prouvons d'abord <formula notation="TeX">b \Rightarrow c</formula>. Comme <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}| \cap |\Psi| = |\mathfrak{L} \cap \Psi|</formula> par b), et <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cap \Psi</formula> fermé dans <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> et</p>
<pb n="8" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=9"/><p>fermé dans <formula notation="TeX">\Psi</formula>, il s'ensuit que <formula notation="TeX">|\mathfrak{L} \cap \Psi|</formula> est fermé dans <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula>, et fermé dans <formula notation="TeX">|\Psi|</formula>. Soit <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">A \subset |\mathfrak{L}| \cap |\Psi| = |\mathfrak{L} \cap \Psi|</formula>, on a donc par le sorite préliminaire (comme <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cap \Psi</formula> fermé dans <formula notation="TeX">\Psi</formula>) que <formula notation="TeX">A \subset \bigcup_{B \in \mathfrak{L} \cap \Psi} B</formula>, cela implique (comme les <formula notation="TeX">B</formula> dans <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>) que <del><formula notation="TeX">A</formula> <formula notation="TeX">\exists</formula></del> <formula notation="TeX">\exists B \in \mathfrak{L} \cap \Psi</formula> tel que <formula notation="TeX">A \subset B</formula>. <del>Appliquant le raisonnement <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">B</formula> (qui est <formula notation="TeX">\in \mathfrak{L} \cap \Psi</formula> donc <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cap \Psi</formula> est <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">\subset |\mathfrak{L} \cap \Psi| = |\mathfrak{L}| \cap |\Psi|</formula>)</del> Mais comme <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">\Psi</formula> fermé dans <formula notation="TeX">\Psi</formula>, on en conclut <formula notation="TeX">A \in \Psi</formula>, qed.</p>
<p><formula notation="TeX">c \Rightarrow a</formula> On suppose c), prouvons a).</p>
<p>1°) <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cup \Psi</formula> est admissible. Soit <formula notation="TeX">x \in |\mathfrak{L} \cup \Psi| = |\mathfrak{L}| \cup |\Psi|</formula>, <del>soit <formula notation="TeX">A(x)</formula> le plus</del> si <formula notation="TeX">x \in |\mathfrak{L}| \cap |\Psi|</formula>, soit <formula notation="TeX">A(x)</formula> le plus petit élément de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> tel que <formula notation="TeX">x \in A(x)</formula>, et itou <formula notation="TeX">B(x)</formula> de <formula notation="TeX">\Psi</formula> tel que <formula notation="TeX">x \in B(x)</formula>. Comme <formula notation="TeX">T = |\mathfrak{L}| \cap |\Psi|</formula> est <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>-fermé dans <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula>, on a <formula notation="TeX">A(x) \subset T</formula>, et de même <formula notation="TeX">B(x) \subset T</formula>. On doit donc avoir (par c) <del><formula notation="TeX">A(x) \in \mathfrak{L} \cap \Psi</formula>, et</del> donc par définition <supplied resp="#pass">soit <formula notation="TeX">C</formula></supplied> <formula notation="TeX">A(x) \in \Psi</formula> i.e. <formula notation="TeX">B(x) \subset A(x)</formula>, et <formula notation="TeX">= A(x) \subset B(x)</formula>), donc <formula notation="TeX">B(x) = A(x)</formula>. <del>donc</del> Cela montre que <formula notation="TeX">C</formula> est le plus petit élément de <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cup \Psi</formula> qui contient <formula notation="TeX">x</formula> <supplied resp="#pass">aussi !</supplied>. Il reste à prouver que si <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L} \cup \Psi</formula>, alors
<formula notation="TeX" rend="display">\bigcup_{\substack{B \in \mathfrak{L} \cup \Psi \\ B \subsetneq A}} B \neq A .</formula>
<del>Mais</del> <del>Ainsi <gap reason="illegible"/></del> Il suffit pour <gap reason="illegible"/> <supplied resp="#pass"><gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula></supplied> <del><formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula>, <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">B \subset A</formula></del> prouvons que
<note type="editorial" resp="#pass">la fin de la page est chargée de ratures et d'insertions interlinéaires qui ne sont lues qu'en partie ; sous la réunion, l'inclusion est stricte</note></p>
<pb n="9" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=10"/><p>les <formula notation="TeX">B</formula> en question sont dans <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>, i.e. que <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> est fermé dans <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cup \Psi</formula> (<unclear>itou</unclear> pour le cas <formula notation="TeX">A \in \Psi</formula>, avec <formula notation="TeX">\Psi</formula> fermé de <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cup \Psi</formula>). Donc il reste</p>
<p>2°) <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> fermé dans <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cup \Psi</formula> : <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">B \in \Psi</formula>,
<formula notation="TeX" rend="display">B \subset A \Longrightarrow B \in \mathfrak{L} .</formula>
Mais on a <del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">B \subset |\mathfrak{L}| \cap |\Psi|</formula>, donc <formula notation="TeX">B \in \mathfrak{L} \Rightarrow B \in \Psi</formula> OK.</p>
<p><hi rend="bold">Définition</hi> On dit alors que <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> et <formula notation="TeX">\Psi</formula> <hi rend="bold">compatibles</hi>.</p>
<p><hi rend="bold">Corollaire !</hi> Quand ces conditions sont satisfaites, <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}| \cap |\Psi|</formula> est une partie de <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula> qui est <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>-saturée, et une partie de <formula notation="TeX">|\Psi|</formula> qui est <formula notation="TeX">\Psi</formula>-saturée, et les deux relations d'équiv. induites par <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula> et par <formula notation="TeX">|\Psi|</formula> sont les mêmes.</p>
<p>Mais attention, cette dernière condition ne suffit <unclear>nullement</unclear> à impliquer que <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> et <formula notation="TeX">\Psi</formula> compatibles. Exemple : <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> et la famille <supplied resp="#pass"><formula notation="TeX">\mathfrak{L}^{\circ}</formula></supplied> des <formula notation="TeX">A^{\circ}</formula> ont même support, et définissent la même relation d'équiv. sur <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}|</formula>, mais elles ne sont compatibles que si elles sont <hi rend="bold">égales</hi> <del>(car</del> i.e. <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> formé d'ens. deux à deux disjoints. En effet <del>(car la relation d'ordre sur <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> et sur <formula notation="TeX">\mathfrak{L}^{\circ}</formula> c'est la même que si</del></p>
<p><hi rend="bold">Corollaire 2</hi> Supposons <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> et <formula notation="TeX">\Psi</formula> compatibles. Alors
<formula notation="TeX" rend="display">|\mathfrak{L}| \subset |\Psi| \ \text{ssi}\ \mathfrak{L} \subset \Psi , \qquad |\mathfrak{L}| = |\Psi| \ \text{ssi}\ \mathfrak{L} = \Psi .</formula></p>
<pb n="10" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=11"/><p>En effet, c'est connu pour les sous-familles admissibles d'une famille (ici <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cup \Psi</formula>) — cf. Scholie p. 7.</p>
<p><hi rend="bold">Cor 3</hi> Si <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">\Psi</formula> comp., alors pour <formula notation="TeX">\mathfrak{L}' \leq \mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">\Psi' \leq \Psi</formula> (parties fermées) <formula notation="TeX">\mathfrak{L}'</formula> et <formula notation="TeX">\Psi'</formula> sont admissibles, et <formula notation="TeX">\mathfrak{L}' \cup \Psi'</formula> est fermé (ss-famille adm.) de <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cup \Psi</formula>.</p>
<p>Soit <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> l'ens. de <del>toutes</del> les parties <hi rend="bold">admissibles</hi> <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> de <formula notation="TeX">\mathfrak{P}(L)</formula>. On ordonne <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> par
<formula notation="TeX" rend="display">\mathfrak{L} \leq \Psi \overset{\text{déf}}{\Longleftrightarrow} \mathfrak{L} \text{ est une sous-famille admissible de } \Psi .</formula></p>
<p><note type="authorial" place="margin">On a ici l'<unclear>algèbre</unclear> de <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> « figures ensemblistes »</note>
<note type="editorial" resp="#pass">note oblique dans la marge gauche, en regard de la définition de <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> ; « figures » est souligné</note></p>
<p>Alors on a</p>
<p><hi rend="bold">C 1</hi> <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> admet des Sup majorés, <supplied resp="#pass"><unclear>en effet</unclear></supplied> si <formula notation="TeX">\mathfrak{L}_i \in \mathfrak{F}</formula>, <formula notation="TeX">\mathfrak{L}_i \leq \Psi</formula> des ss-ens. fermés d'un <formula notation="TeX">= \Psi</formula>, donc <formula notation="TeX">\bigcup_i \mathfrak{L}_i</formula> est un sous-ens. fermé de <formula notation="TeX">\Psi</formula>, qui est le sup.</p>
<p><note type="editorial" resp="#pass">la suite de la page est barrée de plusieurs longs traits obliques, et chargée d'insertions interlinéaires qui ne sont lues qu'en partie</note>
<del>C'est <gap reason="illegible"/> (<gap reason="illegible"/> parties fermées) d'un <formula notation="TeX">\Psi</formula> <gap reason="illegible"/> ; pour ceci, il faut prouver que <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> <gap reason="illegible"/> des sup finis, on montre que (<unclear>de l'ens. vide</unclear>, sup vide !) <formula notation="TeX">\emptyset \subset \mathfrak{P}(L)</formula> est admissible (! c'est la seule famille admissible <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> telle que <formula notation="TeX">|\mathfrak{L}| = \emptyset</formula>) — la seule famille admissible <formula notation="TeX">\in \mathfrak{F}</formula> ; et que si <formula notation="TeX">\mathfrak{L}, \Psi, \Sigma \in \mathfrak{F}</formula> sont tels que (<formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> et <formula notation="TeX">\Psi</formula> sont admissibles, donc <formula notation="TeX">\Sigma</formula> qui) <formula notation="TeX">(\mathfrak{L}, \Psi)</formula> compatibles, alors <formula notation="TeX">\Sigma</formula> est compatible avec <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \cup \Psi</formula> ssi il l'est avec <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> et avec <formula notation="TeX">\Psi</formula>.</del></p>
<p><note type="authorial" place="margin">La sup. <unclear>relative</unclear> <gap reason="illegible"/> pour la relation <formula notation="TeX">\leq</formula> <gap reason="illegible"/></note>
<note type="authorial" place="margin"><unclear>compatibles</unclear> <gap reason="illegible"/></note></p>
<pb n="11" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=12"/><p>Les éléments irréductibles de <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> sont les <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \in \mathfrak{F}</formula> qui ont <del>un</del> un plus grand élément : (un ens. fermé est irréductible (au sens top.) ssi il a un plus grand élément.)</p>
<p><note type="authorial" place="margin">Appelons-les « multiplicités ensemblistes »</note></p>
<p>Dém</p>
<p><hi rend="bold">C 2</hi> Tout <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \in \mathfrak{F}</formula> est le sup des objets irréductibles de <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula>, à savoir des
<formula notation="TeX" rend="display">\mathfrak{L}_X = \{ Y \in \mathfrak{L} \mid Y \leq X \} , \quad \text{pour } X \in \mathfrak{L}</formula></p>
<p><hi rend="bold">C 3</hi> Soient <formula notation="TeX">F, G \in \mathfrak{F}</formula>. Pour que <formula notation="TeX">F</formula> et <formula notation="TeX">G</formula> soient compatibles (i.e. <formula notation="TeX">F</formula>, <formula notation="TeX">G</formula> majorés) il f. et s. que <del><formula notation="TeX">X \in F</formula>,</del> <formula notation="TeX">\forall X \leq F</formula> et <formula notation="TeX">Y \leq G</formula>, <del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">X</formula> et <formula notation="TeX">Y</formula> <del><gap reason="illegible"/></del> irréductibles, on ait <formula notation="TeX">X</formula> et <formula notation="TeX">Y</formula> compatibles.</p>
<p>En d'autres termes, que pour <formula notation="TeX">X \in F</formula>, <formula notation="TeX">Y \in G</formula>, <formula notation="TeX">F_X</formula> et <formula notation="TeX">G_Y</formula> soient compatibles :</p>
<p><hi rend="bold">Remarque à prop. p. 7</hi> : Cond. équiv. à a) b) c)</p>
<p>d) <del>Compos</del> <formula notation="TeX">\forall A \in \mathfrak{L}</formula>, <formula notation="TeX">B \in \Psi</formula>, <formula notation="TeX">A \cap B</formula> est fermé dans <formula notation="TeX">A</formula> (pour <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> i.e. pour <formula notation="TeX">\mathfrak{L}_A</formula>) et dans <formula notation="TeX">B</formula> (pour <formula notation="TeX">\Psi</formula> i.e. pour <formula notation="TeX">\Psi_B</formula>), et si <del><formula notation="TeX">A \cap C \in \mathfrak{L}</formula> ou</del> <formula notation="TeX">C</formula> est une partie de <formula notation="TeX">A \cap B</formula>, alors <formula notation="TeX">C \in \mathfrak{L}</formula> (<formula notation="TeX">\Leftrightarrow C \in \mathfrak{L}_A</formula>) ssi <formula notation="TeX">C \in \Psi</formula> (<formula notation="TeX">\Leftrightarrow C \in \Psi_B</formula>) i.e. <formula notation="TeX">\mathfrak{L}_{A \cap B} = \Psi_{A \cap B}</formula></p>
<pb n="12" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=13"/><p><del>et que</del></p>
<p><hi rend="bold">Composantes connexes</hi> de <formula notation="TeX">\mathcal{M} =</formula> ens. des multiplicités. Les éléments minimaux de <formula notation="TeX">\mathcal{M}</formula> sont ceux qui sont réduits à un seul ensemble <formula notation="TeX">A</formula>, <del>(qui peut être</del> <formula notation="TeX">A \neq \emptyset</formula> (NB <formula notation="TeX">\mathfrak{L} = \{\emptyset\}</formula> n'est pas une famille admissible !) <supplied resp="#pass">Si <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula> est admissible, <formula notation="TeX">\emptyset \notin \mathfrak{L}</formula>,</supplied> puisque <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L} \Rightarrow A^{\circ} \neq \emptyset</formula> a fortiori <formula notation="TeX">A \neq \emptyset</formula>)
<formula notation="TeX" rend="display">\mathfrak{L} = \{A\}</formula>
<del>(<formula notation="TeX">A \cap B \in \mathfrak{L} \Rightarrow \neq \emptyset</formula> !)</del></p>
<p>Si <formula notation="TeX">\mathfrak{X} \in \mathcal{M}</formula>, <supplied resp="#pass"><formula notation="TeX">\mathfrak{X} \subset \mathfrak{P}(L)</formula></supplied> et si <formula notation="TeX">\mathfrak{X}</formula> admet un <del><gap reason="illegible"/></del> élément minimal <formula notation="TeX">A</formula> (p. ex. <formula notation="TeX">\mathfrak{X}</formula> fini) <supplied resp="#pass"><gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">X \neq \emptyset</formula></supplied>, donc
<formula notation="TeX" rend="display">\mathfrak{X}_A = \{A\} \leq F</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">on attend <formula notation="TeX">\leq \mathfrak{X}</formula> ; le <formula notation="TeX">F</formula> est sur la page</note>
<del>d'autre part,</del> <formula notation="TeX">\mathfrak{X}</formula> et <formula notation="TeX">\{A\}</formula> dans la même comp. connexe. D'autre part, <del><gap reason="illegible"/></del> si <formula notation="TeX">A \neq L</formula>, et si <formula notation="TeX">x \in L \smallsetminus A</formula>, <formula notation="TeX">\{A\}</formula> et <formula notation="TeX">\{\{x\}\}</formula> sont dans la même composante connexe, car ils sont majorés par la multiplicité
<formula notation="TeX" rend="display">\bigl\{ \{A\}, \{\{x\}\}, A \cup \{x\} \bigr\}</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">les accolades sont celles de la page ; on attend la multiplicité <formula notation="TeX">\{A, \{x\}, A \cup \{x\}\}</formula></note>
Et pour <formula notation="TeX">\{\{x\}\}</formula> <supplied resp="#pass"><gap reason="illegible"/> pour tous les <formula notation="TeX">x</formula></supplied> <del><gap reason="illegible"/></del> de <formula notation="TeX">L</formula> sont dans <gap reason="illegible"/> même comp. connexe de <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>. En <gap reason="illegible"/> les <formula notation="TeX">X \in \mathcal{M}</formula> qui ont un plus petit élément <formula notation="TeX">A</formula> sont dans une même composante connexe, du moment que <formula notation="TeX">A \neq L</formula>, i.e. du moment que <formula notation="TeX">X</formula> ne se réduit pas à <formula notation="TeX">\{A\} = \{L\}</formula>. Mais celui-ci aussi, si <del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">L \neq \emptyset</formula>, est dans la</p>
<pb n="13" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=14"/><p>même comp. connexe que les <formula notation="TeX">\{\{x\}\}</formula>, comme on voit à l'aide de la multiplicité
<formula notation="TeX" rend="display">\bigl\{ \{\{x\}\}, \{L \smallsetminus \{x\}\} \bigr\}</formula>
Si <formula notation="TeX">L</formula> <del>de card. 1</del>, <formula notation="TeX">= \emptyset</formula>, <del><formula notation="TeX">\mathfrak{P}(L)</formula> est de cardinal</del> alors <formula notation="TeX">\mathcal{M} = \emptyset</formula>, et <formula notation="TeX">\mathcal{M}</formula> est connexe. Si <formula notation="TeX">\operatorname{Card} L = 1</formula>, <formula notation="TeX">\mathfrak{P}(L) = \{\emptyset, L\}</formula>, et les <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \subset \mathfrak{P}(L)</formula> <del>qui sont dans</del> telles que <del><gap reason="illegible"/> ne contiennent pas <formula notation="TeX">\emptyset</formula></del> <formula notation="TeX">\emptyset \notin \mathfrak{L}</formula> sont <formula notation="TeX">\emptyset</formula> et <formula notation="TeX">\{L\}</formula>. Donc
<formula notation="TeX" rend="display">\mathcal{M} = \{\{L\}\}</formula>
a un seul élément, et est connexe.</p>
<p>Donc</p>
<p><hi rend="bold">Prop.</hi> Si <formula notation="TeX">\operatorname{card} L \leq 1</formula>, <formula notation="TeX">\mathcal{M}</formula> est connexe (il est vide si <formula notation="TeX">L = \emptyset</formula>, il est de card 1 donc connexe si <formula notation="TeX">\operatorname{card} L = 1</formula>). Si <formula notation="TeX">\operatorname{card} L \geq 1</formula>, alors les <formula notation="TeX">X \in \mathcal{M}</formula> qui ont un élément minimal sont dans une même comp. connexe. Donc si l'on se borne aux <del>familles</del> figures <supplied resp="#pass">ou</supplied> multiplicités <hi rend="bold">finies</hi> (ce qui <unclear>suffira</unclear>, <unclear>j'imagine</unclear>) <formula notation="TeX">\mathcal{M}</formula> <gap reason="illegible"/> est connexe. Donc l'axiome C 4 <del>est ici de</del> relatif à la décomposition de <formula notation="TeX">\mathcal{M}</formula> en comp. connexes (que <formula notation="TeX">X</formula>, <formula notation="TeX">Y</formula> appartenant à des composantes différentes sont compatibles) est automatique.
<note type="editorial" resp="#pass">« <formula notation="TeX">\operatorname{card} L \geq 1</formula> » est sur la page ; le cas traité est <formula notation="TeX">\operatorname{card} L &gt; 1</formula></note></p>
<pb n="14" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=15"/><p>Si on ne se borne aux familles finies, on a encore connexité. En effet, si <formula notation="TeX">X \in \mathcal{M}</formula> est <formula notation="TeX">\neq \{L\}</formula>, soit <formula notation="TeX">A \in X</formula> tel que <formula notation="TeX">A \neq L</formula>. Alors <formula notation="TeX">X</formula> et <formula notation="TeX">X_A</formula> dans même comp. connexe et
<formula notation="TeX" rend="display">|X_A| = A</formula>
donc si <del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">x \in L \smallsetminus A</formula>, on trouve une multiplicité en prenant
<formula notation="TeX" rend="display">Z = \bigl\{ B, B \cup \{x\}, \{x\} \bigm| B \in X_A \bigr\} ,</formula></p>
<p><hi rend="bold">NB</hi> <del>Construction</del> qui a servi ici plusieurs fois : Soient <formula notation="TeX">F \in \mathfrak{F}</formula>, <formula notation="TeX">G \in \mathfrak{F}</formula><note type="editorial" resp="#pass">écrits en surcharge sur d'autres lettres</note>, <formula notation="TeX">|F| \cap |G| = \emptyset</formula>, posons
<formula notation="TeX" rend="display">F \boxtimes G = \bigl\{ A \cup B \bigm| \underbrace{A \in F, B \in G}_{A \text{ et } B \text{ pouvant être } \emptyset} \bigr\} ,</formula>
alors
<formula notation="TeX" rend="display">(A \cup B)^{\circ} = A^{\circ} \cup B^{\circ} , \qquad \partial(A \cup B) = (\partial A \cup B) \cup (A \cup \partial B)</formula>
— si <formula notation="TeX">F</formula> et <formula notation="TeX">G</formula> sont des multiplicités i.e. <del>ont un</del> ont plus grand élément <formula notation="TeX">A_0</formula>, <formula notation="TeX">B_0</formula> alors <formula notation="TeX">A_0 \cup B_0</formula> est plus grand élément de <formula notation="TeX">F \boxtimes G</formula>, qui est une multiplicité. <del>Cette construction <gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">F \boxtimes G</formula> contient <formula notation="TeX">F \amalg G</formula> comme sous-figure. Donc, si <formula notation="TeX">F</formula> et <formula notation="TeX">G</formula> sont des multiplicités « disjointes » elles sont dans la même comp. connexe car elles sont majorées par <formula notation="TeX">F \boxtimes G</formula>. Donc en tous cas, <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">\mathcal{M}</formula> connexe (et de même si on se limite aux <del>familles</del> figures ensemblistes finies).</p>
<pb n="15" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=16"/><p><hi rend="bold">Supports et complément.</hi> <formula notation="TeX">F</formula> et <formula notation="TeX">G</formula> dans <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> sont <hi rend="bold">disjoints</hi> (au sens de <formula notation="TeX">\leq</formula>) ssi
<formula notation="TeX" rend="display">|F| \cap |G| = \emptyset .</formula>
Donc les <formula notation="TeX">F</formula> disjoints d'une famille de figures <formula notation="TeX">G_i</formula>, sont celles qui sont <del>sont</del> telles que <formula notation="TeX">|F| \subset L'</formula>, où
<formula notation="TeX" rend="display">L' = L \smallsetminus \bigcup_i |G_i| .</formula>
Donc, <unclear>moyennant</unclear> que les supports correspondent aux parties quelconques <formula notation="TeX">L'</formula> de <formula notation="TeX">L</formula>, la notion de complémentarité est la notion ensembliste.</p>
<p><del>Les <formula notation="TeX">\mathfrak{F}(L')</formula></del> L'ens. des figures de support <formula notation="TeX">\subset L'</formula> <del>est</del> <supplied resp="#pass">de <formula notation="TeX">L'</formula></supplied> s'identifie aux figures de <formula notation="TeX">L'</formula>, i.e. on trouve les
<formula notation="TeX" rend="display">\mathfrak{F}(L') \subset \mathfrak{F}(L)</formula>
comme sous-ens. saturés (au sens de <formula notation="TeX">\leq</formula> et de la disjonction…).</p>
<pb n="16" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=17"/><p>On récupère l'ens. <formula notation="TeX">\mathfrak{P}(L)</formula> des fermés de <formula notation="TeX">L_{\leq}</formula>, ou de <formula notation="TeX">(\mathcal{M}_{\leq}, \text{compatibilité})</formula>, et on retrouve la relation d'ordre sur <formula notation="TeX">\mathfrak{P}(L)</formula> en termes de la relation d'ordre sur les supports, et itou pour les <unclear>disjonctions</unclear>. Mais cela ne redonne <del><gap reason="illegible"/></del> complètement.
<note type="authorial" place="margin"><hi rend="bold">NB</hi> <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> est formé des <hi rend="bold">limites</hi> (ou parties fermées de <formula notation="TeX">\mathcal{M}</formula>) <del><gap reason="illegible"/></del> dont deux éléments quelc. sont comp.</note></p>
<p>Mais <formula notation="TeX">\widehat{L}</formula> le <unclear>complété</unclear> ou divers <unclear>types</unclear> de <formula notation="TeX">L</formula>, mais <formula notation="TeX">L</formula> <unclear>apparaissant</unclear> comme l'ens. de <unclear>points</unclear> (<formula notation="TeX">L</formula> se récupère <unclear>par</unclear> <formula notation="TeX">\widehat{L}</formula>). <unclear>Leurs ingrédients</unclear> des points <hi rend="bold">isolés</hi> <gap reason="illegible"/>.</p>
<p><unclear>Les</unclear> <unclear>hypothèses</unclear> en termes d'un espace <unclear>top.</unclear> <formula notation="TeX">X</formula>, et <unclear>remplacant</unclear> <del><gap reason="illegible"/></del> la disjonction en <unclear>comptant</unclear> <gap reason="illegible"/> dans <formula notation="TeX">X</formula> <unclear>prenant</unclear> <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> <del>familles</del> admissibles <unclear>fermées</unclear> de <hi rend="bold">fois</hi> <hi rend="bold">ouvertes</hi> et <hi rend="bold">fermées</hi>, fermées d'un <gap reason="illegible"/> ; la fois <gap reason="illegible"/> <unclear>Si</unclear> on se <unclear>permet</unclear> que les <del><gap reason="illegible"/></del> <hi rend="bold"><unclear>parties</unclear> <del><gap reason="illegible"/></del> figures finies</hi>, <del><gap reason="illegible"/></del> <unclear>les supports</unclear> s'identifient <gap reason="illegible"/> dans les supports <gap reason="illegible"/> de <formula notation="TeX">X</formula>. Mais <gap reason="illegible"/> à la fois <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> des parties <gap reason="illegible"/> des <unclear>efigures</unclear> <unclear>infinies</unclear> <gap reason="illegible"/> des <gap reason="illegible"/> si on <del>prend</del> <gap reason="illegible"/> les <unclear>efigures</unclear> <unclear>infinies</unclear> <gap reason="illegible"/> dans <gap reason="illegible"/> en <gap reason="illegible"/> <hi rend="bold"><unclear>constructions</unclear></hi> <del><gap reason="illegible"/></del> des parties <unclear>fermées</unclear> <del>quelconques</del> <gap reason="illegible"/>.
<note type="editorial" resp="#pass">cette partie de la page, surchargée et tachée d'encre, n'est lue que par fragments ; l'ordre des phrases est incertain</note></p>
<p><note type="authorial" place="margin">au lieu d'un espace <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> des figures <gap reason="illegible"/></note></p>
<p>Les <del><gap reason="illegible"/></del> <unclear>couples</unclear> <gap reason="illegible"/> de <formula notation="TeX">X</formula>, <gap reason="illegible"/> les <del><gap reason="illegible"/></del> couples <formula notation="TeX">(\mathcal{U}, \mathcal{V})</formula> d'ouverts de <formula notation="TeX">X</formula>, s'identifient aux <del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">\overline{\mathcal{U}}</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">\mathcal{U} = \operatorname{int}(\complement \mathcal{V}) = \operatorname{ext} \mathcal{V} , \qquad \mathcal{V} = \operatorname{int}(\complement \mathcal{U}) = \operatorname{ext} \mathcal{U} ,</formula>
<formula notation="TeX" rend="display">X \smallsetminus (\mathcal{U} \cup \mathcal{V}) = \partial \mathcal{U} \cap \partial \mathcal{V} ,</formula>
<note type="editorial" resp="#pass">la dernière égalité est écrite <formula notation="TeX">\overline{\mathcal{U}} \cap \overline{\mathcal{V}} = X \smallsetminus (\mathcal{U} \cup \mathcal{V})</formula>, avec des traits au-dessus qui peuvent être des barres de fermeture doubles</note>
i.e. les ouverts <formula notation="TeX">\mathcal{U}</formula> tels que <formula notation="TeX">\mathcal{U} = \operatorname{int}(\overline{\mathcal{U}})</formula></p>
<pb n="17" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=18"/><p><note type="authorial" place="margin"><hi rend="bold">15 juin</hi></note>
On peut remplacer <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> par divers sous-ensembles ordonnés, stables par <del><formula notation="TeX">\leq</formula> et par Sup</del> <supplied resp="#pass"><unclear>passage</unclear> à une</supplied> sous-figure <supplied resp="#pass">(i.e. fermé dans <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula>)</supplied> <del><gap reason="illegible"/></del> et par Sup.</p>
<p><hi rend="bold">Exemples</hi> : Si <formula notation="TeX">L</formula> est un espace <supplied resp="#pass">(<unclear>éventuellement</unclear> <gap reason="illegible"/>)</supplied>, <del><gap reason="illegible"/></del> on peut soumettre les <formula notation="TeX">A \in F</formula> <del><gap reason="illegible"/></del> (<supplied resp="#pass"><formula notation="TeX">F \in \mathfrak{F}</formula></supplied> figure) à des conditions de nature topologique, comme d'être fermés, ou <del><gap reason="illegible"/></del> compactes, ou fermés et connexes. Toute condition portant sur la nature des objets <formula notation="TeX">A \in F</formula> (en tant que partie de <formula notation="TeX">L</formula>, et non en tant que multiplicités…) va <unclear>se</unclear> sur les natures des multiplicités <formula notation="TeX">F_A</formula> (<formula notation="TeX">A \in F</formula>), définit une sous-ens. admissible de <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> ayant les propriétés de stabilité voulues.</p>
<p><hi rend="bold">NB</hi> Signalons, i.e. <formula notation="TeX">A^{\circ} = A \smallsetminus \partial A</formula> en propriétés <del><gap reason="illegible"/></del> (la définition <unclear>utilisant</unclear> <formula notation="TeX">A^{\circ}</formula> dépend de la multiplicité <formula notation="TeX">F_A</formula>) on <unclear>comme</unclear> celle d'être <del>non vide</del> <del>connexe</del>, <gap reason="illegible"/> <unclear>de</unclear> <formula notation="TeX">F</formula> <gap reason="illegible"/> <del><formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula></del> connexe, ou plus gén. <formula notation="TeX">i</formula>-connexe, <gap reason="illegible"/> de <formula notation="TeX">A</formula> <unclear>pour</unclear> les <formula notation="TeX">A</formula> <gap reason="illegible"/> <del>(<gap reason="illegible"/>) connexe <gap reason="illegible"/> vide</del>
<formula notation="TeX" rend="display">0 \leq i \leq +\infty ,</formula>
<del><formula notation="TeX">\mathfrak{D}</formula></del> <unclear>idem</unclear>. Où on peut demander aux <formula notation="TeX">|\partial A|</formula> d'être des <unclear>sphères</unclear> <unclear>topologiques</unclear>, etc.</p>
<p><note type="authorial" place="margin"><del>Mais il n'y aurait pas d'intérêt <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> d'imposer à la fois <gap reason="illegible"/> et <gap reason="illegible"/></del> Aussi, la condition de <hi rend="bold">densité</hi> <formula notation="TeX">A = \overline{A^{\circ}}</formula> <supplied resp="#pass">i.e.</supplied> <formula notation="TeX">A \subset B \Rightarrow A^{\circ} \subset \overline{B^{\circ}}</formula></note>
<note type="editorial" resp="#pass">note oblique dans la marge gauche ; sa première partie est barrée de deux traits parallèles</note></p>
<p>Si <formula notation="TeX">L</formula> est <unclear>muni d'une</unclear> <supplied resp="#pass"><unclear><gap reason="illegible"/></unclear> <gap reason="illegible"/></supplied> modérée, on se bornera aux <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \subset \mathfrak{P}(L)</formula> pour lesquels <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L} \Rightarrow A</formula> partie modérée de <formula notation="TeX">L</formula>.</p>
<p>On peut envisager aussi des conditions de nature plus globale sur <formula notation="TeX">\mathfrak{L}</formula>, avec toujours</p>
<pb n="18" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=19"/><p><formula notation="TeX">L</formula> est muni d'une topologie, comme celle d'être <hi rend="bold">localement fini</hi>. Le sous-ens. ordonné <formula notation="TeX">\mathfrak{F}'</formula> <del><gap reason="illegible"/></del> de <formula notation="TeX">\mathfrak{F}</formula> est alors stable par sup finis, mais pas par <unclear>généralisé</unclear> par sup. quelc. <hi rend="bold">Figure finie</hi> : <del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">F</formula> fini en tant qu'ensemble, i.e. un ens. fini de parties. Figures de type fini : contenue dans une réunion finie de ss-figures <formula notation="TeX">F_A</formula>. <del>Si les structures d'une</del> Une figure <del>est de t.</del> finie <del><gap reason="illegible"/></del> si et seulement si elle est de t. f. et ses strates sont finies.</p>
<p><hi rend="bold">Autre cas</hi> : Supposons <formula notation="TeX">L</formula> muni d'une structure d'ordre — il <unclear>définit</unclear> donc une réalisation <supplied resp="#pass">(<unclear>fermée</unclear>)</supplied> <formula notation="TeX">X_x</formula> (<formula notation="TeX">x \in L</formula>) « <hi rend="bold">cellulaire</hi> » dans un espace topologique, par des « cellules » dans un espace top. <formula notation="TeX">X</formula> triangulable compact <unclear>modéré</unclear>. Alors <del><gap reason="illegible"/></del> les <formula notation="TeX">A \subset L</formula> correspondent les <formula notation="TeX">X_A = \bigcup_{x \in A} X_x</formula>.</p>
<p><note type="authorial" place="margin">Les <formula notation="TeX">X_x</formula> forment une famille admissible de parties de <formula notation="TeX">X</formula>, i.e. une figure <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/></note>
<note type="editorial" resp="#pass">note oblique dans la marge gauche, reliée par une flèche au texte</note></p>
<p>On se bornera alors aux parties <formula notation="TeX">A</formula> de <formula notation="TeX">L</formula>, <unclear>de</unclear> <unclear>façon</unclear> que <del><formula notation="TeX">\ill{}</formula></del>
<formula notation="TeX" rend="display">A \longmapsto X_A</formula>
soit une <unclear><hi rend="bold">application</hi></unclear> bijective de l'ens. des parties <unclear>considérées</unclear> de <formula notation="TeX">L</formula> (les p. <hi rend="bold">fermées</hi>) avec un ens. <del><gap reason="illegible"/></del> des parties <supplied resp="#pass">fermées</supplied> de <formula notation="TeX">X</formula> <del><gap reason="illegible"/></del> stables par la relation d'équivalence induite <del>par la relation</del> par les <formula notation="TeX">(X_x^{\circ})_{x \in L}</formula> (en fait, toutes les parties</p>
<pb n="19" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=20"/><p>en ont si <formula notation="TeX">L</formula> est fini). Donc on se bornera aux <formula notation="TeX">\mathfrak{L} \in \mathfrak{F}</formula> telles que les <formula notation="TeX">A \in \mathfrak{L}</formula> soient fermés dans <formula notation="TeX">L</formula>, i.e. telles que
<formula notation="TeX" rend="display">\mathfrak{L} \subset \mathfrak{P}_{\text{fermés}}(L)</formula>
Les éléments de <formula notation="TeX">\mathfrak{F}'</formula> ainsi obtenus peuvent s'interpréter en termes de <formula notation="TeX">X</formula>, comme des familles admissibles <supplied resp="#pass">(<unclear>maximales</unclear>)</supplied> <supplied resp="#pass">de familles de</supplied> parties <supplied resp="#pass">fermées</supplied> de <formula notation="TeX">X</formula>, <hi rend="bold">stables</hi> par la relation d'équiv. <del>cellulaire</del> <supplied resp="#pass"><unclear>définie</unclear></supplied> <unclear>définie</unclear> par les <formula notation="TeX">X_x^{\circ}</formula>, i.e. dont chacune <unclear>soit</unclear> réunion de strates fermées de <formula notation="TeX">X</formula>. <del><gap reason="illegible"/></del> Dans une terminologie qui sera développée <supplied resp="#pass">admettant</supplied> <del><gap reason="illegible"/></del> dans <del><gap reason="illegible"/></del> <unclear>la</unclear> <unclear>recouvrement</unclear> <unclear>cellulaire</unclear>, elles <del>sont</del> <unclear>sont</unclear> de <unclear>modérées</unclear> de <formula notation="TeX">X</formula> comme une <unclear>sorte</unclear> de <supplied resp="#pass"><unclear>choix</unclear></supplied> <unclear>modèle</unclear> de leurs « subdivisions » (ou plutôt, induit sur leurs supports dans <formula notation="TeX">X</formula>)</p>
<p>Soient <formula notation="TeX">F</formula> et <formula notation="TeX">G</formula> deux figures ensemblistes dans <formula notation="TeX">L</formula>. On veut définir quand <formula notation="TeX">F</formula> est un <hi rend="bold">raffinement</hi>, et quand c'est une <hi rend="bold">subdivision</hi> de <formula notation="TeX">G</formula>.</p>
<p><hi rend="bold">Proposition</hi> Conditions équivalentes</p>
<p>a) [<formula notation="TeX">\forall A \in F</formula>, désignons par <formula notation="TeX">G^{A}</formula> l'ens. des <formula notation="TeX">B \in G</formula> tels que <formula notation="TeX">A \subset B</formula>, <formula notation="TeX">G^{A}</formula> a un plus petit élément <formula notation="TeX">\varphi(A)</formula>. (On trouve donc une application <formula notation="TeX">\varphi : F \to G</formula>, qui est bien sûr croissante.)] De plus</p>
<p><note type="authorial" place="margin">et <unclear>exiger</unclear> <formula notation="TeX">|F| \subset |G|</formula></note></p>
<pb n="20" facs="https://grothendieck.umontpellier.fr/156-5.pdf#page=21"/><p>pour tout <formula notation="TeX">A \in F</formula>, <formula notation="TeX">B \in G</formula>, <formula notation="TeX">A \cap F</formula> est <del><gap reason="illegible"/></del> une partie <formula notation="TeX">F</formula>-fermée de <formula notation="TeX">|F|</formula>, i.e. réunion de strates de <formula notation="TeX">F</formula>.
<note type="editorial" resp="#pass">« <formula notation="TeX">A \cap F</formula> » est sur la page ; on attend <formula notation="TeX">A \cap B</formula></note></p>
<p>b) Pour tout <formula notation="TeX">A \in F</formula>, <formula notation="TeX">\exists B \in G</formula> telle que <formula notation="TeX">A^{\circ} \subset B^{\circ}</formula> (<supplied resp="#pass"><unclear>soit</unclear> <formula notation="TeX">\varphi(A)</formula></supplied>, B étant évidemment unique), l'application <del><formula notation="TeX">\varphi : F \to G</formula></del> ainsi obtenue est croissante (<del><formula notation="TeX">A' \subset A</formula>, et <formula notation="TeX">A \subset A'</formula>, <formula notation="TeX">A^{\circ} \subset B^{\circ}</formula></del>) <del><formula notation="TeX">A'^{\circ}</formula> et <formula notation="TeX">A' \subset A</formula></del> <unclear>i.e.</unclear> <formula notation="TeX">A, A' \in F</formula>, <formula notation="TeX">B, B' \in G</formula>,
<formula notation="TeX" rend="display">A^{\circ} \subset B^{\circ} , \quad A'^{\circ} \subset B'^{\circ} , \quad A' \subset A \Longrightarrow B' \subset B .</formula></p>
<p><note type="authorial" place="margin"><hi rend="bold">NB</hi> Le « de plus » implique dans la première condition, <unclear>si</unclear> on ajoute que <formula notation="TeX">|F| \subset |G|</formula>, et cela équivaut à la <hi rend="bold">continuité</hi> <formula notation="TeX">|F| \to |G|</formula> (<unclear>où</unclear> <gap reason="illegible"/>)</note>
<note type="authorial" place="margin">b') <gap reason="illegible"/> condition <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">A^{\circ}</formula> <gap reason="illegible"/></note>
<note type="editorial" resp="#pass">notes obliques dans la marge gauche, en haut de la page</note></p>
<p><formula notation="TeX">a) \Rightarrow b)</formula> <del><gap reason="illegible"/></del> Supposons a) prouvons b). Soit <formula notation="TeX">A \in F</formula>, par a) <formula notation="TeX">\exists B \in G</formula> <supplied resp="#pass"><formula notation="TeX">= \varphi(A)</formula></supplied> <del><gap reason="illegible"/></del> qui soit plus petit dans <formula notation="TeX">G^{A}</formula>. Prouvons <del><gap reason="illegible"/></del> <formula notation="TeX">A^{\circ} \subset B^{\circ}</formula>. Soit <formula notation="TeX">x \in A^{\circ}</formula>, il faut prouver que <formula notation="TeX">B' \in G</formula>, <formula notation="TeX">B' \subset B</formula>, et <formula notation="TeX">x \in B' \Longrightarrow B' = B</formula>. <del>Soit</del> Considérons <formula notation="TeX">B' \cap A</formula>, c'est une partie de <formula notation="TeX">A</formula> réunion d'objets de <formula notation="TeX">F</formula>, i.e. <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> donc <formula notation="TeX">\exists A' \in F</formula>, telle que <formula notation="TeX">x \in A' \subset B' \cap A</formula>. Comme <formula notation="TeX">x \in A^{\circ}</formula> et <formula notation="TeX">A' \in F_A</formula>, on a <formula notation="TeX">A' = A</formula> et <unclear>comme</unclear> <formula notation="TeX">A' = A \subset B' \cap A</formula>, on a <formula notation="TeX">A \subset B'</formula>. D'après <unclear>la</unclear> condition minimale de <formula notation="TeX">B</formula>, on a donc <formula notation="TeX">B' = B</formula> qed. D'autre part, on a <gap reason="illegible"/> dans <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> vu que l'application <formula notation="TeX">\varphi</formula> est croissante. Donc établit b).</p>
<p><formula notation="TeX">b) \Rightarrow a)</formula>. Supposons b, prouvons a). Soit <formula notation="TeX">A \in F</formula>, soit <formula notation="TeX">B \in G</formula> tel que <formula notation="TeX">A^{\circ} \subset B^{\circ}</formula>, <unclear>prouvons</unclear> que <formula notation="TeX">B</formula> est plus petit élément dans <formula notation="TeX">G^{A}</formula>. Donc <formula notation="TeX">A \subset B</formula> <del>prouvons que si <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">B' \in G</formula> tel que <formula notation="TeX">A \subset B'</formula></del>, <del>comme <formula notation="TeX">A^{\circ} \subset B^{\circ} \subset B</formula>,</del> <del>Soit</del> On a
<formula notation="TeX" rend="display">A = \bigcup_{\substack{A' \in F \\ A' \subset A}} A'^{\circ}</formula>
<del><gap reason="illegible"/></del> il suffit donc de prouver que <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">A'^{\circ}</formula> sont <formula notation="TeX">\subset B</formula>.</p>
<p><note type="authorial" place="margin">Lemme (cf. p. 7) <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">A \in F</formula>, <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">B \in G</formula>, <formula notation="TeX">A^{\circ} \subset B</formula> <gap reason="illegible"/> <formula notation="TeX">A \subset B</formula></note>
<note type="editorial" resp="#pass">note oblique dans la marge inférieure gauche, en partie raturée ; la page s'arrête au milieu de la démonstration</note></p>
</div>
</div>
      </div>
    </body>
  </text>
</TEI>
